รักวุ่นวาย-เจ้าชายซุปตาร์

บทที่ 1

ควีน ณพงศ์

"แกจะมาที่นี่อีกทำไม ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าดารามีชื่อเสียงอย่างแกอ่ะ พี่จันทร์เขาไม่สนใจหรอกกลับไปซะ!"

เสียงตวาดด่าดังลั่นตลาดเจ๊หยก เขียวขจี จากน้ำเสียงเด็กหนุ่มที่กำลังยืนชี้หน้าด่าใครคนหนึ่งด้วยวาจามาดร้ายตามสไตล์ลูกชายเจ้าของตลาด

"คุยกันดีๆ สิครับคุณควีนทำไมต้องพูดจารุนแรงใส่กันด้วยครับ"

ชายหนุ่มคนหนึ่งพูดขึ้นขณะที่ประคองใครคนนัั้นมาอยู่ทางด้านหลังของตนเพื่อความปลอดภัย

"ปล่อยเขาเถอะจันทร์ เราไม่สนใจหรอกเพราะถึงยังไงเราก็รู้ว่าจันทร์สนใจใครมากกว่ากัน"

คำพูดของคนที่ถูกพูดถึงส่งผลให้เด็กหนุ่มลูกชายเจ้าของตลาดถึงกับดิ้นพล่านด้วยความโกรธ ในขณะที่ข้างกายก็มีชายอีกคนหนึ่งคอยประคองตัวเพื่อไม่ให้ล้มลงสู่พื้นปูนซีเมนต์บริเวณช่องทางเดินกลางตลาด

"คุณควีนระวังล้มนะครับ...”

"ปล่อยฉัน! แกก็เห็นไม่ใช่เหรอว่ามันพูดกับฉันยังไง ไปสิ! ไปจัดการมันจะมัวยืนบื้ออะไรตรงนี้ ให้มันได้รู้จะมาพูดกับฉันแบบนี้ไม่ได้"

ชายหนุ่มที่ถูกออกคำสั่ง มีทีท่าลังเลก่อนจะถูกผู้เป็นนายผลักหลังเข้าใส่คนทั้งสองที่ยืนอยู่ต่อหน้า

"อย่าเข้ามานะเขม ถ้านายเข้ามาจะหาว่าเราไม่เตือน คุณควีนครับผมว่าเรามีเรื่องต้องคุยกันนะ...”

จันทร์พูดขึ้นเพราะเป็นต้นเหตุให้เกิดเรื่องทะเลาะวิวาทระหว่างสองคนนี้อยู่บ่อยครั้ง เขาออกเสียงห้ามลูกน้องคนสนิทของควีน ก่อนจะหันไปพูดจาดีๆ กับลูกชายเจ้าของตลาด

"จันทร์นายพูดแบบนี้หมายความว่ายังไงอ่ะ จะคุยอะไรกับเขา?"

ดาราหนุ่มเอ่ยถามอีกฝ่ายด้วยความสงสัยและมีสีหน้าไม่พอใจ จังหวะนั้นลูกเจ้าของตลาดก็สวนขึ้นทันใด

"แกคงไม่รู้สินะ ว่าทุกครั้งที่พี่จันทร์เรียกฉันไปคุยน่ะมันเกิดอะไรขึ้นบ้าง เห็นพี่จันทร์แบบนี้เด็ดมากนะจะบอกให้ ฉันถึงพยายามหาเรื่องทะเลาะกับแกทุกครั้งที่แกมาที่นี่ไง 555"

ผลัวะ!!

ดาราหนุ่มถึงกับหูแดงหน้าร้อนผ่าวแล้วรุดเข้าปล่อยหมัดใส่มุมปากของคนพูดเสียเต็มแรง ส่งผลให้ควีนล้มลงใส่ชั้นวางผักสดที่จันทร์นำมาวางขายจนพังเสียหายตามแรงคนล้มใส่แทบไม่เหลือเค้าโครงเดิม

โดยที่ใครไม่คิดว่าจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้น แม้แต่เขมลูกน้องคนสนิทของควีนก็เข้ามาช่วยไว้ไม่ทัน แล้วมีทีท่าว่าทิชาจะเดินเข้าหาควีนอีกรอบ แต่ถูกอีกคนคว้าตัวไว้ ก่อนที่ลูกเจ้าของตลาดจะฟาดฝ่ามือเล็กเข้าที่แก้มของลูกน้องคนสนิทอย่างแรง

เพี๊ยะ!!

