ทันทีที่ปลดปล่อยตัวเองออกจากห้วงแห่งความทรมานนี้ได้ สองร่างเปล่าเปลือยยังคงหอบแรง ลมหายใจยังกระเส่าหนัก ร่างสูงพลิกกายลงนอนด้านล่าง ขณะที่อีกคนพลิกกายหนีทันทีที่เป็นอิสระ พร้อมกับน้ำตาแห่งความเสียใจหลั่งไหลไม่ขาดสาย
“ฮือ...”
แม้จะผ่านไปสักพัก แต่อารมณ์ของวายุยังไม่คงที่มากนัก ลมหายใจยังคงสะท้อนแรง สายตาคมเหลือบมองเรือนร่างเเสนเย้ายวนที่นอนหันหลังให้ ก่อนที่จะอดใจไม่ไหว มือหนาแตะลงช่วงเอวกิ่วอย่างแผ่วเบา
“อื้อ...”
อลิสาสะดุ้งเฮือกพร้อมกับถดกายหนีทันที มือหนาชะงักงัน หัวคิ้วคมขมวดมุ่น เมื่อความโกรธขึ้งแล่นขึ้นเป็นริ้วๆ
“ทำไม? เล่นตัวเพื่ออะไร?”
เสียงเข้มกระชากถามทันที วายุรีบดึงรั้งร่างบางให้หันมาประจันหน้าเขาอย่างเต็มแรง
“ทีเมื่อกี๊ยังร้องเอาๆ แถมอ้าขาให้ฉันอยู่เลย แล้วตอนนี้จะมาเล่นตัวเพื่ออะไร”
“ทุเรศ! อย่าคิดว่าทุกคนจะเหมือนผู้หญิงของคุณสิ”
เสียงหวานตะคอกลั่น น้ำตาเอ่อคลอด้วยความน้อยใจ ขณะที่วายุขบกรามเเน่น ดวงตาคมส่อประกายแข็งกร้าว
“อย่ายุ่งเรื่องของฉัน”
“ทำไมคะ ผู้หญิงคนนั้นวิเศษมาจากไหน แตะนิดแตะหน่อยไม่ได้หรือไงกัน”
“หุบปาก!” วายุตะคอกลั่น ก่อนจะพลิกกายทาบทับร่างบางในทันที มือหนาออกแรงตรึงข้อมือบางเธอกระทั่งจมหายลงไปในที่นอน อลิสาถึงกลับสลดในชะตากรรมของตัวเอง แววตาสวยไหววูบจนร้อนผ่าว ปากอิ่มขบเม้มจนสั่นระริก ต่อให้หน้าด้านแค่ไหนก็มีสะอึกกันบ้าง เพราะเธอก็มีหัวใจเหมือนกัน!
“หึ! รักมากสินะคะ รักมากจนถูกสวมเขา!”
อลิสาแค่นยิ้มอย่างขมขื่น ปากอิ่มยิ้มเยาะอย่างเห้ยหยัน แต่เพียงไม่นานใบหน้างามก็ต้องบิดเบ้ เมื่อมือหนาบีบปลายคางมนแน่น ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงเหี้ยมจนเธอผวา
“อย่าแส่!” วายุกัดฟันพูด สายตาคมเเข็งกร้าว
“ขอโทษนะ ที่ต้องหยาบคายใส่...เพราะบังเอิญ สันดานเธอก็ไม่ต่างกัน”
“จะ เจ็บ”
เธอเจ็บจนน้ำตาร่วง แววตาเขาตอนนี้มันช่างเลือดเย็นจนกลายเป็นคนที่เธอไม่เคยรู้จัก ร่างบางพยายามเเกะมือหนาออก แต่ยิ่งออกแรงมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งหนักมือขึ้นมากเท่านั้น
อลิสามองเขาด้วยสายตาที่พร่ามัว หัวใจหล่อนเจ็บหนึบ ยิ่งสายตาคมที่จ้องมองราวกับจะเฉือดเฉือนหล่อนให้ขาดวิ่น หัวใจเธอแทบขาดรอน
“เจ็บแค่นี้มันยังน้อยไปถ้าเทียบกับสิ่งที่เธอทำ วางยาปลุกเซ็กส์ฉันยังไม่พอ ยังกล้าลามปามถึงลิลลี่อีก เธอไม่มีสิทธิ์! เข้าใจมั๊ยเธอไม่มีสิทธิ์!”
