เสือดำมองเด็กหญิงแก้มยุ้ยหน้ากลมที่ขยันเข้ามาตอแยเขาอยู่ทุกวันพลางถอนหายใจ จะบอกว่าหนูน้อยผู้นี้มาตอแยตนเองก็ไม่ถูก ใครใช้ให้เจ้าของร่างเดิมของเขาเคยเป็นเพื่อนเล่นของเด็กหญิงคนนี้กันเล่า
ผ่านมาได้ครบหนึ่งสัปดาห์พอดีที่เขาฟื้นขึ้นมาในร่างกายผอมกะหร่องนี่ จากที่เขาพอจะรวบรวมเรื่องราวได้ แรงระเบิดนั่นคงทำให้เขาตายไปแล้วแต่วิญญาณกลับเข้ามาสู่ร่างเด็กน้อยที่ชื่อหยางเจี๋ยที่มีอายุเพียงสิบขวบคนนี้
ตอนนี้เขาได้ย้อนเวลากลับมาสู่ยุคโบราณที่ผ่านพ้นไปนับร้อยปี อีกทั้งไม่รู้ว่าตนเองอยู่ในยุคใดในประวัติศาสตร์
หยางเจี๋ยเคยเป็นคุณชายจากจวนสกุลหยางกำพร้าแม่ที่ตายไปตั้งแต่เขาเกิด ที่บ้านถูกริบทรัพย์เพราะมีพ่อทุจริต พ่อของเขาทนไม่ได้จึงได้ผูกคอตาย ส่
วนหยางเจี๋ยเพราะพ่อของเขาเคยมีบุญคุณกับท่านราชครู เขาจึงโชคดีถูกนายท่านราชครูนำมาชุบเลี้ยงเป็นเด็กเลี้ยงม้าในจวนถูกลดขั้นจากชนชั้นขุนนางไปเป็นชนชั้นทาสอันต่ำต้อย
ส่วนเด็กก้อนแป้งคนนี้คือคุณหนูสี่ฉีเย่ว์ บุตรสาวที่เกิดจากอนุเพียงคนเดียวของนายท่านราชครูแม้จะเป็นลูกอนุแต่ฉลาดหลักแหลมนัก
ท่านราชครูจึงทั้งรักทั้งหวงมากกว่าพี่น้องคนอื่นเลี้ยงดูนางประดุจองค์หญิงผู้หนึ่ง อีกทั้งยังเคร่งครัดกับนางเพื่อหวังให้นางสืบทอดตำแหน่งราชครูผู้สูงส่งต่อจากเขา
อาทิตย์ก่อนเพราะคุณหนูสี่ฉีเย่ว์มารบเร้าให้เขาสอนขี่ม้า หยางเจี๋ยจนใจจึงให้นางขี่ม้าแคระตัวเล็กตัวหนึ่ง
คุณหนูสี่พลาดตกจากม้าแม้นางจะไม่เป็นอะไรมากแต่คงตกใจจึงร้องไห้ ด้วยเหตุนี้หยางเจี๋ยจึงถูกโบยถึงสิบไม้
เดิมหยางเจี๋ยไม่ค่อยแข็งแรงอยู่แล้วเพราะเขาเคยใช้ชีวิตคุณชายสุขสบายพอต้องมาทำงานหนักเขาจึงมักจะเจ็บป่วยอยู่เสมอ เมื่อถูกโบยเนื้อบาง ๆ ของคุณชายเช่นเขาจะทนได้อย่างไร ภายในได้รับบาดเจ็บปางตาย
หยางเจี๋ยจึงเกือบเอาชีวิตไม่รอดท่านราชครูก็ไม่ได้สนใจ สุดท้ายเป็นคุณหนูสี่ฉีเย่ว์ที่เห็นเขาใกล้ตายจึงไปร้องไห้ขอร้องบิดาน้ำตาแทบเป็นสายเลือดให้หาหมอมารักษาเขา
ท่านราชครูเห็นบุตรสาวทุกข์ใจเช่นนั้นจึงยอมให้หมอมารักษา จึงเรียกได้ว่าคุณหนูสี่ผู้นี้คือคนที่ทำให้หยางเจี๋ยเกือบตายและรอดตายมาได้ เสือดำจึงไม่รู้ว่าจะเรียกว่าเด็กน้อยตากลมคนนี้ ว่ามีบุญคุณกับหยางเจี๋ยได้หรือไม่
เสือดำที่ตอนนี้ยอมรับตนเองได้แล้วว่าคือหยางเจี๋ยเด็กน้อยอายุสิบขวบ จะให้เขาทำเช่นไรเมื่อชาติที่แล้วชีวิตดับสิ้นแล้ว ชาติใหม่นี้สวรรค์คงต้องการให้เขาใช้ชีวิตเรียบง่ายเป็นเพียงเด็กเลี้ยงม้าคนหนึ่ง
