เช้าวันรุ่งขึ้น…
วันนี้ฉันรีบตื่นตั้งแต่แปดโมง เพื่อออกไปเฝ้าร้านขายเสื้อผ้า งานอีกหนึ่งงานที่ฉันทำควบคู่ไปกับงานตอนกลางคืน ที่ร้านของพี่กระต่าย
ร้านเสื้อผ้า…
วันนี้เป็นวันที่เงินเดือนออก บาเบลจึงรีบมาที่ร้านแต่เช้า เพื่อมาเปิดร้านก่อนเวลา…
ในระหว่างที่ทำงานอยู่ ฉันก็คิดถึงเรื่องเมื่อคืนอยู่ตลอด ทั้งๆ ที่มันไม่ใช่ปัญหาของฉัน แต่ฉันกลับเอามันออกจากหัวไม่ได้เลย ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี ถึงจะหลุดพ้นจากสิ่งนี้ได้…
ข้อความจากเบอร์แปลก… “อย่าลืมนะ เจอกันที่ DC sansiri แจ้งกับพนักงานที่ล็อบบี้ข้างล่างว่ามาหา คุณดีเดย์ เดี๋ยวเขาจะพาเธอขึ้นมา”
“ใครบอกว่าจะไปกัน ฉันยังไม่ได้ตอบตกลงเลยนะ” เธอพูดขึ้นกับตัวเอง เมื่อเห็นข้อความจากผู้ชายคนเมื่อคืน
ซึ่งนั่นก็ยิ่งทำให้เธอกดดันกับเรื่องที่ครุ่นคิดอยู่ ข้อความที่เขาส่งมานั้น ดูจะมั่นใจมากว่ายังไงเธอก็จะไปหาเขาในที่สุด…
“ฉันไม่ไปหรอก ..มันใช่เรื่องของฉันที่ไหนล่ะ”
@DC sansiri เวลาห้าโมงครึ่ง…
ผมนั่งรอยัยเด็กนั่นอยู่ทั้งวัน ซึ่งดูเหมือนว่าเวลาของเธอใกล้จะหมดแล้ว อีกครึ่งชั่วโมง …แค่ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น
“ยังไงเธอก็ต้องมา..”
ดีเดย์ลุกขึ้นจากเตียงนอน ก่อนจะเดินเข้าไปอาบน้ำจัดการร่างกายของตัวเองให้สะอาด เพื่อรอต้อนรับสาวสวยที่กำลังจะเดินทางมาหาเขา…
ซู่!~
หนุ่มหล่ออาบน้ำอย่างสบายใจ ซึ่งเมื่อเวลาผ่านไปเกือบยี่สิบนาที ก็เป็นจังหวะที่เขาเดินออกมาจากห้องน้ำพอดี และดูเหมือนเสียงแห่งชัยชนะจะดังขึ้นอย่างที่เขาคิดไว้
ครืดด~ (นิติ)
“ครับ?”
“เธอมาแล้วค่ะ ให้พาขึ้นไปเลยไหมคะ?”
“พาขึ้นมาได้เลยครับ….”
ดีเดย์กดวางสายจากนิติข้างล่าง ก่อนจะยกยิ้มออกมา เพราะทุกอย่างเป็นไปตามที่เขาวางแผนไว้
“หึ.. มาถูกจังหวะพอดีเลย เพิ่งจะอาบน้ำเสร็จซะด้วย”
ติ๊ง!
เสียงกดกริ่งหน้าห้องเรียกให้ชายหนุ่มเดินไปเปิดประตู ในสภาพที่เขาใส่เพียงแค่ผ้าขนหนูตัวเดียวออกไปต้อนรับเธอ…
แก๊ก!
“..!”
เขาทำให้สาวที่ยืนอยู่หน้าประตูตาเบิกโต เมื่อเห็นว่าเขาอยู่ในสภาพที่อันตรายแบบนั้น…
“เข้ามาสิ…”
“แต่งตัวให้เสร็จก่อนได้ไหม เดี๋ยวฉันรออยู่หน้าห้อง”
“เข้ามารอข้างใน..”
“แต่..”
“เธอมาสายนะ…” ชายหนุ่มแสดงสีหน้ากดดัน
“เฮ้อ~” สุดท้ายบาเบลก็จำใจก้าวขาเข้าห้องของเขาไป ซึ่งเธอก็ใช้เวลาในช่วงยี่สิบนาทีสุดท้ายตัดสินใจกับเรื่องนี้
และเธอก็จำได้ว่า เมื่อคืนดีเดย์พูดบอกกับเธอถึงเรื่องงานที่จะให้ทำใช้หนี้ เธอเลยคิดว่าจะทำงานที่เขาสั่งเพื่อผ่อนผันหนี้สองแสนของพี่สาวที่สร้างไว้
พอวินขับมาส่งที่นี่ฉันเองก็ตกใจเหมือนกัน ที่คอนโดที่นี่หรูหราขนาดนี้ แต่พอขึ้นมาข้างบนแล้วกลับหรูหรากว่าที่คิดไว้ซะอีก ไม่รู้ว่าบีบีมไปรู้จักผู้ชายที่มีฐานะดีคนนี้ได้ยังไง…
“นั่งก่อนสิ..”
“บีบีมขโมยเงินไปได้ยังไง ทำไมถึง…”
“ยัยนั่นเคยคบกับฉัน น่าจะสักสองปีที่แล้ว…”
“คุณเป็นแฟนเก่าบีบีมเหรอ..”
