งานแต่งในฝัน สุดท้ายก็ต้องจบลง

อายุสิบแปดปี เซี่ยชูเซียวคิดว่าเธอจะได้แต่งงานกับชายหนุ่มที่เธอชอบ

แต่เมื่ออายุยี่สิบห้า เธอกลับได้ยินเสียงเขาพูดด้วยความรังเกียจว่า "เธอเหรอ เป็นแค่แม่ค้าขายปลา ตอนกลางคืนยังขี้เกียจจะสัมผัสเธอ กลิ่นคาว" เซี่ยชูเซียวเคยคิดอย่างไร้เดียงสาว่าความรักครั้งนี้แค่เขาเบื่อแล้ว

จนกระทั่งเขาเอาเลือดของคุณยายไปให้แฟนใหม่ และทำลายความทรงจำของคุณยาย

เธอจึงตาสว่าง บางทีหมู่ชิงเหย่คงเน่าเปื่อยไปตั้งแต่ฤดูร้อนเมื่อหลายปีก่อนแล้ว

เมื่ออายุยี่สิบแปด เซี่ยชูเซียวขึ้นเตียงกับคู่แข่งของหมู่ชิงเหย่ และไม่คิดเลยว่าครั้งนี้จะเป็นตลอดชีวิต.

. .

เซี่ยชูเซียวเหม่อลอยขณะหั่นปลา ปลายนิ้วเจ็บและมีเลือดไหลซึมออกมา

ป้าในร้านบ่นพลางยื่นกระดาษทิชชูให้เธอ "หนู ระวังหน่อยสิ" "เธอกับนักเปียโนกำลังจะแต่งงานกันแล้ว มีอะไรที่แก้ไม่ได้หรือ?" "เธอขายปลาเพื่อให้เขาเรียนเปียโน พาเขาออกจากความโดดเดี่ยว

ทำงานหนักมาหลายปี ตอนนี้เขาประสบความสำเร็จแล้ว เขาควรจะตอบแทนบุญคุณเธอสิ เธอจะไปทำไม?" เซี่ยชูเซียวรู้สึกจุกที่จมูก

มองดูท้องปลาที่พลิกขาวในอ่างน้ำ คิดถึงคำพูดของหมู่ชิงเหย่เมื่อคืน หัวใจก็อึดอัด "เขานอกใจหรือ?"

ป้าถามอย่างระมัดระวัง เซี่ยชูเซียวเช็ดน้ำตาแล้วยิ้มฝืน "จะเป็นไปได้ยังไง? เขาไม่ใช่คนแบบนั้นหรอก แค่แผนอนาคตของฉันกับเขาต่างกัน" เธอไม่พูดถึงเรื่องที่ไม่ดีเกี่ยวกับเขา

เซี่ยชูเซียวขูดเกล็ดปลาอย่างไร้ความรู้สึก หัวใจเจ็บปวด จำได้ว่าตอนเจอกันครั้งแรก หมู่ชิงเหย่เป็นนักเรียนใหม่จากกรุงเทพฯ หน้าตาหล่อเหลาและเปี่ยมด้วยพรสวรรค์

เมื่อปรากฏตัวก็กลายเป็นหัวข้อของสาวๆ ในเมืองเล็กๆ พวกเธอสวมกระโปรงที่ฉูดฉาดที่สุด ติดกิ๊บผมสีสันสดใส และยื่นจดหมายรักให้หมู่ชิงเหย่ด้วยใบหน้าแดงก่ำ

แต่หมู่ชิงเหย่เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง ไม่แสดงความอบอุ่นกับสาวคนไหน ยกเว้นเมื่ออยู่หน้าเปียโน

เซี่ยชูเซียวไม่ค่อยสนใจเรื่องพวกนี้

เธอถูกลักพาตัวตั้งแต่เด็ก ถูกทิ้งไว้กับคุณยายขายปลา

คุณยายดูแลเธอดีมาก เซี่ยชูเซียวที่ปรับตัวกับชีวิตริมทะเลได้ชอบไปจับปลาตอนดึกแล้วถือถังปลากลับไปเรียนที่บ้านคุณยาย จนคืนหนึ่ง เธอไม่ได้จับปลา

แต่จับหมู่ชิงเหย่ หนุ่มหล่อที่มีใบหน้าถูกวาดขึ้นจากละอองน้ำ หน้าอกบางที่สั่นแรง เซี่ยชูเซียวพาเขากลับบ้าน

และได้ยินเขาพูดเป็นครั้งแรก ปรากฏว่าเขาไม่ใช่คนใบ้

เซี่ยชูเซียวได้รู้เหตุผลที่เขาย้ายโรงเรียนจริงๆ พ่อของหมู่ชิงเหย่ไปทำเรื่องกับบุคคลสำคัญ ถูกใส่ร้ายว่าเป็นเจ้าหน้าที่ทุจริต แม่ของเขายิ่งถูกสร้างเรื่องว่าเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยที่ไม่รู้จักควบคุมตัวเองและมีความสัมพันธ์กับนักเรียน

รูปแม่ของเขากำลังจูบกันถูกแพร่กระจายทั่วเมือง ข่าวพ่อของเขาทุจริตถูกออกอากาศทางสถานีวิทยุทุกวัน

