หลินเฉิงเดินออกจากโรงพยาบาลเพื่อขึ้นรถไฟฟ้าใต้ดินกลับบริษัท ตลอดทางในหัวของเธออดไม่ได้ที่จะหวนนึกถึงคำพูดที่กู้ฉีเฉินเพิ่งพูดกับเธอ
เขาดูเย็นชากว่าเมื่อก่อนมาก
ในช่วงปิดเทอมฤดูร้อนหลังจบมัธยมปลายปีสุดท้าย วงร้องประสานเสียงได้เข้าร่วมการแข่งขันระดับประเทศจนคว้าแชมป์มาได้ และมีการจัดงานเลี้ยงฉลองขึ้นที่สโมสรของตระกูลกู้
แม้เธอจะเล่นไวโอลินในวงร้องประสานเสียง แต่เธอกลับถนัดดนตรีสากลมากกว่าดนตรีพื้นเมือง ในช่วงใกล้แข่ง กู้ฉีเฉินช่วยซ้อมให้เธอวันละสองชั่วโมงทุกวัน
นั่นเป็นครั้งแรกที่เธอได้รับรางวัล
เธอเตรียมของขวัญชิ้นหนึ่งไว้ให้กู้ฉีเฉิน และแต่งตัวอย่างพิถีพิถันเพื่อไปที่สโมสร ทว่ากลับได้ยินคำพูดถากถางดังออกมาจากในห้องรับรอง
ไวโอลินตัวที่เธอตั้งใจมอบให้กู้ฉีเฉิน วางอยู่บนโต๊ะกาแฟตัวนั้น
“ยัยขนมปังงานั่นไปเอาเงินมากมายมาจากไหน ถึงซื้อไวโอลินส่งให้นายได้ ตัวนี้ราคาตั้งห้าหมื่นกว่าเชียวนะ”
“ก็คงประหยัดอดออมเอาละมั้ง！ คุณชายกู้ เห็นแก่ความลำบากของขนมปังงา นายก็ยอมใจอ่อนรับรักเธอไปเถอะ！”
“ต่อให้ประหยัดอดออมยังไง ก็ไม่เห็นเธอจะผอมลงเลย ยังเป็นยัยอ้วนอยู่วันยันค่ำ ฉีเฉินต้องหน้ามืดตามัวขนาดไหนถึงไปคบกับยัยนั่นได้”
“ยัยบ้านนอกที่มีแต่รอยกระเต็มตัวแบบนั้น แม้แต่ธรณีประตูบ้านตระกูลกู้ยังไม่มีสิทธิ์ข้ามมาเลยด้วยซ้ำ”
ตามมาด้วยเสียงของกู้ฉีเฉิน
คำพูดที่เฉียบคมจนบาดลึกเหล่านั้น เธอไม่มีวันลืมไปชั่วชีวิต
“แค่ไวโอลินห่วย ๆ ตัวเดียว ทำพวกนายตื่นเต้นกันขนาดนี้เลยเหรอ？ ที่บ้านฉันตัวไหน ๆ ก็แพงกว่านี้ทั้งนั้น ถ้านายชอบ ฉันยกให้”
ห้องทั้งห้องเงียบกริบลงทันที ก่อนจะมีเสียง “ตึง” ดังขึ้น
เสียงผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขอโทษด้วยน้ำเสียงออดอ้อน “ขอโทษค่ะคุณชายกู้ ฉันไม่ได้ตั้งใจ แล้วจะทำยังไงดีล่ะคะเนี่ย？ ดูเหมือนสายไวโอลินจะขาดซะแล้ว”
ซ่งฮ่าวช่วยแก้สถานการณ์ “กลัวอะไร ไม่ใช่ของที่ถังเข่อเหรินเป็นคนให้คุณชายกู้ของเรามาสักหน่อย ทุกคนดื่มต่อสิ สนุกกันต่อเลย！”
หลินเฉิงยืนอยู่หน้าประตู หัวใจเจ็บแปลบจนแทบหายใจไม่ออก
แต่เธอรออยู่นานก็ไม่ได้ยินเสียงกู้ฉีเฉินพูดอะไรออกมาอีก เขายังคงร้องเพลงร่วมกับคนอื่น ๆ ต่อไป
ไวโอลินสายขาดตัวนั้น ถูกโยนไว้ที่มุมห้องเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง
กู้ฉีเฉินเกิดในตระกูลแพทย์อันแสนมั่งคั่ง ฐานะทางบ้านนับว่ากินดีอยู่ดี
ส่วนฐานะทางบ้านของเธอนั้นธรรมดา แต่เธอก็ไม่เคยคิดจะพึ่งพากู้ฉีเฉินเพื่อให้ได้อะไรมาเลย