“ใช่.. ยัยนั่นคบกับฉันเพราะฉันรวย แต่เที่ยวไปเอากับคนอื่นไม่ไว้น่าผัว…พี่เธอมันชั่ว”
เขาพูดออกมาอย่างอัดอั้นและเน้นคำว่าชั่วใส่หน้าสาวสวยผู้รับเคราะห์ ก่อนจะเดินไปเทวิสกี้ที่บาร์ดื่ม เพื่อปรับอารมณ์ของตัวเองให้ร้อนยิ่งขึ้น…
“คุณไม่ไปแต่งตัวหรอกเหรอ?”
“เธอมีอะไรอยากถามอีกหรือเปล่าล่ะ ยังสงสัยอะไรอยู่ไหม เกี่ยวกับเงินที่เธอต้องใช้หนี้แทนพี่สาว”
“ฉันมาที่นี่ เพราะคุณบอกว่ามีงานให้ทำ เพื่อแลกกับหนี้ที่บีบีมติดอยู่”
“แน่นอน เธอมาถึงแล้วหนิ ยังไงก็ได้ทำงานอยู่แล้วล่ะ…”
“แต่เรื่องเวลาน่ะ ฉันกลัวว่าเวลามันจะไม่พอ เพราะเก้าโมงฉันต้องไปเปิดร้าน ปิดร้านอีกทีก็ห้าโมงเย็น ตอนหกโมงก็ต้องไปทำงานที่ร้านพี่บอส”
เธอพูดแจ้งงานประจำกับเขาที่ทำอยู่ เพราะเวลาของเธอมันมีไม่พอที่จะทำงานเสริมอีกงาน และเธอก็ไม่รู้ว่างานที่เขาจะให้ทำมันต้องเริ่มกี่โมง และเลิกงานเวลาไหน
“งานยุ่งจริงๆ แฮะ..”
“งานที่ว่าจะให้ทำใช้หนี้ มันต้องทำทุกวันหรือเปล่า แล้วต้องทำกี่วัน ..จะหักหนี้ให้ครั้งเท่าไหร่ ฉันอยากรู้รายละเอียดเกี่ยวกับงานที่ว่า…”
“ก็ต้องทำหลายครั้งเลยล่ะ ..อาจจะครั้งล่ะสอง สามชั่วโมง หรือครึ่งวัน…แต่ดูเหมือนเธอจะคิวงานแน่นนะ เอาไงดี?”
ดีเดย์พูดพรางทำท่าทางครุ่นคิดหาคำตอบ… “งั้นเธอก็ลาออกสักที่แล้วกัน เลือกเอาว่าจะลาออกงานเช้าที่ทำอยู่ หรือว่างานที่ร้านไอบอส”
“จะออกได้ยังไงล่ะ งานเช้าฉันได้เงินเดือนตั้งเก้าพัน ส่วนงานร้านพี่บอสก็…”
“ฉันให้เธอเดือนละสองหมื่น..”
“…” ค่าจ้างที่เขาจะให้มันหยุดเธอไว้ เพราะมันมากกว่างานเช้าที่เธอได้รับถึงสองเท่า
“สองหมื่นสำหรับงานนี้ เลือกเอาว่าจะลาออกที่ไหน แล้วมารับงานนี้” สองหมื่นถ้าเธอไม่เอาก็โง่แล้ว …แต่ถึงจะเอาก็โง่อยู่ดีนั่นแหละ
“งานอะไร ทำไมเงินเยอะจัง?”
“เธอมีเวลาตัดสินใจแค่วันนี้นะ ถ้าเธอไม่เอา ฉันมีคนอื่นรอสัมภาษณ์งานอยู่…” พูดจบดีเดย์ก็กระดกเหล้าในแก้วที่เพิ่งเติมใส่เข้าไปจนหมด
อึกๆ!
“…” เงินเดือนสองหมื่นต่อเดือนมันก็น่าสนใจอยู่หรอก แต่ว่ามัน… “บอกรายละเอียดเกี่ยวกับงานหน่อยได้ไหม ว่าต้องทำอะไรบ้าง?”
แม้จะสนใจเงินเดือนที่เยอะแต่เธอก็ไม่สามารถตกลงรับทำงานในทันที เพราะยังสงสัยเกี่ยวกับงานที่ว่า…
“ฉันจะบอกก็ต่อเมื่อเธอตอบตกลงรับงานแล้วเท่านั้น…”
“…”
เขาใช้วิธีนี้เพื่อกดดันให้เธอรีบตอบรับงานที่เขาเสนอไป ซึ่งมันก็ได้ผล บาเบลดูคิดไม่ตกกับข้อเสนอนี้
“ถ้าไม่อยากทำก็ไม่เป็นไร กดลิฟต์ลงไปชั้นหนึ่งได้เลย..”
“ทำค่ะ ตกลง” เธอหลุดปากพูดออกไปโดยไม่ได้คิดให้ถี่ถ้วนเพราะจำนวนค่าจ้างที่เยอะกว่าเดิม
ดีมากยัยหนู งั้นวันนี้มาเริ่มงานกัน หวังว่าเธอจะครางดีกว่าพี่สาวของเธอนะ…
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] - [Follow the next episode]
[-กดใจ -เพิ่มเข้าชั้น -คอมเมนท์ให้กำลังใจ และฝากกดติดตามไรท์ด้วยนะครับ🙏]
