บทที่1.วิคเตอร์ มารินกับปฏิบัติการฉุดสะท้านเมือง...
งานฉลองวิวาห์ยิ่งใหญ่อลังการเกิดขึ้นที่โรงแรมหรูกลางกรุง ด้านข้างตัวอาคารขนาบริมแม่น้ำเจ้าพระยา บรรยากาศดูละมุนละไมงดงามไปด้วยแสงไฟที่จัดแบบอลังการ ลานจอดรถมีรถยนต์นำเข้าหรูๆ หลายร้อยคัน จอดจนเต็มลาน เพราะนั่นคือรถยนต์ของบรรดาแขกผู้มีเกียรติที่ได้รับเชิญมาเป็นสักขีพยานในงานฉลองสมรสระหว่าง ฑิฆัมพร หทัยวรรณบุตรสาวคนเดียวของนักการเมืองคนดัง กับหนุ่มต่างชาติดีกรีไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันเลย เมื่อฮิวล์ ลีมัสเป็นบุตรชายคนกลางของเจ้าของสายการบินชื่อดังลีมัสแอร์ไลน์ ชายหนุ่มควบตำแหน่งผู้บริหารระดับสูงของลีมัสแอร์ไลน์
แสงไฟสว่างมะลังมะเลืองสว่างทั่วทุกพื้นที่ ทุกแห่งหนถูกประดับประดาไปด้วยซุ้มดอกไม้นานาชนิด ดอกไม้ช่อใหญ่ๆ ล้วนแล้วแต่ถูกนำเข้ามาจากต่างประเทศส่งกลิ่นหอมตลบอบอวล สร้างบรรยากาศอ่อนหวานให้แก่งานในค่ำคืนนี้เป็นยิ่งนัก นักข่าวทั่วทุกสารทิศแห่มารวมตัวกันหน้าห้องโถง เพื่อรอช่วงเวลาสำคัญ คือการที่เจ้าสาวแสนสวยในค่ำคืนนี้ปรากฏตัวขึ้นมา เหนือบันไดวนสีงาช้าง...
แสงแฟลชสว่างวาบๆ ขึ้นทุกเสี้ยววินาที เนื่องจากทุกพื้นที่มีแต่คนเด่นคนดัง ทีมการ์ดต่างทำหน้าที่ด้วยความแข็งขัน พวกเขาพร้อมอำนวยความสะดวกให้แขกผู้มีเกียรติทุกผู้ทุกคน เพราะทุกผู้ทุกคนที่อยู่ในบริเวณงานล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลสำคัญ ฐานะเป็นผู้มีอันจะกินมีหน้ามีตาทางสังคม
ฮิวล์ชะเง้อคอมองด้านบนดวงตาเป็นประกาย วันที่เขารอคอยมาเกือบ 7 ปีมาถึงในที่สุด ชายหนุ่มไม่อยากจะเชื่อเลยว่าฑิฆัมพรจะยอมใจอ่อนในนาทีนั้น เธอตอบตกลงแต่งงานเมื่อเขาตัดสินใจขอเธอในวันหนึ่ง ท่ามกลางบรรยากาศเป็นใจ ฮิวล์ดีใจสุดๆ เขารีบเนรมิตงานแต่งงานแบบเอ็กซ์คลูซีฟ ทุ่มเทไม่อั้นงบประมาณเพื่อเนรมิตงานแต่งงานขึ้นมาให้ได้เร็วที่สุด
ทีมงานวิ่งกันขาขวิดเพื่อทำทุกอย่างให้ได้อย่างที่ฮิวล์ต้องการ เมื่อมันทั้งโปรโมทชื่อเสียงบริษัทเวดดิ้งของตัวเองไปทั่วโลกและได้ค่าตอบแทนจนเกินคุ้ม
ภายในห้องเตรียมตัวเจ้าสาวฑิฆัมพรนั่งกุมมือนิ่งๆ บนเก้าอี้บุนวมเนื้อนุ่ม หน้าหวานมีร่องรอยไม่สบายใจ เธอยังมีความกังวลใจบางอย่างและมันรู้สึกหดหู่อย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่วันนี้เป็นวันสำคัญของตัวเองแท้ๆ เธอน่าจะปลื้มปีติกับอนาคตสวยหรูในภายภาคหน้าของตัวเองแต่...เธอกลับรู้สึกหนักหน่วงในอก มันอึดอัดและมืดมน
