“คุณชายเสิ่นไปได้สาวสวยคนนี้มาจากไหนครับเนี่ย？ จะไม่แนะนำให้รู้จักหน่อยเหรอ？”
“สวยยิ่งกว่าดาราอีกนะ ไปเป็นซูเปอร์สตาร์ได้เลย！”
“มานั่งกับพี่ตรงนี้มา……” คุณชายตระกูลเฉินยิ้มกะลิ้มกะเหลี่ย พลางตบเอวหญิงสาวข้างกาย แล้วไล่ให้เธอออกไปอย่างไม่ไว้หน้า
ก่อนจากไป หญิงสาวคนนั้นก็ถลึงตาจ้องเขม็งมาที่เจียงหยวนแวบหนึ่ง
เจียงหยวนไม่พูดอะไร จุดประสงค์ของเธอในวันนี้คือการสร้างสัมพันธ์กับเจี่ยงเฉินโจว ไม่ใช่มาคอยเอาใจพวกปลาซิวปลาสร้อยพวกนี้
เสิ่นตู้รอให้พวกเขาหยอกล้อกันจนพอใจ แล้วจึงพูดแทรกขึ้นมาอย่างเหมาะเจาะ “เจียงหยวนเป็นนางแบบที่บริษัทผมเซ็นสัญญาด้วย วันนี้ว่างพอดี ก็เลยพามาแนะนำให้ทุกคนรู้จัก ทำความคุ้นเคยกันไว้ เผื่อมีโอกาสในภายหน้าทุกท่านจะได้ช่วยดูแลเธอน่ะครับ”
คุณชายเฉินหัวเราะคิกคัก “คนของคุณเสิ่นตู้ยังต้องมาทำความคุ้นเคยกับพวกเราอีกเหรอ！”
เสิ่นตู้ยิ้มและไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาหันไปมองเจียงหยวน “หยวนหยวน เธอหาที่นั่งเองได้เลยนะ”
เจียงหยวนเข้าใจความหมายของเขาดี เธอเดินตรงผ่านกลุ่มคนไปที่มุมทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ทันที
ตอนที่เธอเดินผ่าน คุณชายเฉินก็จงใจขยับก้นเพื่อเว้นที่ว่างให้ แต่เธอกลับเดินผ่านหน้าเขาไปเฉยๆ
“บ้าเอ๊ย！”
คุณชายเฉินกำลังจะโวยวาย แต่พอเห็นว่าผู้หญิงคนนี้กล้าหาญถึงขนาดไปนั่งข้างๆ คนนั้น ลูกตาของเขาก็แทบจะถลนออกมาด้วยความตกตะลึง
ไม่เพียงแต่เขาเท่านั้น คนอื่นๆ ก็ตกใจไม่แพ้กัน ทุกคนแทบจะกลั้นหายใจและต่างพากันมองไปยังมุมทางทิศตะวันตกเฉียงใต้
เจี่ยงเฉินโจวกลับประเทศมาได้สัปดาห์กว่าแล้ว และวันนี้ก็เป็นงานเลี้ยงต้อนรับที่เฉินหรานจัดขึ้นให้เขา
กลุ่มเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของพวกเขาก็มากันพร้อมหน้า
คุณชายใหญ่คนนี้ไม่เหมือนพวกเขากลุ่มนี้ที่ชอบทำเรื่องไร้สาระและเที่ยวสนุกไปวันๆ คุณปู่ของเขามีอำนาจสูงส่ง คุณป้าเป็นนักการทูต คุณพ่อเป็นนายพล คุณแม่เป็นปราชญ์ด้านการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ ส่วนคุณตาก็เป็นมหาเศรษฐีเจ้าของทรัพย์สินนับพันล้าน
เขามาจากตระกูลที่ดี มีทั้งเงินทองและอำนาจ
เจี่ยงเฉินโจวเป็นคนเก็บตัว ทำตัวลึกลับจนจับไม่ติด ลำดับชั้นทางสังคมในวงการนี้เข้มงวดอย่างยิ่ง เฉินหรานเองก็อาศัยบารมีของคุณตาถึงได้มามีความเกี่ยวข้องกับตระกูลเจี่ยงในเมืองหรงเฉิงได้
