“แบบนี้เหรอครับเรียกว่าสวย...” ภูริพูดขึ้นอย่างไม่เห็นด้วย
“คงมีแกคนเดียวนั่นแหละที่มองไม่เห็นความสวยของหม่อน” ภูผาพูดตอบกลับน้องชายของตนที่ตั้งท่าไม่ชอบเธอทั้งที่ความจริงแล้วเธอเองก็เป็นสาวสวยคนหนึ่ง
“ตักข้าวเถอะหม่อน เรื่องนั้นไว้ค่อยคุยหลังทานข้าวเสร็จ” ภูดิทพูดบอกกับหม่อนและน้องชายของตน เพราะเห็นว่าสมควรแก่เวลาของอาหารเช้าแล้ว
“ค่ะคุณชาย”
ในทุกเช้าใบหม่อนจะมีหน้าที่ช่วยแม่และป้าแม่บ้านเตรียมอาหาร รวมถึงตั้งโต๊ะทานข้าวให้กับเจ้านายทั้งสี่ทุกๆ มื้อ อีกทั้งงานเช็ดถูปัดกวาดก็เป็นหน้าที่ของเธอด้วยเช่นกัน
ซึ่งในช่วงวัยของเธอตอนนี้ควรจะเป็นวัยที่เรียนอยู่ระดับมหาลัย แต่ด้วยความรักที่มีต่อคุณชายมันเลยทำให้เด็กเรียนเก่งอย่างเธอเลือกทางผิด เธอขอแม่จบแค่มัธยมปลายและทำงานเป็นคนใช้อย่างเต็มตัว เงินเดือนที่ได้ก็แค่หมื่นห้าต่อเดือนเท่านั้น แต่ที่พักรวมถึงค่าข้าวฟรีทั้งหมด แถมยังฟรีค่าน้ำค่าไฟชีวิตที่เป็นอยู่ของเธอและแม่จึงไม่ได้ลำบากอะไรในการเป็นคนใช้
แต่แม่ของเธอก็ไม่ได้เห็นด้วยกับการที่เธอเลือกทำเช่นนั้น และจะพูดบ่นลูกสาวอยู่บ่อยครั้งที่เธอโง่เง่ากับความรักจนละทิ้งทุกอย่างที่อาจจะทำให้เธอมีชีวิตที่ดีมากขึ้นกว่าการเป็นคนใช้ให้ใครเขาดูถูก
สวนข้างบ้านช่วงสาย...
“หม่อนถามได้ไหมคะ ว่าทำไมคุณชายถึงจะพาหม่อนไปออกงาน?” เธอถามคุณชายคนกลางไปอย่างใคร่รู้เมื่อได้อยู่กับเขาสองคน
“เพราะฉันอยากให้ทุกคนเห็นความสวยของหม่อนไง โดยเฉพาะน้องชายของฉัน”
“ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วยล่ะคะ?”
“เพราะว่า...” ผมชอบผู้หญิงคนนึงอยู่ เธอชื่อว่า ‘มิเกล’ แต่เหมือนว่าเธอจะชอบไอภูริน้องชายของผม และหากใบหม่อนสมหวังกับไอภูริคงเป็นเรื่องดีที่เธอจะเปิดใจให้กับผม
มิเกลเป็นสาวรุ่นน้องของภูผา เขาเคยพาเธอมาที่นี่อยู่สองสามครั้ง ซึ่งทุกครั้งที่เธอเจอกับภูริเธอก็จะแสดงท่าทางสนใจเขาเป็นพิเศษ ต่างจากภูริที่ไม่ได้มองหรือให้ความสนใจอะไรกับเธอมาก เพราะคิดเพียงแค่ว่าเธอเป็นแขกของพี่ชาย
ซึ่งภูผาไม่อาจปล่อยผ่านเรื่องนี้ได้ เพราะกลัวว่าวันนึงน้องชายของเขาจะเริ่มสนใจคนที่เขาชอบกลับหากว่าเธอเข้าหาเขามากขึ้นกว่าทุกครั้ง เลยคิดว่าจะจับคู่ให้เขากับสาวสวยอีกคนที่ดูจะรักน้องชายของเขาอย่างใจจริง แต่นั่นเป็นเรื่องยากเพราะน้องชายของเขาดูจะไม่ชอบหน้าเธอเลย และมักจะพูดอยู่บ่อยๆ ว่าเธอเป็นคนใช้ไม่คู่ควรกับรักดีๆ ของคุณชายเพอร์เฟคอย่างเขา
