ฉันเดินกลับเข้ามาในบ้าน บ้านที่ฉันกับธีร์เลือกด้วยกัน และมันให้ความรู้สึกเหมือนบ้านของคนแปลกหน้า รูปถ่ายของเราสองคนที่ยิ้มแย้มบนผนังกลายเป็นเรื่องน่าหัวร่อ ฉันเดินไปตามห้องต่างๆ อย่างเลื่อนลอย ความสุขเมื่อตอนเช้าถูกแทนที่ด้วยความเงียบงันที่น่าขนลุก
เย็นวันนั้นธีร์กลับมาบ้าน เขาเป็นนักแสดงที่สมบูรณ์แบบ เขาเดินเข้ามา ยิ้ม แล้วตรงมาหาฉัน จูบที่แก้มฉันเบาๆ
“สองคนที่ผมรักที่สุดเป็นยังไงบ้าง?” เขาถาม มือวางลงบนท้องของฉัน
ฉันสะดุ้งเมื่อเขาสัมผัส แต่ก็ฝืนยิ้มออกมาอย่างอ่อนแรง “เราสบายดีค่ะ แค่เหนื่อยๆ”
“ผมมีอะไรมาให้ด้วย” เขาพูดพลางเดินเข้าไปในครัว เขากลับมาพร้อมกับนมอุ่นๆ หนึ่งแก้ว “สำหรับลูกนะ คุณต้องบำรุงร่างกายหน่อย”
เขายื่นมันให้ฉัน สายตาเต็มไปด้วยความห่วงใยจอมปลอม สายตาคู่เดียวกับที่มองเพื่อนๆ ของเขาด้วยความขบขันอย่างโหดร้ายเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน ท้องไส้ฉันปั่นป่วน ฉันรู้ ด้วยความมั่นใจที่เย็นเยียบไปถึงกระดูกว่านมแก้วนี้ไม่ใช่นมธรรมดา
“ฉันไม่หิวน้ำค่ะธีร์” ฉันพูด เสียงเบาหวิว
“นิดหน่อยน่า เพื่อลูกไง” เขาคะยั้นคะยอ รอยยิ้มของเขาเริ่มตึงขึ้น “คุณไม่อยากให้ลูกชายของเราแข็งแรงเหรอ?”
ลูกชายของเรา... คำพูดนั้นคือยาพิษ
“ไม่ค่ะ จริงๆ ฉันดื่มไม่ไหว” ฉันยืนกราน พลางค่อยๆ ดันแก้วออกไป
สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปในทันที หน้ากากของสามีผู้เปี่ยมรักหลุดออก เผยให้เห็นแววตาหงุดหงิดฉายชัด มันเร็วมากจนฉันอาจจะมองไม่ทันถ้าไม่ได้จ้องมองหาอยู่แล้ว
“อลิน ดื่มนมซะ” เขาพูด เสียงต่ำและหนักแน่น มันไม่ใช่คำขอร้อง มันคือคำสั่ง
เขากดแก้วมาที่ริมฝีปากฉัน ฉันไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องดื่ม ของเหลวอุ่นๆ ที่มีรสหวานเล็กน้อยไหลลงคอ ฉันรู้สึกถึงลางร้ายในทุกๆ อึกที่กลืนลงไป
ไม่นานหลังจากนั้น ความง่วงงุนอย่างหนักก็ถาโถมเข้ามา แขนขาฉันหนักอึ้งเหมือนมีตะกั่วถ่วง เปลือกตาหนักเกินกว่าจะลืมขึ้นไหว
“ฉันว่าฉันต้องไปนอนแล้ว” ฉันพึมพำ คำพูดของฉันเริ่มอู้อี้
ธีร์ประคองฉันไปที่โซฟา สัมผัสของเขารู้สึกเหมือนใยแมงมุมที่น่ารังเกียจ “ใช่แล้วที่รัก คุณพักผ่อนเถอะ”
โลกรอบตัวฉันเลือนลางเป็นภาพเบลอ ฉันรับรู้ได้ลางๆ ว่ามีคนอื่นอยู่ในห้อง เป็นเงาที่เคลื่อนไหวอยู่หางตา ก่อนที่ฉันจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราที่ไร้ความฝัน
ฉันตื่นขึ้นมาในอีกหลายชั่วโมงต่อมา ร่างกายปวดเมื่อยและมีคราบเหนียวๆ แปลกๆ บนผิว ฉันรู้สึกเหมือนถูกล่วงละเมิด เป็นความรู้สึกผิดปกติอย่างรุนแรงที่ฝังลึกอยู่ในกระดูก บ้านเงียบสงบ ธีร์ไปทำงานแล้ว
สมองของฉันปลอดโปร่งอย่างน่าประหลาด ความโกรธจากเมื่อวานคมกริบขึ้นกลายเป็นเป้าหมายที่เยียบเย็นและแน่วแน่ ฉันลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปที่ชั้นหนังสือในห้องนั่งเล่น ซ่อนอยู่หลังแถวหนังสือนิยายคลาสสิกคือกล่องสีดำเล็กๆ กล้องวงจรปิดขนาดเล็ก ธีร์ติดตั้งมันไว้เมื่อหลายเดือนก่อน อ้างว่าเป็นเหตุผลด้าน "ความปลอดภัย" ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเขาต้องการความปลอดภัยจากอะไร
ฉันหยิบเมมโมรี่การ์ดออกมาแล้วเสียบเข้ากับแล็ปท็อป มือของฉันนิ่งสนิท ฉันต้องเห็น ฉันต้องรู้ถึงขีดสุดของการทรยศของพวกเขา
ฉันกรอภาพไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วจนกระทั่งเห็นการเคลื่อนไหว มันเป็นภาพจากเมื่อคืน หลังจากที่ฉันหมดสติไป
หน้าจอแสดงภาพธีร์กำลังปล่อยคนสองคนเข้ามาในบ้าน หัวใจฉันหยุดเต้น มันคือเอมิกา ออร์เตกา และเอกภพ วัฒนไพศาล
ฉันกลั้นหายใจมองดู ขณะที่พวกเขายืนคร่อมร่างที่ไร้สติของฉันบนโซฟา
เอมิกามองลงมาที่ฉัน ใบหน้าของเธอคือหน้ากากแห่งความเกลียดชังอย่างแท้จริง “ดูมันนอนสงบสุขสิ น่ารังเกียจชะมัด”
“ก็แค่ฤทธิ์ยา” ธีร์พูดสบายๆ “ได้ผลชะงัดเลย มันจะหลับไปอีกหลายชั่วโมง”
เอกภพโน้มตัวเข้ามาใกล้ รอยยิ้มหื่นกระหายปรากฏบนใบหน้า “นี่สินะสภาพตอนที่มันเชื่องๆ ทำให้เรื่องต่างๆ ง่ายขึ้นเยอะเลย”
“คืนนี้เราแค่จะทดลองเซรุ่มตัวใหม่” เอมิกาพูดพลางหยิบขวดเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋า “'เซรุ่มควบคุม' อย่างที่พี่เอกเรียกอย่างสละสลวย ฉันอยากให้แน่ใจว่ามันสมบูรณ์แบบสำหรับงานปาร์ตี้ ฉันอยากให้มันรู้สึกตัวเต็มที่แต่ขัดขืนไม่ได้ ฉันอยากให้มันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวมัน”
ท้องไส้ฉันบิดเกร็ง พวกเขาวางแผนเรื่องนี้มาเป็นอาทิตย์ๆ วางยาฉัน ทดลองอะไรบางอย่างกับฉันในบ้านของฉันเอง
“ทำไมแกถึงเกลียดมันขนาดนั้นวะเอม” เอกภพถามด้วยน้ำเสียงกึ่งชื่นชม
“มันพยายามจะแย่งเขาไปจากฉัน” เอมิกาตวาด พลางชี้ไปทางธีร์ “มันใส่หัวเขาด้วยความคิดเรื่องชีวิตปกติ เรื่องครอบครัว มันพยายามจะทำให้เขาลืมสิ่งที่สำคัญที่สุด... ซึ่งก็คือฉัน”
ธีร์มองเอมิกาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความเทิดทูนบูชา “ไม่มีใครทำให้พี่ลืมเอมได้หรอก”
