๑
แก้แค้น
เผียะ!!!
เสียงฝ่ามือกระทบเนื้อหนังดังลั่น จนดวงหน้างามเป็นรอยนิ้วมือหันไปตามแรงตบ
“ฉันจะฆ่าแก!! นังเด็กชั่ว!! แกกลับมาเพื่อทำลายลูกสาวของฉันใช่ไหม ฮะ!!” เต็มดวงโกรธหญิงสาวรุ่นลูกตรงหน้าที่กล้าใช้วิธีสกปรกมาแย่งคนรักของลูกสาวสุดดวงใจ เธอเกลียดมันและก็เกลียดแม่ของมันด้วย!
เผียะ!!
“ตบนี่สำหรับแม่ของแกที่ไม่ยอมสั่งสอนแก!!” เต็มดวงกัดฟันพูด พร้อมทั้งเหวี่ยงมือใส่ใบหน้าของขวัญฤดีอีกครั้ง
ทว่า ขวัญฤดีไม่ยอมให้หญิงรุ่นแม่ทำร้ายอยู่ฝ่ายเดียว เธอตอบโต้ ยกมือปัดแขนอวบให้พ้น พร้อมเหวี่ยงฝ่ามือไปกระทบหน้าเต็มดวงบ้าง
เผียะ!!!
“ส่วนตบนี่...สำหรับคุณหญิงที่แย่งพ่อฉันไปจากแม่ หึ!!”
“หนอย...แกทำแบบนี้ทำไม!!”
หญิงสูงวัยหันกลับมาประจันหน้า หลังจากหายตกตะลึง ไม่คิดว่าขวัญฤดีจะกล้าตบกลับ
“แกแค้นฉัน!! ทำไมไม่เอามาลงที่ฉัน ทำไมต้องไปทำร้ายยัยรส นั่นน้องสาวของแกเหมือนกันนะ ทำไมฮะ!!!”
เต็มดวงร้องกรีด พร้อมทั้งกระโจนใส่ขวัญฤดี เธอจับตัวหญิงสาวเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน แต่ขวัญฤดีก็ผลักมือนั้นออกจนร่างอวบผงะถอยห่างไปโดยแรง
“หึๆ รู้สึกเป็นไงคะ เมื่อเห็นคนรักของเราเจ็บปวด มันเป็นยังไง เหมือนที่คุณหญิงทำให้แม่ฉันเจ็บจนเจียนตายไง” ท้ายประโยค เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เพราะนึกสงสารแม่ที่ถูกผู้หญิงคนนี้ทำลายจนไม่มีที่ยืนในสังคม
“กรี๊ดดด!!”
เต็มดวงพอได้ฟังถึงกับปรี๊ดแตก ถลาเข้าไปจะตบสั่งสอน
นังเด็กปากกล้า ขวัญฤดีตั้งหลักเตรียมสู้แต่เหลือบมองไปอีกด้านหนึ่งเห็นนายโกวิทกำลังเดินตรงเข้ามา หญิงสาวจึงลดมือที่กะจะยกป้องกันลงทันที
เผียะ!! เผียะ!!
“เอาสิ!! สู้สิ!!ปากดีนักนะแก นังเด็กสารเลว!!” เต็มดวงเมามัน ฟาดฝ่ามือตบหน้าขวัญฤดีอย่างแรงด้วยความแค้น
“กรี๊ดดด!!”
ด้านขวัญฤดีแกล้งร้องกรี๊ดๆ และถลาล้มลงไปนอนกลิ้งบนพื้น ซึ่งเต็มดวงก็ตามเข้าไปจิกผมตบตีหญิงสาวอย่างบ้าคลั่ง
“คุณน้าดวง อย่าทำอะไรหนูเลยค่ะ หนูเจ็บ หนูกลัวแล้ว ฮือออ” ขวัญฤดีกรีดร้องเสียงหลง เธอแกล้งนั่งพนมมือไหว้มารดาเลี้ยง
“หยุดนะคุณดวง!! คุณมีสิทธิ์อะไรมาทำร้ายยัยขวัญ!!”
โกวิทเห็นภรรยาตบตีลูกสาวก็โกรธปนเสียใจจึงเผลอตัวเหวี่ยงมือใส่ใบหน้าของเต็มดวงไปทีหนึ่ง
เผียะ!!