“เพราะฉันอยากช่วยให้หม่อนสมหวังกับไอภูริไง”
“...คุณชาย พูดจริงๆ เหรอคะ” เด็กสาวตาเบิกโตด้วยความดีใจและแปลกใจในเวลาเดียวกัน
“ใช่ ฉันเชียร์หม่อนนะ”
“คุณชาย~” คนตัวเล็กยืนเกาะแขนล่ำโยกไปมา พรางลากเสียงหวานใส่คุณชายกลางท่าทางน่าเอ็นดูพร้อมกับรอยยิ้มที่ล้นทะลักไปด้วยความสุข
“อ่อยอะไรพี่ฉันอยู่ล่ะ?” ภูริที่เดินมาเห็นท่าทางนั้นของใบหม่อนก็คิดไปว่าเธอกำลังให้ท่าพี่ชายของเขา เหมือนกับที่ทำใส่ตนอยู่ทุกวี่วัน
“หม่อนเปล่านะคะ” เธอรีบปล่อยมือออกจากแขนของอีกคนเพราะไม่อยากให้คุณชายที่เธอชอบเข้าใจผิด
“และพี่คิดอะไรอยู่เนี่ย จะพาคนใช้ไปออกงานสังคมแบบนั้น อายคนตาย” เขาพูดดูถูกเธอไม่พอยังใช้สายตามองเหยียดเธอหัวจรดเท้า แต่ทว่าใบหม่อนกับชอบใจในท่าทางยืนล้วงกางเกง ใบหน้าหยิ่งๆ คำพูดร้ายๆ นั้น
“หล่อจัง^^” จู่ๆ เธอก็พูดคำที่คิดอยู่ในหัวนั้นออกมา
“เหอะ!” ภูริเห็นท่าทางของใบหม่อนที่มองเขาอยู่แล้วก็ต้องถอนหายใจ เพราะดูเหมือนว่าคำด่าของเขาจะไม่เข้าหัวเธอเลย “คนอะไรจะมึนได้ขนาดนี้”
“ก็คนมันรักหนิคะ ถ้าคุณชายรักใครสักคนแล้วจะเข้าใจ”
“รักบ้าบออะไรของเธอ เคยมีความรักสักครั้งหรือยัง ถึงกล้าพูดได้เต็มปาก?”
“ยังค่ะ เพราะหม่อนสนใจแค่คุณชายคนเดียว รักแรกของหม่อน...” เธอพูดไปพรางทำหน้าเขินอาย ก่อนที่คุณชายคนที่เธอชอบจะเดินหนีหน้าไปเพราะรำคาญสิ่งที่เธอพร่ำพูดบอกกับเขา
“สู้ๆ นะหม่อน ฉันเอาใจช่วย” คุณชายภูผาลูบหัวปลอบใจเด็กสาวเบาๆ เมื่อเห็นว่าเธอถอนหายใจออกมาเสียงดังพรางทำหน้าเศร้าที่ถูกน้องชายของเขาปฏิเสธเป็นครั้งที่ร้อย
“ค่ะคุณชาย แต่ว่า...”
“แต่ว่าอะไร?”
“หม่อนแต่งหน้าไม่เป็นค่ะ เลยไม่รู้ว่าจะเป็นคนสวยให้คุณชายได้แค่ไหน” เธอพูดเสียงเอื่อยเพราะไม่มีความสามารถในด้านนั้นเลย และโดยปกติก็ใช้ชีวิตแบบหน้าสดมาตลอด จะมีก็แค่ครีมซองกันแดดที่ใช้อยู่ทุกวัน
“งั้น...ช่วงใกล้ๆ เย็นขึ้นไปหาฉันที่ห้องแล้วกันนะ เดี๋ยวฉันให้ช่างมาแต่งหน้าให้”
“ขึ้นไปชั้นบนเหรอคะ?”
“เข้าห้องฉันนะ ไม่ใช่เดินไปเข้าห้องไอภูริมัน” เขาพูดอย่างรู้ทันรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของเด็กสาว ซึ่งมันก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มตามเธอ
“หม่อนรู้แล้วค่ะ^^”
ห้องนอนคนใช้...