จากนั้น ชายคนใหม่ก็เข้ามาในเฟรม เป็นคนที่ฉันไม่รู้จัก เขาสูงใหญ่และดูโหดเหี้ยม ดวงตาเย็นชาไร้แวว
“นี่คือคนที่กูบอกมึงไง” เอกภพพูด “มันยอมจ่ายไม่อั้นเพื่อ ‘ทดลอง’ ก่อนงานปาร์ตี้ ถือเป็นโบนัสเล็กๆ น้อยๆ เข้ากองกลางของเรา”
“ปาร์ตี้จะจัดในอีกสองวัน ตอนที่เอม ‘กลับมา’ อย่างเป็นทางการ” ธีร์ยืนยัน “ทุกอย่างพร้อมแล้ว”
ฉันมองดูด้วยความสยดสยองขณะที่เอมิกาใช้ก้านสำลีป้ายด้านในกระพุ้งแก้มของฉัน “แค่ต้องเช็คระดับยาหน่อย ให้แน่ใจว่ามันหมดสติสนิท”
เธอมองผลบนอุปกรณ์เล็กๆ “สมบูรณ์แบบ มันช่วยตัวเองไม่ได้เลย”
พวกเขาคุยกันอีกสองสามนาที เสียงพึมพำเหมือนการสมคบคิด วางแผนขั้นสุดท้ายสำหรับการประจานฉันในที่สาธารณะ จากนั้นธีร์กับเอมิกาก็จากไป ทิ้งเอกภพกับชายแปลกหน้าไว้กับฉันตามลำพัง
ฉันดูต่อไม่ไหวแล้ว ฉันปิดแล็ปท็อปดังปัง เสียงร้องที่อู้อี้หลุดออกมาจากลำคอ ความวิปริตของพวกเขามันไร้ที่สิ้นสุด นี่ไม่ใช่แค่การพนัน มันคือแผนการทารุณกรรมและแสวงหาผลประโยชน์ระยะยาวอย่างเป็นระบบ
ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามกดความสิ้นหวังลงไป ฉันต้องฉลาด ฉันต้องเข้มแข็ง
ทันใดนั้น ฉันก็ได้ยินเสียงประตูหน้าเปิดออก “อลิน! ผมกลับมาเร็วหน่อยนะ!”
เป็นธีร์
ความตื่นตระหนกเข้าครอบงำฉัน ฉันรีบเก็บแล็ปท็อป มือสั่นเทา
“ฉันอยู่นี่ค่ะ” ฉันขานตอบ พยายามรักษาน้ำเสียงให้ปกติ
เขาเดินเข้ามา ยิ้ม “ผมเป็นห่วงคุณ เมื่อคืนคุณดูไม่ค่อยดีเลย รู้สึกดีขึ้นรึยัง?”
“ดีขึ้นมากแล้วค่ะ” ฉันโกหก หัวใจเต้นรัว “ฉันแค่พักผ่อนน่ะค่ะ”
เขาดูเหมือนจะเชื่อ “ดีแล้ว ผมต้องขึ้นไปหยิบเอกสารบนห้องแป๊บนึงนะ”
ทันทีที่เขาพ้นสายตา สัญชาตญาณการเอาตัวรอดของฉันก็ทำงาน มือถือของเขาวางอยู่บนโต๊ะกาแฟ นี่คือโอกาสของฉัน
ฉันคว้ามันมา รหัสผ่านของเขาคือวันเกิดของเอมิกา แน่นอนอยู่แล้ว
ฉันปัดดูแอปต่างๆ อย่างรวดเร็ว มันดูปกติ... ปกติเกินไป แล้วฉันก็สังเกตเห็น... แสงวูบวาบเล็กน้อยที่ด้านล่างของหน้าจอ ฉันกดนิ้วโป้งลงไป และอินเทอร์เฟซที่สองที่ซ่อนอยู่ก็ปรากฏขึ้น มันเป็นระบบที่แยกต่างหากโดยสิ้นเชิงในโทรศัพท์เครื่องเดียวกัน
นิ้วของฉันรัวไปบนหน้าจอ เปิดแอปส่งข้อความที่ฉันไม่รู้จัก คนแรกในรายชื่อคนสำคัญของเขาคือเอมิกา ประวัติการแชทของพวกเขาเต็มไปด้วยข้อความที่น่ารังเกียจและบิดเบี้ยวเกี่ยวกับฉัน
แล้วฉันก็เห็นกรุ๊ปแชท ฉันคลิกเข้าไป
ชื่อของกรุ๊ปทำให้ฉันแทบลืมหายใจ
“ประมูลอลิน”