วายุกระชากเธอขึ้นจากที่นอน ก่อนจะเขย่าร่างบางจนหัวสั่นหัวคลอน
“อลิซไม่มีสิทธิ์! แล้วใครหน้าไหนมีสิทธิ์?” พูดไปก็น้ำตาร่วง อลิสารวบรวมแรงทั้งหมดผลักอกเขาเต็มแรง จนเสียหลักเซถลาเกือบจะตกเตียงเสียเอง
“ในเมื่ออลิซเป็นเมียคุณ ผู้หญิงคนนั้นเขาก็อยู่ได้แต่ตรงนั้น...ตรงที่เขาเคยอยู่ เขาไม่ได้มาไกลเท่าอลิซหรอก แล้วที่สำคัญ...เขาสวมเขาให้คุณและคุณก็รู้มานานแล้วด้วย! รู้ตัวมั๊ยคะ...ว่าคุณมันก็ควายดีๆ นี่เอง ที่ถูกเขาหลอกแล้วยังไม่พอ ต้องมาหลอกตัวเองอีก” ร่างบางตวาดลั่นทั้งน้ำตา แม้จะเจ็บจุกที่เขาไม่ใยดี แต่ไหนเลยจะเท่ากับว่า...เขาลดทอนความสำคัญของเธอจนแทบมองไม่เห็น
“เหนื่อยมั๊ยคะ? ที่ต้องหลอกตัวเอง ทั้งๆ ที่กินข้าวไม่ใช่หญ้า!”
“อลิสา!” วายุตวาดลั่น เขาพาลโมโหกระทั่งดึงผ้าห่มผืนหนาออก ก่อนขว้างมันทิ้งอย่างไร้ทิศทาง จากนั้นจึงกระชากข้อเท้าบางเข้าหาเต็มแรง
“โอ๊ย!”
“เจ็บใช่มั๊ย? จะได้รู้ว่าการที่เธอขยี้แผลในใจฉันมันเจ็บกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่า!” ร่างสูงตะคอกชิดใบหน้างามด้วยดวงตาแดงก่ำ ขอบตาเขาร้อนระอุด้วยความเจ็บใจที่ถูกขยี้ ก่อนที่จะระเบิดอารมณ์ทั้งหมดใส่จนเธอต้องหันหน้าหนี ระหว่างเธอกับเขาเหมือนมีเส้นบางๆ กั้นอยู่ แม้ใครคนใดคนหนึ่งเเตะเเรงเกินไป ความสัมพันธ์ที่แสนบางเฉียบนั้นอาจจะขาดทันทีโดยไม่รีรอ
อลิสานั่งร้องไห้จนน้ำตาท่วมหน้า มือบางรีบไขว่คว้าหาผ้าห่มมาคลุมกาย ดวงตากลมโตที่ฉ่ำแฉะและบอบช้ำนั้นตัดพ้อเขาผ่านม่านน้ำตากลายๆ
วายุต้องสะบัดหน้าหนี กรามแกร่งขบกัดจนเป็นสันนูน มือหนากำจิกเข้าหากันเพื่อระงับอารมณ์ไม่ให้พลั้งมือทำร้ายเธอเข้า อลิสาพูดถูกทุกอย่าง เขามันโง่...ที่ยอมเป็นควายทั้งที่รู้ว่าคนรักสวมเขาให้ กี่ครั้งที่เขาเป็นฝ่ายยื้อและกี่ครั้งที่เขาต้องเป็นฝ่ายที่เจ็บปวด ไม่ว่ารักครั้งไหน...ก็ไม่เคยสมหวังสักครั้ง