ไวโอลินตัวนี้ เธอต้องสวมหน้ากากไปรับจ้างทำงานพิเศษเล่นไวโอลินที่ร้านอาหารอิตาลี
เพลงหนึ่งได้ส่วนแบ่งแค่หนึ่งร้อยห้าสิบบาท
เธอเก็บหอมรอมริบมาครึ่งปี
แต่สุดท้ายกลับถูกมองว่าเป็นขยะ
เสียงแจ้งเตือนของรถไฟฟ้าใต้ดินดังขึ้น หลินเฉิงได้สติกลับมาจากความทรงจำ ถึงได้พบว่าใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยหยาดน้ำตา
เธอเช็ดน้ำตาจนแห้ง และเดินลงจากรถไฟฟ้าใต้ดินไปสะสางงานที่บริษัทจนเสร็จ แล้วถึงค่อยกลับไปยังตึกแถวเก่าในเขตเมืองตะวันตก
การกลับประเทศครั้งนี้ เป็นเพราะคุณย่าของเธอป่วย และคุณย่าก็ไม่มีคนดูแล เธอจึงตัดสินใจกลับมาทำงานที่เมืองจิงเพื่ออยู่เป็นเพื่อนคุณย่า
คิดไม่ถึงว่าตัวเธอเองก็ป่วยด้วยเช่นกัน
ทันทีที่พอเดินเข้าลานบ้าน ก็บังเอิญเจอหนานจิ่ง เพื่อนบ้านที่เพิ่งกลับจากการเล่นบาสเกตบอลพอดี
หนานจิ่งเป็นคนรูปร่างสูงโปร่ง เพิ่งเรียนจบปริญญาโท เป็นคนอัธยาศัยดีและมีนิสัยร่าเริง “พี่หลินเฉิง วันนี้เลิกงานเร็วเหรอครับ？”
“อืม หนานจิ่ง นายพอจะรู้จักที่ที่รับต้มยาจีนแถวนี้บ้างไหม？” หลินเฉิงเดินขนาบข้างหนานจิ่ง แล้วทั้งคู่ก็เดินขึ้นบันไดไปด้วยกัน
หนานจิ่งเอี้ยวตัวกลับมา และเอ่ยถามด้วยความห่วงใย “พี่หลินเฉิงไม่สบายเหรอครับ？”
หลินเฉิงส่ายหน้า “เปล่าหรอก ช่วงนี้ไข้หวัดระบาด พี่เลยอยากเตรียมยาไว้บำรุงให้คุณย่าล่วงหน้าน่ะ”
“พี่ว่างวันไหน เดี๋ยวผมพาไป อยู่แถวนี้เองครับ” ตอนที่หนานจิ่งพูด สายตาของเขาคอยมองตามหลินเฉิงอยู่ตลอด
หลินเฉิงพยักหน้ารับ และนัดเป็นช่วงเย็นหลังเลิกงานวันพรุ่งนี้
พอเข้าบ้านมา คุณย่าก็ชะโงกหน้าออกมาจากประตูมองไปข้างนอกทันที “กลับมาพร้อมอาจิ่งเหรอ？”
บ้านของหนานจิ่งอยู่ชั้นล่างเยื้อง ๆ กันนี่เอง
หลินเฉิงถอดรองเท้าแล้วเดินเข้ามาข้างใน “เพิ่งเจอกันข้างล่างเมื่อกี้ค่ะ”
คุณย่าเดินตามหลังมาติด ๆ “ย่าว่าอาจิ่งเขาก็ดีนะ รู้หน้าค่าตากันมานาน ครั้งสุดท้ายที่หลานมีความรักก็ตอนจบมัธยมปลาย โตจนป่านนี้แล้ว ควรจะแต่งงานได้แล้วนะ”
หลินเฉิงเอ่ยตอบอย่างอ่อนใจ “คุณย่าคะ อาจิ่งเด็กกว่าหนูตั้งหลายปีนะคะ”
หมอบอกว่าคุณย่ามีอาการเริ่มแรกของโรคอัลไซเมอร์ แต่ทำไมพอเป็นเรื่องเร่งให้เธอหาคู่ ถึงได้ไม่มีอาการความจำเสื่อมเลยสักนิดนะ
หญิงชราหยิบขวดโหลใบหนึ่งมาวางบนโต๊ะอาหาร “วันนี้ย่ารื้อของเก่าออกมาเจอขวดที่มีหินเต็มไปหมดขวดนี้เข้า หลานดูปู่ของหลานสิ ไม่รู้จะเอาหินพวกนี้มาให้ย่าทำไมเยอะแยะ”
หลินเฉิงปรายตามองแวบหนึ่ง แก้วน้ำในมือเกือบจะร่วงหลุด
นั่นไม่ใช่ขวดของคุณปู่ แต่เป็นของที่กู้ฉีเฉินเคยให้เธอไว้ต่างหาก
