“อ่าส์”
“อือ”
เสียงกระเส่าจากความหฤหรรษ์ดังระงม ขณะที่จมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอหอมกรุ่นอย่างหลงใหล ปากหยักขบเม้มเนื้ออ่อนจนเกิดรอยรักสีกุหลาบ ลิ้นสากหนาลากไล้ทั่วใบหูงามอย่างหื่นกระหาย!
"เป็นไงพอเธอหรือเปล่า?"
"คุณยุ..." เสียงหวานครางกระเส่า ในขณะที่ความเร่าร้อนปัดป่ายไปทั่วผิวเนื้อ
"ถ้าฉันทำแบบนี้" ว่าเเล้วก็ถอนกายออก ก่อนเเช่นิ่งค้างไว้ "ชอบมั้ย?"
วายุกัดฟันถาม ขณะที่พยายามสะกดกลั้นความต้องการที่มีมากล้นให้กลับลงไป ดวงตาสีสนิมเหล็กกำลังจับจ้องคนใต้ร่างเขม็ง
“มันถึงใจเธอหรือเปล่า อ๊ะ!”
เสียงเข้มกระซิบถามอีก ขณะที่สะโพกสอบหยั่งกายลึกในช่องทางรัก ก่อนจะถอดถอนลำกายแกร่งแล้วโจนจ้วงกลับเข้าไปใหม่อย่างรุนเเรง!
ร่างสูงกระทำแบบนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เมื่อความต้องการอันเเสนดิบเถื่อนไม่สามารถหยุดหยั้งได้
“อ๊ะ! คะ...คุณยุขา”
อลิสาครางลั่น เมื่อถูกเติมเต็มจนจุกเเน่น มือบางยกขึ้นคล้องรัดลำคอแกร่ง ก่อนจะพยายามกดจูบบริเวณปากหยักเพื่อระบายความเร่าร้อนที่มี
“เอาปากเธอออกไป ฉันรังเกียจ อ่าส์”
วายุรีบเบี่ยงหน้าหนี ขณะที่สะโพกสอบยังคงกระแทกกระทั้นสม่ำเสมอ เขารีบแกะมือเธอออกจากลำคอ ก่อนจะตรึงข้อมือบางไว้กับพื้นเตียง!
“อื้อ...กอดอลิซนะคะ กอด”
อลิสาร้องขออย่างไร้ความอาย เมื่อร่างสูงทำท่าจะผละออก สองขาเรียวรีบเกี่ยวรัดเอวสอบไว้แน่น ก่อนจะส่ายร่อนความสาวเข้าหาความแข็งขึงของเขา
“ร่าน”
วายุสบถเสียงดังลั่น สายตาเหยียดมองด้วยความสมเพช ก่อนจะจับร่างบางพลิกหันหลังให้ จากนั้นจึงดึงรั้งบั้นท้ายงามให้ลอยเด่นแล้วสอดใส่ความเป็นชายเข้าหาอย่างหนักหน่วง
“อ๊ะ!”
“อ่าส์ สุดยอด...”
เสียงเข้มหลุดรอดจากปากหยักอย่างเบาหวิว ใบหน้าคมเหยเก บิดเบี้ยวกับความคับแน่นที่เข้าได้ลึกกว่าเก่า
“อื้อ...”
เสียงหวานครางรับด้วยความรัญจวน ความเสียดเสียวที่จุดเชื่อมต่อช่วยลดความอยากจากฤทธิ์ยาลงไปได้บ้าง แต่มือบางต้องยังต้องจิกกำที่นอนแน่น นิ้วเท้าจิกเกร็ง ช่องทางรักเริ่มบอบช้ำ เมื่อร่างหนาถาโถมเข้าใส่อย่างไม่ออมเเรง
“อื้อ คุณยุ...อลิซ มะ ไม่ไหว”
“ช่วยไม่ได้ เธอเลือกทางนี้เอง ยาหมดฤทธิ์เมื่อไหร่ เธอก็จะได้พักเมื่อนั้น”
พูดไปสะโพกแกร่งก็จ้วงแทงช่องทางรักถี่ยิบ จนร่างบางต้องร้องลั่นด้วยความเจ็บ อลิสาสะบัดส่ายสะโพกมนสู้กับหน้าขาเขาอย่างบ้าคลั่ง เพราะฤทธิ์ยาในตัวเธอก็มีไม่น้อยไปกว่ากัน!
“อ๊า...อลิซ มะ ไม่ได้ทำนะ”
หญิงสาวปฏิเสธเสียงสั่น ขณะที่สะโพกงามพยายามแอ่นอัดเปิดทางสะดวกให้กับเขา มือบางยกขึ้นเช็ดเหงื่อกาฬที่โทรมกายจากการร่วมรักเป็นเวลานานด้วยอาการสั่นระริก
“แล้วใครทำมันทำวะ! ในเมื่อเธอเป็นคนเอาเหล้าแก้วนั้นมาให้ฉัน อ่าส์”
“มะ...ไม่รู้ แรงๆ อื้อ...อลิซร้อน” เรือนกายสาวส่ายวน เมื่อความร้อนรุ่มจากฤทธิ์ยา ขับไล่ความกระหายออกมาจนทำให้อลิสาร้องขออย่างลืมอาย สะโพกงามพยายามแอ่นรับตัวเขาให้เข้ามาลึกสุด อากาศในห้องแม้จะเย็นเฉียบ แต่กลับไม่สามารถดับความร้อนรุ่มในกายเธอได้
“หึ...ฉันไม่เชื่อ!” ถ้อยคำของวายุทำให้ร่างบางแทบน้ำตาตก แต่ในตอนนี้ความต้องการปลดปล่อยมีมากกว่า อลิสาจึงต้องหยัดกายขึ้น ก่อนจะบีบเคล้นทรวงอกงามของตัวเองอย่างเร่าร้อนเพื่อให้รอดพ้นความทรมานนี้เสียที
“อ่าส์...”
“โอว...ร้อนเเรงจริงแม่คุณ”
วายุร้องทัก ก่อนจะปัดมือเธอออกแล้วแทนที่มันด้วยฝ่ามือหยาบกร้านของตัวเอง พร้อมกับจมูกโด่งซุกไซร้ซอกคอเนียนอย่างอดใจไม่ไหว
“อลิซร้อน อื้อ”
“ฉันก็ร้อน”
เขาคล้อยตาม เมื่อฤทธิ์ยาที่แล่นพล่านในร่างกายมีมากเกินกว่าจะรับไหว แม้เวลาจะผ่านไปสักพักแล้ว ลำกายแกร่งได้ปลดปล่อยออกไปบ้าง แต่เขาปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ร่างบางที่แสนยั่วยวนนี้เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เขาหลงใหล แม้ว่าเขาจะเเสนชังเธอมากก็ตาม!