แล้วยืนดูผลงานของตัวเองด้วยสายตาเหยียดๆ

"สมน้ำหน้า!! แกทำให้ฉันต้องถูกมันต่อยแกก็ต้องโดนฉันตบแบบนี้แหละสมกับที่แกไม่เข้ามาช่วยฉัน"

"คุณควีนหยุดเถอะครับ เขมเจ็บไหม เราขอโทษนะ" จันทร์เอ่ยถามลูกน้องของควีนอย่างเห็นใจ

"ไม่เป็นไรหรอกจันทร์ ขอบใจนะ"

"พี่จันทร์จะไปขอโทษมันทำไม สมควรแล้วที่โดนแบบนั้น ไอ้คนที่ผิดก็อีดาราบ้าผู้ชายนั่นแหละ ทำให้เกิดเรื่องวุ่นๆ ขึ้น ถ้าจะโทษๆ มันดีกว่า...”

ควีนว่าดาราหนุ่มด้วยท่าทางจีบปากจีบคอ เกือบทำให้เขาต้องเจ็บตัวอีกรอบจากดาราหนุ่มที่มีท่าทางโกรธอยู่

"พอได้แล้วผมจะพาทิชากลับตามที่คุณต้องการ ผมขอให้เลิกแล้วต่อกันนะครับ...”

"ไม่!!..."

ดาราหนุ่มและลูกเจ้าของตลาดแทบจะพูดพร้อมกัน ทำให้ชายหนุ่มอย่างจันทร์รู้สึกหนักใจเพิ่มขึ้น

ทิชา ทิชานนท์

จังหวะเดียวกันนั้นเสียงริงโทนโทรศัพท์ของดาราหนุ่มดังขึ้น ทิชาหยิบโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วยกขึ้นดูก็รู้ว่าเป็นเบอร์ที่คุ้นเคย

"ว่ายังไงครับพี่แมคมีอะไรหรือเปล่า ผมกำลังจะเดินกลับไปที่รถครับ"

"คุณอานภาโทรมาครับน้องทิชารีบมาที่รถเลยครับ พี่สตาร์ทรถรออยู่ที่หน้าตลาดนะครับ" น้ำเสียงคนปลายสายดูเครียดจนดาราหนุ่มรับรู้ได้

"ได้ครับพี่แมคผมกำลังรีบไปครับ"

ดาราหนุ่มกดวางสายแล้วเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคนรัก ซึ่งจันทร์ก็รู้ถึงเรื่องราวที่คนทั้งคู่พูดกันดี

"รีบไปเถอะเดี๋ยวแม่ของนายจะเป็นห่วงเอา" พ่อค้าหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนแรงลงอย่างเห็นได้ชัด

"จะไปแล้วใช่ไหม รีบๆ ไปให้พ้นตลาดฉัน ฉันไม่อยากเห็นหน้าแกอีก ถ้าเป็นไปได้นะก็ไม่ต้องมาเหยียบที่นี่อีกเลยยิ่งดี อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ข่าวว่าแกกำลังจะหมั้นกับลูกสาวเจ้าของจิวเวลรี่แบรนด์ดังน่ะ รีบหมั้นรีบแต่งแล้วก็ขนเอาตระกูลของแกไปอยู่ต่างประเทศให้หมดด้วยก็ดีนะ ฉันกับพี่จันทร์จะได้มีความสุขกันสักทีไปเลยไป 555" คำถากถางที่ดูเย้ยหยันยังคงถูกพร่ำออกมาจากปากของลูกชายเจ้าของตลาดอย่างไม่ขาดคำ

ทันทีที่เขาได้ฟังคำบอกของพ่อค้าหนุ่มที่พูดต่อดาราหนุ่มจบลงพร้อมทั้งยังมีเสียงหัวเราะที่แสดงออกถึงการมีชัยชนะในสงครามน้ำลายครั้งนี้ ทำให้ควีนต้องเจ็บตัวอีกครั้งเมื่อดาราหนุ่มวิ่งเข้าไปปล่อยหมัดเน้นๆ เข้าที่รอยเดิมอีก 2 ครั้งติดๆ กัน เป็นไปตามคาดไม่มีใครสามารถช่วยป้องกันปากน้อยๆ ของควีนได้ทันอีกเช่นเคยและผลการกระทำจากน้ำมือของดาราหนุ่มก็ไปตกที่ลูกน้องคนสนิทอย่างเขมอีกตามเคย

ทำให้ทิชารีบวิ่งเข้าไปประคองเขมให้ลุกขึ้นมา หลังจากถูกฝ่ามือเล็กของเจ้านายตบจนล้มลงเป็นครั้งที่สองก่อนที่ดาราหนุ่มจะกล่าวขอโทษคนเจ็บอย่างคนรู้สึกผิด