หมู่ชิงเหย่ที่เคยเป็นอัจฉริยะด้านดนตรีจึงกลายเป็นคนเก็บตัวและย้ายโรงเรียน ไม่ยอมพูดกับใคร ยกเว้นเซี่ยชูเซียวที่ช่วยชีวิตเขา

ในโรงเรียน เซี่ยชูเซียวที่สดใสและไม่เกรงกลัวใคร กลายเป็นหัวข้อสนทนาเมื่อถูกหมู่ชิงเหย่ตามตื้อ

เธอชอบหยิบกล้องบันทึกการแสดงของหมู่ชิงเหย่ทุกครั้ง

หมู่ชิงเหย่จากที่ต่อต้านตอนแรก จนยอมรับได้อย่างสบายใจ ใช้เวลาเพียงชั่วครู่ เพราะเซี่ยชูเซียวได้อ้อนขอ

เมื่อผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยออกมา เซี่ยชูเซียวเห็นหมู่ชิงเหย่ปฏิเสธข้อเสนอจากต่างประเทศ และรับเข้าเรียนในสถาบันดนตรีในประเทศ เธอก็เก็บความฝันที่จะเป็นนักเขียนบทไว้ในใจ เพราะค่าเรียนของคุณยายไม่พอให้ทั้งสองคนเรียนมหาวิทยาลัย เธอต้องขายปลาเพื่อสนับสนุนความฝันด้านดนตรีของหมู่ชิงเหย่

หมู่ชิงเหย่โทรมาถามเธอจากห้องเปียโน "ทำไมไม่เข้าเรียนมหาวิทยาลัยด้วยกัน?" เซี่ยชูเซียวถักเปียและจับปลา "สุขภาพของคุณยายไม่ดี ฉันไม่สบายใจถ้าปล่อยให้คุณยายขายปลาอยู่คนเดียว" หมู่ชิงเหย่เม้มปาก

รับรู้ถึงการเสียสละของเธออย่างกระจ่าง "อีกสิบปีให้ฉันเลี้ยงเธอ ให้เธอได้ทำตามฝัน" เขาพูดอย่างหนักแน่น

ทั้งสองคนอายุสิบแปด ซุกตัวอยู่ในห้องเช่าเล็กๆ หวานชื่นราวกับน้ำตาล

หมู่ชิงเหย่สัญญาจะให้อนาคตที่อิสระแก่เซี่ยชูเซียว จึงฝึกหนักและใช้เวลาในห้องเปียโนตลอดทั้งวัน

เขาทำได้จริงๆ เพียงห้าปีเขาก็ได้เป็นหัวหน้าวงดนตรีเปียโนในวงออร์เคสตร้ากลาง และกลับมาสู่ชื่อเสียงของ "อัจฉริยะเปียโน"

เมื่ออายุยี่สิบห้า เขาขอเซี่ยชูเซียวแต่งงานที่ชายหาดโรแมนติก ในชุดสูทสีขาว บนชายหาดที่ส่องแสงทองจากแสงอาทิตย์ยามเย็น

เล่นเพลงแต่งงานในฝันให้เธอฟัง "ยังเหลืออีกสามปีก่อนจะถึงสัญญาสิบปี เธอยอมรับการหมั้นกับฉันไหม?" เซี่ยชูเซียวร้องไห้ด้วยความดีใจ ยื่นนิ้วเพื่อแลกแหวน ยิ้มตอบ "ฉันยอมรับ"

ทั้งสองกอดกันนอนหลับในบ้านพักริมทะเลที่เพิ่งซื้อใหม่ ร่างกายเต็มไปด้วยรอยจูบของกันและกัน หมู่ชิงเหย่ถึงขั้นสักชื่อย่อของเธอที่หน้าอก

และจับมือเธอวาดตามรอยนั้น "ชูเซียว ฉันจะทำดีกับเธอตลอดชีวิต" เซี่ยชูเซียวเชื่อเขา

เธอคิดว่านี่คือการเดินทางของวัยรุ่นที่พวกเขาต่างยืนอยู่ในอนาคตของกันและกัน

แต่ไม่เคยคิดเลยว่า "ตลอดชีวิต" ของหมู่ชิงเหย่จะมีเพียงแค่สามปี

วันนั้นในงานวันเกิดของหมู่ชิงเหย่ เธอได้พบกับเย่ซิงเหยา--แพทย์หญิงผู้มีชื่อเสียงที่โดดเด่น ยืนข้างหมู่ชิงเหย่ ดูเข้ากันได้ดี ในกระจก เธอเห็นตัวเองเป็นสาวธรรมดาที่ดูเหนื่อยล้า

ในช่วงที่กลับมาจากห้องน้ำ เซี่ยชูเซียวได้ยินเพื่อนๆ ของหมู่ชิงเหย่พูดล้อเล่นผ่านประตู "ชิงเหย่ เธอกับซิงเหยาดูเข้ากันดีนะ

แต่พาเด็กสาวคนอื่นมาด้วยทำไม?" เสียงของหมู่ชิงเหย่ฟังดูเรียบเฉย "โอ้ เธอเหรอ? น้องสาวจากต่างจังหวัด มาพักบ้านฉันเพื่อเรียนรู้ประสบการณ์"