เสียงพูดคุยในห้องทำงานยังคงดังต่อไป โดยไม่รับรู้ถึงความพินาศที่พวกเขาเพิ่งก่อขึ้น
“พอมันรู้ความจริง มันต้องใจสลายแน่ๆ” เอกภพพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความสะใจอย่างซาดิสม์ “มันคงร้องไห้เป็นวรรคเป็นเวรเป็นอาทิตย์ น่าสมเพชชะมัด”
“มันสมควรโดนแล้ว” เสียงของธีร์เย็นชาเหมือนน้ำแข็ง “คิดว่าจะเดินเข้ามาในครอบครัวกูแล้วเขี่ยเอมออกไปได้ง่ายๆ งั้นเหรอ? มันคิดจริงๆ เหรอว่ากูจะเลือกมันแทนที่จะเป็นน้องสาวกู”
น้องสาวของเขา... คำพูดนั้นลอยอยู่ในอากาศ หนักอึ้งไปด้วยความหมายที่ฉันเพิ่งจะเริ่มเข้าใจ ความสัมพันธ์ของพวกเขามันเข้มข้นเสมอ แต่ฉันก็ปัดมันทิ้งไปโดยคิดว่าเป็นแค่ความผูกพันของพี่น้องที่สนิทกัน แต่ตอนนี้... มันกลับให้ความรู้สึกที่น่าขยะแขยง
“มันไม่ได้ฉลาดขนาดนั้นหรอกธีร์” เพื่อนอีกคนพูด “มึงหลอกมันมาเป็นปีๆ มันก็แค่ผู้หญิงโง่ๆ ที่ไว้ใจคนง่ายคนหนึ่งเท่านั้นแหละ”
“มันจะไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไป” เอกภพคาดการณ์ “มันจะไม่เหลืออะไรเลย ไม่มีทั้งผัว ไม่มีทั้งลูก ไม่มีทั้งเงิน”
“มันทำตัวเองทั้งนั้น” ธีร์พูดเรียบๆ เหมือนอ่านจากสคริปต์ “มันเป็นคนปั่นหัวเอมเอง ใส่หัวน้องกูด้วยเรื่องไร้สาระว่าต้องไป ‘ค้นหาตัวเอง’ ที่ต่างประเทศ มันอยากให้เอมไปให้พ้นๆ”
ฉันเกาะผนังไว้เพื่อพยุงตัว หัวหมุนติ้วไปหมด นั่นมันเรื่องโกหกทั้งเพ เอมเป็นคนมาหาฉันเอง ร้องไห้ฟูมฟายว่ารู้สึกอึดอัดเพราะธีร์ อยากจะมีโอกาสได้เป็นตัวของตัวเอง ฉันเป็นคนหาโปรแกรมเรียนให้เธอ ช่วยเธอกรอกใบสมัคร หรือแม้กระทั่งให้เงินค่าตั๋วเครื่องบินจากเงินเก็บของฉันเอง ฉันคิดว่าฉันกำลังปลดปล่อยเธอให้เป็นอิสระ แต่พวกเขากลับบิดเบือนมันให้กลายเป็นอาวุธที่ใช้ทำร้ายฉัน
“นั่นคือเหตุผลที่เอมไปจริงๆ เหรอวะ?” เพื่อนคนหนึ่งถามขึ้น ในน้ำเสียงมีความลังเลเล็กน้อย
“ก็เออสิวะ” ธีร์พูด น้ำเสียงของเขาห้วนและไม่ใส่ใจ “อลินมันจัดฉาก แต่ก็ดีแล้ว มันทำให้เรามีข้ออ้างที่สมบูรณ์แบบสำหรับเกมเล็กๆ น้อยๆ นี้”
“พูดถึงเกม” เสียงของเอกภพเปลี่ยนเป็นลื่นไหลน่ารังเกียจ “กูมีความคิดใหม่สำหรับปาร์ตี้ตอนที่เอมกลับมาว่ะ เราจะทำให้มันน่าสนใจยิ่งขึ้นไปอีก”
ธีร์หัวเราะออกมาเบาๆ อย่างไม่ใส่ใจ “แล้วแต่มึงเลย แต่อย่าลากกูเข้าไปยุ่งกับเรื่องเละๆ เทะๆ ก็พอ เอาจริงๆ นะ แค่คิดถึงเด็กนั่น...” เขาหยุดไปชั่วครู่ “มันไม่ใช่ลูกกู และกูก็ไม่สนว่ามันจะเป็นลูกใคร”
เขาพูดมันออกมาอย่างไม่ไยดี ด้วยความรังเกียจอย่างสุดซึ้ง
“กูเอาเวลาไปเก็บเลเวลในเกมใหม่ยังจะดีกว่าแสร้งทำเป็นพ่อผู้แสนดี” เขาเสริม
“กูยังไม่อยากจะเชื่อเลยว่ามึงเกลียดมันขนาดนี้” เพื่อนคนหนึ่งพึมพำ
“เกลียดน่ะยังน้อยไป” ธีร์ตอบ “การมองหน้ามัน การแตะตัวมัน... มันทำให้กูขนลุก มันคืองาน และกูกำลังจะได้รับค่าจ้างแล้ว”
“เอาล่ะ มาทำให้มันเป็นทางการกันเลยดีกว่า” เอกภพประกาศ เสียงดังและทรงอำนาจ “พนันรอบสุดท้าย สิบล้านบาทว่าเด็กนั่นเป็นลูกกู ใครเอาบ้าง?”
