ซ้อนกลรัก

บทนำ

เจ้าสาวในชุดราตรีเกาะอกตัดเย็บด้วยผ้าลูกไม้ทอมือสีขาวผสมผสานผ้าแก้วเบาบาง ผมเกล้าเป็นมวยสูงเก็บเรียบร้อย มีมงกุฎอันน้อยประดับไว้อย่างเก๋ไก๋ เครื่องประดับชิ้นเล็กๆ อย่างต่างหูเพชรและสร้อยคอเข้าชุดกับมงกุฏช่วยให้ชุดเจ้าสาวไม่เรียบจนเกินไป การแต่งหน้าแต่พอดีเน้นความงามคมคายของเจ้าสาวให้ยิ่งสะดุดตา ดึงดูดสายตาคนในงานตามจุดประสงค์ของงานแต่งงานซึ่งเจ้าบ่าวเจ้าสาวจะต้องโดดเด่นที่สุด โดยเฉพาะเจ้าสาวนั้น ไม่ว่าใครก็ย่อมอยากสวยที่สุดในงานสำคัญของตน

เวลานี้ เจ้าสาวนั่งรอในรถที่ประดับด้วยดอกไม้...รถที่จะพาทั้งสองสู่เรือนหอหลังงามอันเกิดจากน้ำพักน้ำแรงของเจ้าบ่าวซึ่งกำลังร่ำลาแขกเหรื่อในงานก่อนก้าวมานั่งประจำที่คนขับ เขาหันมองเจ้าสาวอย่างชื่นชมและภูมิใจ เพราะทุกเสียงในค่ำคืนนี้ต่างเยินยอเจ้าสาวแสนสวยของเขาเสียมากมาย แววตาแห่งผู้มีชัยพราวพร่างเมื่อพิศมองเจ้าสาวของตนเองเนิ่นนาน

รถบ่าวสาวกำลังจะเคลื่อนตัวออกจากหน้างานเลี้ยง หนุ่มสาวทั้งสองหันไปโบกมือให้เพื่อนๆ จำนวนไม่น้อยที่กำลังรอรับช่อดอกไม้ในมือเจ้าสาว ช่อดอกไม้ที่เชื่อกันว่าสาวใดคว้ามาเป็นเจ้าของได้จะมีโอกาสเป็นเจ้าสาวคนถัดไป บรรดาสาวโสดจึงกระตือรือร้นที่จะไขว่คว้ามาครอบครอง

เมื่อรถเริ่มเคลื่อนที่ เสียงนับให้สัญญาณก็เริ่มขึ้น

หนึ่ง...สอง...สาม...

ช่อกุหลาบสีขาวลอยขึ้นไปบนฟ้า ก่อนจะตกลงมาท่ามกลางมือนับสิบคู่ที่ยื่นขึ้นเอื้อมคว้ายื้อแย่ง คนโยนไม่ได้หันไปมองว่าเพื่อนคนไหนได้รับไป รู้แต่ว่าคงถูกใจและสมใจมากทีเดียวเพราะได้ยินเสียงกรี๊ดกร๊าดดังลั่น แค่รับช่อดอกไม้ได้ยังดีใจขนาดนี้ หากได้แต่งงานเมื่อไร เจ้าของเสียงนั่นจะดีใจขนาดไหนกันนะ

ยานพาหนะแห่งคู่รักพาบ่าวสาวมาถึงหน้าบ้านหลังงาม ที่แม้ไม่ใหญ่โต แต่ก็เพียงพอสำหรับครอบครัวเล็กๆ ซึ่งเพิ่งก่อร่างสร้างตัว แต่ที่น่าแปลกก็คือ ค่ำวันนี้บ้านมืดมิด ไม่มีไฟเปิดอยู่แม้แต่ดวงเดียว ทั้งๆ ที่ตั้งระบบเปิดปิดไฟฟ้าอัตโนมัติไว้บางจุดแล้ว

“อาจมีไฟชอร์ต เครื่องตัดไฟเลยทำงาน ผมลงไปดูก่อน” เจ้าบ่าวบอกพลางก้าวลงจากรถ เขาเปิดประตูเล็กตรงรั้วบ้านแล้วเดินฝ่าความมืดเข้าไปทันที

เจ้าสาวที่นั่งรอมองตามด้วยความห่วงใย นึกได้ว่าที่จริงเขาน่าจะเปิดประตูใหญ่เพื่อนำรถเข้าไปจอด จะได้มีแสงไฟหน้ารถช่วยส่องสว่าง จึงตั้งใจจะตะโกนบอก

แต่เพียงแค่ลดกระจกฝั่งคนขับลง ยืดตัวแล้วชะโงกออกไป มือข้างหนึ่งก็ยื่นสวนเข้ามาพร้อมผ้าผืนเล็ก ตะปบปิดทั้งปากและจมูกของเธอทันที หญิงสาวดิ้นรนตามสัญชาตญาณ แต่ทำได้ไม่นาน ร่างกายก็เริ่มอ่อนแรงและหมดสติไปในที่สุด

เจ้าของมือและผ้าผืนนั้นนำซองสีขาวเหน็บไว้กับประตูรั้วเหล็กดัด แล้วกลับเข้ามานั่งประจำที่คนขับ บังคับรถที่เพิ่งนำคู่บ่าวสาวมาถึงให้เคลื่อนออกไปจากหน้าเรือนหอหลังงามทันที

(จบบทนำ)