ความทรงจำอันเจ็บปวดที่ฝังเข้าในหัวใจเขาทำให้หยางเจี๋ยสะอิดสะเอียนสงคราม กลิ่นคาวเลือด เสียงปืนและฝุ่นที่คละคลุ้งเป็นอย่างยิ่ง
อย่างน้อยโลกใบนี้ธรรมชาติรอบกายเขาก็ยังสดชื่นไม่มีสงคราม ไม่มีเสียงระเบิด ไม่มีเสียงปืน ห่างไกลจากคำว่าวุ่นวายเป็นอย่างยิ่ง เขาจะหวังอะไรอีกเพียงมีชีวิตให้จบสิ้นในชาตินี้และใช้ชีวิตให้มีความสุขในแบบที่เด็กน้อยคนหนึ่งพึงทำได้ก็เพียงพอแล้ว
"พี่เจี๋ยพี่หายแล้วใช่หรือไม่ วันนี้ท่านพ่อไม่อยู่เข้าวังแล้วข้าจึงหาเวลามาเล่นกับท่านได้เราจะเล่นอะไรกันดี"
"พี่ยังไม่หายดีคุณหนูสี่ไปเล่นที่อื่นเถอะ" เขาที่ทนฟังเด็กน้อยพูดมาราวชั่วโมงในที่สุดก็ทนไม่ไหว เด็กคนนี้ช่างจ้อจริงๆ
"เล่นกับผู้ใด พวกพี่สาวและพี่ชายไม่ชอบเล่นกับข้าบอกว่าข้าเป็นเพียงลูกอนุพวกเขาไม่ลดตัวมาเล่นด้วย"
หยางเจี๋ยเลิกคิ้ว ความจริงไม่ว่าจะสมัยไหนความแตกต่างในเรื่องชนชั้นนั้นย่อมฝังรากลึก แต่ในสมัยโบราณเช่นนี้ย่อมถูกแบ่งแยกได้โดยง่าย
คนที่มีฐานะต่ำกว่าจึงมักถูกกดขี่ด้วยคำพูดและการกระทำ เขาคิดจะพูดปลอบเด็กหญิงสองสามคำเด็กหญิงช่างจ้อก็ถามขึ้นมาก่อน
"เรื่องนี้ข้าไม่เคยเล่าให้ผู้ใดฟัง ว่าแต่ว่าพี่เจี๋ยพวกพี่สาวพี่ชายหมายความว่าอย่างไรหรือว่าตัวข้าเล็กพวกเขาจึงต้องลดตัวให้ต่ำลงแล้วเล่นกับข้า ข้าเห็นว่าพี่เจี๋ยก็ตัวสูงกว่าข้ายังไม่ต้องลดตัวมาเล่นกับข้าเลย พอคิดว่าหากทำพวกเขาลำบากข้าก็ไม่เล่นดีกว่า"
หยางเจี๋ยอดหัวเราะในความคิดอันบริสุทธิ์ของเด็กน้อยไม่ได้ จึงยกมือลูบหัวนางเบา ๆ แล้วบอกกับนางว่า
"ช่างพวกเขาเถอะ ถ้าเขาไม่อยากเล่นคุณหนูสี่ก็ไม่ต้องเล่นกับพวกเขา"
"ข้าอยากเล่นแต่พวกเขาไม่เล่น เวลาข้ามีเพียงนิดเดียวที่เล่นได้ตอนท่านพ่อเข้าวังหาไม่ข้าต้องเรียนหนังสือทั้งวันน่าเบื่อ โชคดีที่พี่เจี๋ยมาอยู่ในจวนของพวกเราข้าไม่เบื่อแล้ว ว่าแต่ว่าพี่สัญญาว่าจะพาข้าไปดูไข่นกที่ริมบึงเมื่อไหร่จะพาไปหรือ"
หยางเจี๋ยส่ายหน้าเด็กผู้ชายคนนี้ไปสัญญาอะไรกับคุณหนูสี่เอาไว้เยอะแยะกัน ทำให้เขาลำบากแล้วปกติเขาอยู่แต่ในสนามรบไม่เคยเล่นกับเด็กตัวเล็กๆ มาก่อนแล้วเขาจะเล่นกับซาลาเปาก้อนนี้ได้ยังไง
อีกอย่างเธอเป็นถึงคุณหนูคนสำคัญถ้าเกิดอะไรขึ้นร่างกายนี้คงรับไม่ไหวอีก ต้องโดนตีจนตายแล้วถึงวิญญาณของเขาจะโตแล้วแต่เด็กคนนี้ก็เป็นเพียงเด็กอ่อนแอคนหนึ่ง