“กูเอาด้วยสิบล้าน” เสียงหนึ่งตอบทันที
“กูด้วยสิบล้าน” อีกเสียงหนึ่งกล่าว
“กูลงยี่สิบล้าน” เสียงของธีร์แทรกขึ้นมา “เพราะกูมั่นใจมากว่ามันไม่ใช่ลูกกู และกูอยากจะทำกำไรจากความทุกข์ของมัน”
เสียงเห็นด้วยดังตามมาเป็นพรวน พวกเขากำลังโยนเงินหลายสิบล้านบาท พนันขันต่อบนร่างกายของฉัน บนลูกของฉัน บนชีวิตของฉัน มันคือภาพสะท้อนความวิปริตของพวกเขา
“อย่าลืมสิว่ากูเป็นคนแรกที่ได้ตัวมัน หลังจากที่มึงไป ‘ทำธุระ’ มา” เอกภพอวดอ้าง “โอกาสมันเข้าข้างกูอยู่แล้ว”
ฉันยืนตัวแข็งทื่ออยู่ที่โถงทางเดิน ฟังเสียงหัวเราะของพวกเขา ฟังวิธีที่พวกเขาพูดถึงการข่มเหงฉันอย่างไม่ใส่ใจ พื้นใต้เท้าฉันราวกับจะยุบลงไป ทุกคำพูดคือการทิ่มแทงครั้งใหม่ที่กรีดเฉือนความรักออกไปจนเหลือแต่ความว่างเปล่าที่เจ็บปวด
ความจริงมันเป็นเหมือนน้ำหนักที่มองไม่เห็น กดทับฉันจนแทบหายใจไม่ออก ผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วย เพื่อนที่ฉันต้อนรับเข้าบ้าน... พวกเขาคือปีศาจ
มือของฉันเลื่อนไปกุมท้อง เป็นสัญชาตญาณที่ต้องการปกป้อง แต่ลูกในท้องไม่ใช่สัญลักษณ์ของความรักอีกต่อไปแล้ว เขาคือถ้วยรางวัลในการแข่งขันอันน่ารังเกียจของพวกเขา
ฉันหายใจไม่ออก ฉันเดินโซซัดโซเซออกจากประตู ต้องการอากาศอย่างยิ่งยวด ต้องการหนีจากความจริงที่น่าอึดอัดนี้ ฉันเดินไปถึงลิฟต์ ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้
เมื่อเข้ามาในรถ ในที่สุดฉันก็ปล่อยโฮออกมา เสียงสะอื้นดังกระแทกกระทั้นออกมาจากร่างกาย เป็นเสียงแห่งความเจ็บปวดรวดร้าวอย่างแท้จริง ความเจ็บปวดนั้นมีชีวิต มันกำลังฉีกทึ้งฉันจากข้างใน
แต่เมื่อน้ำตาเริ่มเหือดหาย สิ่งอื่นก็เข้ามาแทนที่... ความโกรธที่เยียบเย็นและแข็งกร้าว มันเริ่มจากประกายไฟเล็กๆ ในห้วงลึกของความสิ้นหวัง และลุกลามกลายเป็นไฟป่า
พวกเขาอยากจะทำลายฉัน พวกเขาอยากจะเห็นฉันล้มลง
ฉันจะไม่ให้พวกเขาสมหวัง
ฉันขับรถกลับบ้าน สมองของฉันทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อวางแผนใหม่ การทำแท้งยังคงเป็นขั้นตอนแรก แต่มันจะไม่ใช่จุดจบ มันจะเป็นจุดเริ่มต้น
จุดเริ่มต้นของการแก้แค้นของฉัน
พวกเขาอยากเล่นเกมงั้นเหรอ? ฉันจะจัดให้ และฉันจะทำให้แน่ใจว่าเมื่อเกมนี้จบลง พวกเขาจะต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง
ก่อนอื่น ฉันต้องการหลักฐานมากกว่านี้ ฉันต้องรู้ทุกอย่าง
และฉันก็รู้แล้วว่าจะได้มันมาเมื่อไหร่... ในงานปาร์ตี้ของเอมิกา งานปาร์ตี้ที่ควรจะเป็นการประจานฉันครั้งสุดท้าย จะกลายเป็นเวทีแห่งความพินาศของพวกเขาแทน