เธอกลับมาที่ห้องนอนส่วนตัวของเธอกับแม่ที่อาศัยนอนอยู่ร่วมกันในห้อง เพื่อพูดอวดเรื่องที่คุณชายกลางชวนเธอไปออกงานสังคมในคืนวันนี้ และที่น่าตื่นเต้นคือเธอจะได้ใส่ชุดสวยๆ เดินอยู่ในงานเดียวกันกับผู้ชายที่เธอชอบ หรือมากกว่านั้นเธออาจจะได้ยืนสวยๆ อยู่ข้างเขา
“คุณชายภูผาเหรอ?”
“ใช่แม่ เขาเป็นคนเอ่ยปากชวนหม่อนเองเลยนะ” เธอพูดบอกแม่ของเธอที่นั่งอยู่ปลายเตียง พรางทาบชุดสวยที่คุณชายให้มาไปบนตัวและหมุนมองความสวยไปมาท่าทางอารมณ์ดี
“ชุดสวยไหมแม่?”
“สวย แต่ไม่เหมาะกับแก...”
“แม่~”
“แกเป็นคนใช้นะอย่าลืมสิ ส่วนเขาน่ะเป็นคุณชาย เจียมตัวหน่อยสิหม่อน…”
“หม่อนรู้แล้วน่าแม่ จะพูดย้ำทำไมนักเนี่ย”
“รู้แล้วก็หยุดเถอะหม่อน อยู่ในที่ของเรา...”
“ที่หม่อนทำอยู่ หม่อนไม่ได้ทำเพราะอยากได้ผัวรวยนะ แต่หม่อนทำเพราะหม่อนชอบคุณชายเขาจริงๆ แล้วหม่อนผิดตรงไหนล่ะ”
“ก็ผิดตรงที่เขาไม่ได้ชอบแก แล้วแกยังจะไปตื๊อให้เขารำคาญไง”
เธอรู้และเห็นท่าทีของคุณชายคนเล็กที่แสดงออกต่อลูกสาวของเธออยู่ตลอด ทั้งสายตาคำพูดเขาแสดงออกชัดว่าไม่ชอบหน้าเธอ ซึ่งคนเป็นแม่ก็อดกลัวไม่ได้ว่าเธอจะเสียใจและเสียเวลาหากว่าพยายามผิดที่ผิดคน
“ชอบคนที่เขาชอบเราดีกว่านะหม่อน แม่เตือนก็เพราะแม่หวังดี...”
“หม่อนรู้ว่าแม่หวังดี แต่หม่อนเลิกชอบเขาไม่ได้จริงๆ” พูดจบเธอก็วางชุดสวยลงที่เตียง และเดินถือผ้าขนหนูเข้าไปอาบน้ำ เพื่อเตรียมตัวไปหาคุณชายภูผาที่คฤหาสน์ใหญ่
ส่วนคนเป็นแม่ก็ได้แต่นั่งท้อใจกับลูกสาวหัวดื้อของเธอ ถึงแม้จะรู้ว่าลูกสาวของเธอมีคนเอ็นดูอยู่มากในคฤหาสน์หลังนี้ แต่เธอก็ไม่อยากให้ใบหม่อนอยู่ในที่ที่ไม่เหมาะไม่ควร หรือใฝ่สูงเกินตัวเช่นนั้น
ห้องคุณชายภูผา ช่วงเย็น...
“แต่งเสร็จหรือยังครับ?” เสียงคุณชายเจ้าของห้อง เอ่ยถามกับเมคอัพอาร์ติสที่เขาจ้างมา ก่อนจะเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ด้านหน้าของใบหม่อนที่กำลังหลับตาพริ้มให้ช่างแต่งตาให้อยู่
“เสร็จแล้ว ลืมตาได้เลยค่ะ”
“อือ สวยกว่าที่คิดอีกแฮะ” ภูผาพูดออกมาเมื่อเห็นความสวยของเธอเปล่งประกายอยู่รอบตัว อีกทั้งชุดสุดหรูที่เธอสวมใส่ตัดกับผิวขาวเนียน และใบหน้าที่ถูกแต่งเติมเครื่องสำอางลงไป ทำให้ใบหน้าแสนธรรมดาของเธอดูสวยสง่าขึ้นมา
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