ฮิวล์ ลีมัสเป็นเพื่อนชายคนเดียวที่เธอให้ความสนิทสนมมากกว่าใครทุกคนที่เขามาในชีวิต จนเธอคิดว่าจะสามารถรักเขาได้ในอนาคต ถ้า...ถ้าไม่มีเงาลางๆ ของผู้ชายคนหนึ่ง ที่ติดตามเธอมาตลอด ตามติดเธอเหมือนเงาของตัวเอง ไม่ว่าจะพยายามลบพยายามลืมเท่าไร! มันก็ไม่สามารถทำได้เลยซักครั้ง รู้สึกเหมือนกับว่ามันจะดีดกลับมาและสะท้อนกลับไปกลับมามากขึ้นนับเท่าทวี วิคเตอร์ มารินชายที่เป็นอดีตสำหรับเธอ เขาเป็นรอยด่างในชีวิตแรกรุ่น เมื่อเขาคือผู้ชายคนเดียวที่เธอยกหัวใจให้ทั้งดวง แต่เขาผู้นั้นกลับผลักไสเธอออกไปจากชีวิตเขา เพียงเพราะเธอยังเป็นเด็ก ไร้รูปทรงอะร้าอร่ามอย่างที่เขาปรารถนาและต้องการ...
อดีตไกลโพ้น นาน...นานมากและเธอไม่อยากจะจดจำเอาไว้ซักนิด หากไม่เป็นเพราะว่าเธอและเขาย้อนกลับมาเจอกันอีกครั้ง โดยบังเอิญ! บนสายการบินของลีมัสแอร์ไลน์ที่เธอใช้โดยสารกลับบ้าน ตอนที่เรียนจบ เหตุการณ์ในครั้งนั้นยิ่งย้ำเตือนเธอ มันทำให้เธอมั่นใจว่าในหัวใจของเขาไม่เคยมีเงาของเธอซ่อนอยู่เลย เป็นเพราะ...วิคเตอร์จำเธอไม่ได้! และเขาทำท่าทางพึงพอใจอย่างมาก เธอจนแสดงอาการออกมาให้เห็นโจ่งแจ้ง อาการกะลิ้มกะเหลี่ยของผู้ชายยามที่เจอสาวสวยถูกใจ เขาเป็นหนุ่มเสเพลที่เธอพยายามจะลืม นับตั้งแต่ถูกสลัดทิ้งแบบไร้เยื่อใยในสมัยแรกรุ่น เธอจำเขาได้ไม่มีทางลืม วิคเตอร์ มาริน!
เธอเปลี่ยนตัวเองหลายอย่างหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น นับตั้งแต่ควบคุมอาหารเพื่อลดน้ำหนัก มั่นออกกำลังกายเป็นประจำให้รูปร่างออกมาสมบูรณ์พร้อม หลายปีเหมือนกันสำหรับลูกเป็ดขี้เหร่จนกลายเป็นสาวสะพรั่งเฟอร์เฟค ไม่ว่าจะมองจากมุมไหน ไม่สามารถหารอยตำหนิในตัวเธอเจอ
ฑิฆัมพรจำได้ทุกประโยคที่วิคเตอร์ถามเธอ ระหว่างการเดินทางและท่าทางอย่างนั้นยิ่งทำให้เธอยิ่งอยากถอยห่างวิคเตอร์มากขึ้น...เพราะมันย้ำเตือนถึงอดีตแสนนานที่เธอต้องการจะลืม
“สวัสดีคนสวย เดินทางคนเดียวเหรอครับ?”
เสียงทุ้มๆ เอ่ยถามใกล้ๆ ฑิฆัมพรจึงเงยหน้าขึ้นจากการอ่านหนังสือแมกกาซีนในมือ เธอเหลือบสายตามองอีกฝ่าย ก่อนจะตกตะลึงพรึงเพริด เมื่อผู้ชายที่นั่งด้านข้างคือคนที่เธอจำฝังใจ...
“ค่ะ...” เธอตอบช้าๆ หลังปรับความตื่นตะลึงลงจนสำเร็จ รีบเสก้มหน้าหลบ ตัดความสนใจเขาทั้งที่ภายในหัวใจเต้นโครมคราม!!