“กรี๊ดดด!!! คุณพี่!! นี่คุณพี่ตบน้องเหรอคะ!!” เต็มดวงร้องกรีด ร่างของหล่อนเซถลา ทรุดฮวบลงบนพื้นพรม
“คุณนี่มันจริงๆ เลย ไม่สมกับเป็นผู้ใหญ่ รังแกเด็กไม่มีทางสู้”
เสียงกรีดร้องของภรรยาไม่ได้ทำให้โกวิทสนใจ เขาเดินผ่านร่างเต็มดวงเข้าไปประคองลูกสาวด้วยความรู้สึกผิดที่ปล่อยให้แม่เลี้ยงเข้ามาตบตีได้
“เจ็บไหมลูก พ่อขอโทษนะที่ปกป้องหนูไม่ได้” โกวิทปลอบลูกสาวที่ร้องไห้สะอื้นในอ้อมกอดของตน
“ฮือๆ หนูไม่เข้าใจ ทำไมคุณน้าดวงถึงต้องทำร้ายหนูด้วย”
ขวัญฤดีแกล้งร้องไห้เสียงดัง ทว่า ดวงตาที่ไม่มีน้ำตาก็มองเยาะเย้ยอีกฝ่ายที่จ้องเธอเช่นกัน
ด้านเต็มดวงมองภาพตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด ความจุกเสียดเหมือนจะอัดแน่นอยู่เต็มอกพร้อมจะระเบิดทุกเมื่อ และแทบหายใจไม่ออกเมื่อภาพเหตุการณ์ครั้งอดีตแล่นฉายขึ้นมาในส่วนความทรงจำอย่างกะทันหัน
‘ทำไม ทำไมคนที่เจ็บปวดต้องเป็นเธอทุกครั้งไป...’
เมื่อตอนที่อายุ 26 จำได้ว่าเป็นช่วงเริ่มฤดูหนาว หล่อนกำลังจะแต่งงานกับโกวิท แต่มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาหาทั้งคู่ แล้วบอกว่า โกวิททำเจ้าหล่อนท้อง เท่านั้น เต็มดวงก็ช็อก หมดสติไปจนได้นอนโรงพยาบาลเป็นเดือน
และหลังออกจากโรงพยาบาลไม่นาน จู่ๆ ผู้หญิงคนนั้นก็หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แต่พอมาวันนี้ ลูกสาวของมันก็กลับมาทำร้ายลูกของหล่อน
เต็มดวงน้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มแล้วเธอก็เดินออกไปอย่างเงียบๆ
ทางด้านขวัญฤดีเมื่อเห็นเช่นนั้นก็เกิดความรู้สึกผิดชอบชั่วดีขึ้นมาวูบหนึ่ง ทว่า เธอก็ข่มให้มันจางหายไปอย่างรวดเร็ว
‘ท่องไว้ขวัญฤดี ผู้หญิงคนนี้ทำร้ายเธอและแม่ของเธอไง’ เธอกัดฟันพูดคนเดียวในใจ…
อีกมุมหนึ่งของบ้าน รสรินร้องไห้สะอึกสะอื้นอย่างน่าสงสารอยู่ในอ้อมแขนของไอศูรย์
“พี่ไม่แต่งกับพี่ขวัญไม่ได้เหรอคะ...”
“โธ่...รส...”
คำขอร้องของหญิงคนรักทำให้ไอศูรย์กระชับแขนกอดร่างน้อยแน่นขึ้นกว่าเดิม เขาลำบากใจไม่ใช่น้อยที่จู่ๆ นายโกวิทก็ขอร้องให้แต่งงานกับขวัญฤดี ผู้หญิงที่ได้เจอเพียงแค่เสี้ยววินาทีเมื่อครู่นี้ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ เนื่องจากลุงโกวิทมีพระคุณกับครอบครัวของเขามาก ช่วงที่ครอบครัวชายหนุ่มจะล้มละลายก็ได้ชายชราเข้ามาช่วยเหลือจนกลับมาร่ำรวย ยืนอยู่ในแวดวงสังคมชั้นสูงได้อีกครั้ง
“เธอก็รู้ คุณลุงมีบุญคุณกับครอบครัวของพี่มาก จะให้พี่ปฏิเสธท่านได้ยังไง” ไอศูรย์ก็เจ็บปวดหัวใจมากเมื่อเห็นน้ำตาของคนรัก
“รสอยากมอบความบริสุทธิ์ของรสให้พี่ ผู้ชายที่รสรัก และรสจะรักพี่คนเดียว” รสรินเว้าวอนด้วยเสียงสะอื้นและแววตาเต็มไปด้วยน้ำใสๆ