หยางเจี๋ยมองมือผอมแห้งของตนเองแล้วส่ายหน้า เห็นทีว่าเขาต้องบำรุงและทำให้ร่างกายนี้แข็งแรงกว่านี้หน่อย ความฝันที่จะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขในชาตินี้ของเขาจึงจะเป็นจริงได้
ฉีเย่ว์ใช้สองมือเท้าแก้มซาลาเปาของตนเอง สีหน้าไร้เดียงสายิ่งก่อนจะเอ่ยว่า
"พี่เจี๋ยท่านคิดถึงท่านแม่หรือไม่"
"ทำไมหรือคุณหนูคิดถึงแม่หรือ"
"คิดถึงแต่ท่านแม่มักเข้มงวด พอเจอก็ชอบให้เรียนหนังสือแม้จะคิดถึงข้าก็ไม่อยากเจอเท่าใด"
หยางเจี๋ยคิดว่าเด็กคนนี้ช่างประหลาด คิดถึงแม่แต่ไม่อยากเจอแม่ของหนูน้อยต้องเข้มงวดขนาดไหนกันนะ ได้ยินว่าเป็นนางคณิกาที่งดงามคนหนึ่งทำไมจึงได้เข้มงวดกับเด็กน้อยนัก
"ไม่ได้เจอแม่มานานแล้วหรือ"
"นานแล้วปกติท่านแม่จะอยู่ที่วัด นาน ๆ จะกลับจวนข้าไม่ค่อยได้พบ แต่พบคราใดก็ชอบหาครูมาเพิ่มให้ข้าแม้อยากพบข้าก็ไม่อยากพบ"
หยางเจี๋ยยิ้มออกมา แม่หนูน้อยนี่คงพูดจาวกวนตามประสาเด็ก ขณะที่เขากำลังหาทางไล่ให้กลับเข้าเรือนแม่นมคนดีของแม่หนูน้อยก็กระแอมขึ้น
"คุณหนูอีกไม่นานนายท่านก็จะกลับแล้วเจ้าค่ะ คุณหนูเล่นต่อไม่ได้แล้ว"
ฉีเย่ว์กลอกตาหนึ่งรอบก่อนจะเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยเต็มใจเท่าใด
"ข้าต้องไปแล้ว สัญญาที่ท่านจะพาข้าไปดูไข่นกริมน้ำข้าไม่ลืม ท่านต้องรีบหายนะ"
"คุณหนูไปได้แล้วเจ้าค่ะ"
"รู้แล้วน่านม"
"ข้าไปแล้วนะพี่เจี๋ย พรุ่งนี้มาไม่ได้ท่านพ่ออยู่ข้าต้องเรียนหนังสือทั้งวัน"
หยางเจี๋ยพยักหน้า นึกสงสารเด็กน้อยในใจเหตุใดเด็กตัวเล็กต้องเรียนหนักขนาดนี้
ลูกขุนนางในสมัยนี้เป็นแบบนี้ทุกคนหรือ เธอยังเป็นเพียงซาลาเปาก้อนเล็กอายุแปดขวบเท่านั้นเอง ที่พ่อของเธอให้เรียนก็เพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเองเท่านั้น
ถ้าเป็นผู้หญิงฐานะต่ำต้อยนอกจากแต่งกับคนดีๆ แล้วย่อมไม่มีทางทำมาหากินด้วยตัวเองได้
หยางเจี๋ยหยิบขวดกระเบื้องที่ด้านในใส่บ๊วยดองไว้จนเต็มขึ้นมาดู เขาหยิบบ๊วยดองขึ้นมาชิมรสชาติไม่เลว แม่หนูนี่ช่างใส่ใจ
หยางเจี๋ยจริงๆ เห็นท่าว่าหยางเจี๋ยคงเป็นเพื่อนเล่นเพียงคนเดียวของเธออย่างที่พูดไว้ รสชาติบ๊วยดองทำหยางเจี๋ยรู้สึกสดชื่นขึ้นเป็นอย่างมาก เจ้าของขวดบ๊วยดองนี้แม้จะเป็นเพียงเด็กตัวเล็กแต่ไม่น่าเชื่อว่าจะทำให้เขารู้สึกดีจนคิดว่าความจริงการใช้ชีวิตในชาตินี้ไปวันๆ แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน
