ใบหน้าของกรแข็งกระด้าง "ดาหลาไม่เหมือนกัน เธอเข้าใจโลกของเรา เธอเป็นครอบครัวมากกว่าแม่ของเธอซะอีก"
ความรู้สึกในท้องของฉันไม่ใช่แค่ความโกรธอีกต่อไป มันเป็นอะไรที่พื้นฐานกว่านั้น สัญชาตญาณดิบ... ความอยากที่จะจู่โจม
ฉันพยายามควบคุมน้ำเสียงให้เยือกเย็นอย่างน่ากลัว "งั้นให้ฉันเข้าใจให้ถูกนะ คุณกำลังจะส่งฉัน ภรรยาของคุณ ผู้หญิงที่หาเงินเลี้ยงทั้งครอบครัวนี้ ไปขึ้นเครื่องบินพาณิชย์ที่อันตรายเพียงลำพัง"
"ขบวนรถมันเต็มแล้ว" เขาพูดพร้อมกับโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ "พี่ต้องยกเลิกที่นั่งของเธอเพื่อเอาที่ไปใส่กระเป๋าของดาหลา"
เขายังมีหน้ามายิ้มให้ฉัน เป็นรอยยิ้มประจบประแจงที่น่าสมเพช
"อีกอย่าง เธอน่ะแข็งแกร่งจะตายเจน เธอเป็นนักสู้ เธอรับมือได้อยู่แล้ว คิดซะว่าเป็นการผจญภัย"
ฉันจ้องมองเขา คำพูดเหล่านั้นดังก้องอยู่ในห้องที่เงียบงัน การผจญภัย... เขาเรียกการเดินทางที่อาจถึงตายว่าการผจญภัย
"เส้นทางที่คุณจองให้ฉัน" ฉันพูดเสียงกระซิบ "มันผ่านพื้นที่ที่อันตรายที่สุดในทวีปเลยนะ"
"แล้วไงล่ะ? ดาหลาเขาวิตกกังวลเวลาอยู่ในขบวนรถรักษาความปลอดภัย แต่เธอไม่เป็นนี่ ทำไมเธอต้องทนอึดอัดในขณะที่เธอเดินทางอย่างปลอดภัยและมีระดับด้วยล่ะ?" เขาถาม ราวกับว่ามันเป็นเรื่องที่มีเหตุผลที่สุดในโลก
สายตาของฉันเหลือบไปมองพ่อนายพลอุดมของเขา ชายผู้ที่ควรจะยึดมั่นในเกียรติยศ ฉันมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอนให้เขาพูดอะไรบางอย่าง อะไรก็ได้
เขากลับเบือนหน้าหนี ทำเป็นยุ่งอยู่กับด้ายที่หลุดลุ่ยบนเสื้อแจ็คเก็ตของเขา... คนขี้ขลาด
คุณหญิงเบญจาก้าวเข้ามา วางมือบนแขนของฉัน สัมผัสของเธอเหมือนแมงมุม
"เจนจ๋า ลูกรัก" เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เคลือบไปด้วยความเห็นใจจอมปลอม "กรเขาเป็นผู้นำครอบครัวนะ เขารู้ดีที่สุดว่าอะไรดีที่สุด ดาหลาเป็นแขกของเรา มันก็ถูกแล้วที่เราจะทำให้เธอรู้สึกสบายใจ"
แก้วพูดเสริมขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความโหดร้ายแบบเด็กๆ "ใช่พี่เจน พี่น่ะอึดจะตาย ดาหลาเขาบอบบาง จะให้เขามาลำบากได้ยังไง"
เสียงหัวเราะขมขื่นหลุดออกมาจากริมฝีปากของฉัน ฉันมองไปรอบๆ ใบหน้าของพวกเขา สามีของฉัน พ่อแม่ของเขา น้องสาวของเขา
"ใครกันแน่คือครอบครัวที่นี่?" ฉันถาม เสียงสั่นด้วยความโกรธที่รุนแรงจนรู้สึกเหมือนมันจะทำให้รากฐานของบ้านหลังนี้พังทลาย "พวกคุณปฏิบัติต่อคนนอก เหมือนเธอเป็นครอบครัวที่แท้จริง แต่กลับปฏิบัติต่อฉัน ภรรยาของคุณ เหมือนฉันเป็นคนแปลกหน้า"
ฉันชี้นิ้วที่สั่นเทาไปที่กร "คุณทำเหมือนเธอเป็นภรรยาของคุณ"
แววตาของกรฉายแววโกรธ "อย่าไร้สาระน่าเจน"
"มันก็แค่เรื่องการเดินทาง" เขาตวาด "เลิกทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่ได้แล้ว"
"ดาหลาคือครอบครัวของเรา" เขาย้ำ เสียงดังขึ้น "พี่จะปล่อยให้เธอเดินทางคนเดียวหรือรู้สึกไม่ปลอดภัยไม่ได้ มันเป็นหน้าที่ของลูกผู้ชาย ของคนตระกูลหิรัญวงศ์ ที่จะต้องปกป้องเธอ"
"งั้นคุณก็จะยอมสละภรรยาตัวเองเพื่อพิสูจน์ว่าเป็นคนดีกับแฟนเก่าของคุณเหรอ?"
ทันใดนั้น ประตูบานคู่ขนาดใหญ่ของโถงทางเข้าก็เปิดออก
ดาหลา เรืองฤทธิ์ ยืนอยู่ที่นั่น เป็นเงาดำตัดกับแสงยามเช้า
แก้วกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจ "พี่ดาหลา! มาแล้วเหรอคะ!"
เธอรีบวิ่งเข้าไปกอดผู้หญิงอีกคน "แก้วคิดถึงพี่ดาหลามากเลย! มาค่ะ เดี๋ยวแก้วช่วยถือกระเป๋า"
