อุปถัมภ์รักเมียเด็ก

บทนำ

มาเฟียหนุ่มหล่อหน้าตี๋นั่งควงแก้ววิสกี้ในมืออย่างสบายอารมณ์ท่ามกลางแสงสีเสียงและผู้คนที่ออกมาท่องราตรีในยามค่ำคืน สายตาคมดุจหมาป่าที่พร้อมจะล่าเหยื่อตลอดเวลา สายฟ้า มาเฟียหนุ่มหล่อชื่อดังในแวดวงสังคมนักธุรกิจ ผู้บริหารโรงแรม SHAFT คนใหม่สืบทอดต่อจากผู้เป็นพ่อ

“ไง วันนี้ว่างออกมานั่งเล่นแล้วหรอผู้บริหารหน้าใหม่” เสียงเอ่ยแซวของบอสตันหนึ่งในแก๊งเพื่อนและยังเป็นเจ้าของคลับที่เขานั่งอยู่ตอนนี้

“หึ…” เขาหัวเราะให้กับคำพูดของบอสตัน

“ใครจะว่างเหมือนมึง วัน ๆ เอาแต่แดกเหล้า” เขาพูดกระแทกแดกดันเพื่อนสนิทกลับ 

“ไอ้เวร ก็กูเป็นเจ้าของร้านเหล้าไม่ให้แดกเหล้าให้แดกนมปั่นหรือไง” คนโดนแซวหัวเสียอยู่ไม่น้อย ไม่ชินเท่าไหร่ที่มักถูกเพื่อนด่าอยู่เสมอเรื่องที่เขาดื่มเหล้าทุกวัน 

“เพลา ๆ ลงบ้างก็ดีกูไม่อยากรีบไปงานศพเพื่อนตอนนี้” สายฟ้าแสยะยิ้มพูดร้ายกาจ 

“มึงตายก่อนดีไหม ตายคาตีนกูเนี่ย” บอสตันพูดยกฝ่าเท้าขึ้นทำท่าถีบใส่สายฟ้าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม 

สายฟ้าไม่สนใจท่าทางอารมณ์เสียของเพื่อนนักสายตากวาดมองเหล่านักท่องราตรีเพื่อหาเหยื่อในคืนนี้ ก่อนสายตาจะไปสะดุดเข้ากับเด็กสาวตากลมราวกับตุ๊กตาแต่ดูมีเสน่ห์น่าค้นหาที่ใส่ชุดบริกรยืนหลบมุมอยู่ตรงหลังบาร์น้ำ

“ไอ้บอส” 

“ว่า…”

  “ร้านมึงมีเด็กใหม่หรอ?” เขาเอ่ยถามเสียงราบเรียบในขณะที่สายตายังจับจ้องไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้น 

“คนไหน?” บอสตันขมวดคิ้วครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะมองตามสายตาของเพื่อนสนิทไป

“อ๋อ…เด็กเสิร์ฟใหม่พึ่งมาทำงานวันนี้วันแรก ทำไมมึงสนใจ?” บอสตันเอ่ยถามอย่างรู้ทัน

“ก็สนใจอยู่” เขามองเด็กสาวคนนั้นราวกับเจอเหยื่อที่ถูกใจ ยกแก้ววิสกี้สีอำพันขึ้นกระดกจิบอย่างมีมาด

“แต่นั่นบริกรไม่ใช่เด็กพีอาร์กูเรียกให้ไม่ได้หรอกคนละหน้าที่ จะมีก็แต่ว่ามึงจะรอเธอเลิกงานแล้วไปคุยเอาเอง” 

“ไม่ใช่ปัญหา ว่าแต่ชื่ออะไร” สายฟ้าละสายตาจากเด็กสาวบริกรหันมามองหน้าเพื่อน

“ไม่รู้ กูไม่ได้สัมภาษณ์เองรู้แค่เด็กใหม่” 

“มึงรู้อะไรบ้างเนี่ย” 

“กูผิด?” บอสตันชี้เข้าตัวเองเพื่อย้ำถามว่าผิดหรอที่ไม่รู้ชื่อพนักงานทั้งหมด 

“เดี๋ยวกูจัดการเอง กูแค่หยอกมึงเล่น” เขาพูดเย้าแหย่เพื่อนสนิทไปอย่างนั้น 

เวลาผ่านไป…..

“เหนื่อยจัง” ฝ่ามือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อลวก ๆ หลังจากเลิกงาน เธอกำลังเดินออกจากประตูหลังของคลับก็เจอกับชายหนุ่มหน้าตี๋ ดูมีภูมิฐานยืนสูบบุหรี่อยู่คงเป็นลูกค้าของคลับ เธอหันไปสบตาเขาเพียงแวบเดียวก็หันกลับก่อนจะทำท่าเดิน แต่แล้ว…

“เดี๋ยว!” เสียงเข้มตะโกนเรียกเธอหรือเปล่าไม่แน่ใจ แต่ขาของเธอดันหยุดชะงักไปก่อนจะหันไปมองรอบข้าง ก็มีแต่เธอที่อยู่ตรงนั้นบวกกับสายตาที่เขามองมาที่เธอก็ชัดแล้วว่าเขาเรียกเธอจริง ๆ 

“ลูกค้ามีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าคะ” เจ้าขาเอ่ยถามน้ำเสียงนอบน้อม

ก่อนเจ้าของความสูงร้อยแปดสิบเจ็ดจะเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงผสมปนเปกับกลิ่นเหล้าลอยมาเตะปลายจมูกของเธอบาง  ๆ ตามด้วยกลิ่นบุหรี่ที่เขายังคงคีบไว้อยู่ที่มือ

“หึ…ทำหน้าที่บริกรจนถึงเวลาร้านปิดเลยนะ” เขาหัวเราะในลำคอเบา ๆ 

“ค่ะ ว่าแต่มีอะไรหรือเปล่าคะ” เธอเอ่ยถามอีกครั้ง ดวงหน้าจิ้มลิ้มฉายความสงสัย 

“ฉันก็แค่สนใจเธอ ว่าแต่เธอชื่ออะไร” สนใจเธองั้นหรอ สนใจแบบไหนกัน เธอไม่ได้ใสซื่อจนไม่รู้ความหมายของมัน 

“เจ้าขาค่ะ หนูชื่อเจ้าขา” 

“เธอสนใจจะไปกับฉันไหม?” คำถามของเขาตอกย้ำว่าสิ่งที่เธอกำลังคิดมันถูกแล้ว เขาสนใจจะนอนกับเธอไม่ได้สนใจที่จะจีบเธอ 

“ไม่ค่ะ ขอตัว” เจ้าขาปฏิเสธเสียงแข็ง เขาเห็นเธอเป็นอะไรกันนะผู้หญิงให้บริการหรอถึงพูดขอกันได้หน้าตาเฉย 

“อย่าเล่นตัวไปเลย ฉันจ่ายหนักนะ ถ้าเธอทำให้ฉันถูกใจฉันอาจจะเลี้ยงดูเธอก็ได้” สายฟ้ายังคงคะยั้นคะยอ

“หนูไม่สะดวกค่ะ ขอตัว” เจ้าขาก้าวขาเดินผ่านร่างสูงอย่างเย็นชา

สายฟ้ามองตามหลังเจ้าของคำพูดเมื่อครู่พร้อมกระตุกยิ้มมุมปาก ชอบความหยิ่งผยองของเธอ อะไรที่ได้มายาก ๆ ล้วนเป็นสิ่งที่ท้าทายสำหรับเขาเสมอ