อันที่จริงการที่เจี่ยงเฉินโจวยอมให้เกียรติมาในวันนี้ได้ ก็ถือเป็นบุญของเฉินหรานตั้งแต่ชาติปางก่อนแล้ว
ยิ่งไปกว่านั้น ใครๆ ในแวดวงต่างก็รู้กันดีว่าเจี่ยงเฉินโจวไม่ยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิง เขาเป็นคนเย็นชาและสูงศักดิ์อย่างยิ่ง
ผู้หญิงคนนี้ไม่กลัวตายหรือไง？
กล้าดียังไงไปล้ำเส้นคุณชายเจี่ยงแบบนี้！
เหงื่อเย็นพลันผาดผุดขึ้นที่แผ่นหลังของเฉินหราน เขาลุกขึ้นยืนหมายจะเดินไปดึงผู้หญิงที่ทำตัวไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงคนนี้กลับมา แต่ทันทีที่เขาขยับตัว ก็ถูกแรงมหาศาลกดให้นั่งลง
เขาหันไปมองเสิ่นตู้อย่างงุนงง “ ？”
เสิ่นตู้ยกแก้วขึ้นอย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะพูดต่อเบาๆ “คุณชายเฉิน มาดื่มกันสักแก้วไหม？”
เฉินหรานหรี่ตาลง และเข้าใจความหมายของเสิ่นตู้ในทันที
เขาต้องการใช้เจียงหยวนเป็นเครื่องมือนี่เอง！
หากเจี่ยงเฉินโจวไม่พอใจแม้แต่น้อย แค่ขยับนิ้วนิดเดียวก็สามารถทำให้เจียงหยวนหายไปจากเมืองหรงเฉิงได้อย่างถาวร
เสิ่นตู้ช่างมีจิตใจโหดเหี้ยมเสียจริง
แต่ว่านะ ไม่มีเหตุผลอะไรที่ทำให้เขาพลาดเรื่องสนุกๆ ตรงหน้านี่ได้หรอก
ยังไงแล้ว ถ้าเจี่ยงเฉินโจวจะตำหนิขึ้นมาจริงๆ เขาก็สามารถโยนความผิดไปให้เสิ่นตู้ได้อยู่แล้ว
เจียงหยวนไม่รู้เลยว่าตัวเองได้กลายเป็นตัวละครในเกมไปเรียบร้อยแล้ว เธอขยับเข้าไปนั่งข้างชายหนุ่มอย่างสำรวม และอาสาเติมเหล้าใส่แก้วที่เกือบจะว่างเปล่าของเขา
อาจเป็นเพราะความประหม่าที่มากจนเกินไป ข้อมือของเธอจึงสั่นเทา และเหล้าราคาแพงลิ่วก็หกออกมาเล็กน้อย
เจียงหยวนเมินเฉยต่อความเปียกชื้นที่ข้อมือ และรีบกล่าวขอโทษทันที “คุณชายเจี่ยง ขอโทษค่ะ เดี๋ยวฉันจะ……”
ยังไม่ทันพูดจบ ก็มีกระดาษทิชชู่แผ่นหนึ่งยื่นมาตรงหน้า
“คุณเจียงระวังด้วย” สายตาของเจี่ยงเฉินโจวนิ่งสงบสุดขีด และหยุดอยู่ที่เธอไม่ถึงหนึ่งวินาทีด้วยซ้ำ
เจี่ยงเฉินโจวในเวลานี้ดูเป็นมิตรอย่างยิ่ง ไม่เห็นเค้าความหยิ่งผยองหรือเย็นชาของผู้มีอำนาจเลยแม้แต่น้อย
เจียงหยวนเม้มปากแน่น แล้วกล่าวเสียงแผ่วเบา “ขอบคุณค่ะ”
ห้องส่วนตัวกว้างมาก เฉินหรานตั้งใจจัดที่นั่งของเจี่ยงเฉินโจวไว้อีกด้านหนึ่ง เพื่อให้คุณชายใหญ่ได้มีความเป็นส่วนตัว ทำให้ตอนนี้เขาไม่อาจสอดรู้สอดเห็นได้เลย เขามองไม่เห็น แถมยังได้ยินไม่ชัดด้วย
เขาหันไปมองเสิ่นตู้ “นายยอมยกเจียงหยวนไปให้แบบนี้จริงๆ เหรอ？”
เสิ่นตู้ที่กำลังดื่มเหล้าอยู่ชะงักไปเล็กน้อย จากนั้นก็คลี่ยิ้มจางๆ “ก็แค่ลูกนอกสมรสที่ไม่สลักสำคัญอะไร เธอเทียบกับซิงเหยาไม่ได้เลยด้วยซ้ำ”
เฉินหรานถึงกับอ้าปากค้าง พอนึกถึงกลิ่นหอมหวานที่โชยมาเมื่อครู่ ก็เกิดความสงสารเห็นใจผู้หญิงคนนี้ขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก “เธอตามนายต้อยๆ และคอยเรียกนายว่าพี่มาแปดปีแล้วนะ แถมยังเป็นน้องสาวแท้ๆ ของเจียงซิงเหยาอีก ต่อให้เป็นลูกนอกสมรสก็ไม่น่าจะ……”
“เฉินหราน” เสิ่นตู้ขัดเขาขึ้นมา น้ำเสียงเย็นชาอย่างยิ่ง “ถ้าไม่ให้เธอไปนอนกับเจี่ยงเฉินโจว ซิงเหยาก็จะตัดใจไม่ได้”
เฉินหรานเงียบไป
คนอื่นอาจจะไม่รู้ แต่เขาพอจะรู้เรื่องภายในมาบ้าง
ความฝันของเจียงซิงเหยาตั้งแต่เด็กจนโตคือการได้แต่งงานกับเจี่ยงเฉินโจว เป็นภรรยาที่ดีและเป็นแม่ให้ลูกของเขา
แม้ว่าคนที่เติบโตมาด้วยกันกับเธอจะเป็นเสิ่นตู้ และแม้ว่าเสิ่นตู้จะรักเธออย่างสุดซึ้งก็ตาม
เธอก็ยังยืนกรานที่จะแต่งงานเข้าตระกูลเจี่ยงให้ได้
คุณนายตระกูลเจียงและคุณนายตระกูลเจี่ยงเป็นเพื่อนสมัยมหาวิทยาลัยกัน ทั้งคู่สนิทสนมกันมาก
เมื่อหลายปีก่อน ตั้งแต่ที่เด็กๆ ยังไม่เกิด คุณแม่ของทั้งสองฝ่ายก็ได้ตกลงหมั้นหมายกันไว้แล้ว
พูดอีกนัยหนึ่งก็คือ เจี่ยงเฉินโจวถือว่าเป็นคู่หมั้นของเจียงซิงเหยา แม้ว่าเรื่องนี้จะยังไม่ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการ แต่ก็ไม่ใช่ความลับอะไรในแวดวง
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เจียงซิงเหยามักจะวางตัวเป็นคู่หมั้นของเจี่ยงเฉินโจวอยู่บ่อยๆ
“ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่า นายจะมั่นใจได้ยังไงว่า เจียงหยวนจะได้นอนกับเจี่ยงเฉินโจวน่ะ？” เฉินหรานอดไม่ได้ที่จะถามขึ้น เจียงหยวนหน้าตาสวยก็จริง แต่ตลอดหลายปีที่ผ่านมา มีผู้หญิงแบบไหนบ้างที่เจี่ยงเฉินโจวไม่เคยเจอ？
สายตาของเสิ่นตู้มองไปยังที่ที่อยู่ไม่ไกล สีหน้ายากที่จะคาดเดา “ถ้าไม่ลองแล้วจะรู้ได้ยังไงล่ะ？”
เฉินหรานชูนิ้วโป้งให้เสิ่นตู้ทันที
สิ่งที่เจียงซิงเหยาเกลียดที่สุดก็คือน้องสาวต่างมารดาคนนี้นี่แหละ อะไรก็ตามที่เจียงหยวนเคยแตะต้อง เธอจะไม่เอาเลย ตั้งแต่เด็กจนโตก็เป็นแบบนี้มาตลอด
เสิ่นตู้ต้องการจะใช้กลอุบายนี้เพื่อบีบบังคับให้เจียงซิงเหยาตัดใจจากเจี่ยงเฉินโจว ด้วยเหตุนี้ เฉินหรานจึงอดชื่นชมความฉลาดของเขาไม่ได้จริงๆ
