มหาเศรษฐีเพลย์บอยคลั่งรัก ตอนที่ 1
“อู๊ยยยย อา... ซี๊ดดดด ดีค่ะ ดีมากค่ะดีแลน... อา... อ๊า... เสียววว อ๊า...”
เสียงครวญครางถูกอกถูกใจของแม่สาวผมทองหุ่นเอ็กซ์อึ้มดังลั่นห้อง เมื่อถูกแท่งเนื้อไซส์อนาคอนด้าบุกทะลวงถี่ๆ
“อ๊า... เยสสสส เสียววว อา... ซี๊ดดด จะเสร็จแล้วค่ะ อ๊า... อา... อู๊ยยย แตกใส่ฉันนะคะดีแลน อ๊า ซี๊ดดดด...”
“ผมกำลังมันส์ขออีกนิ๊ด โอ้ววว...”
เจ้าของท่อนเนื้อไซส์อลังการเงยหน้าบิดเบี้ยวขึ้นปล่อยเสียงคราง และเดินหน้ากระแทกดุเดือด ถี่ยิบ จนเกือบถึงสวรรค์ เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือที่วางไว้บนหัวเตียงก็ดังขัดจังหวะขึ้นเสียก่อน
“อย่าหยุดค่ะ กระเด้าต่อ อ๊า... อา... ซี๊ดดดด อา...”
ดีแลนก็ไม่คิดจะหยุดหรอก เพราะตอนนี้ไฟสวาทกำลังแผดเผาอย่างหนัก แต่เสียงเรียกเข้าโทรศัพท์มือถือก็ยังคงดังก้องต่อเนื่อง แถมเสียงเรียกเข้าเสียงนี้ก็ยังเป็นเสียงเฉพาะที่เขาตั้งเอาไว้สำหรับมารดาอีกด้วย
“อย่าหยุดนะคะ อย่า... อ๊า... กำลังเสียวเลยค่ะ อ๊า...”
“ผมไม่หยุดหรอก แต่ต้องรับสาย...”
มือใหญ่เอื้อมไปคว้าโทรศัพท์มือถือมาแนบหู กรอกเสียงออกไป ทั้งๆ ที่ยังไม่หยุดกระแทกกระทั้น
“สวัสดีครับคุณแม่”
เสียงกระท่อนกระแท่นของลูกชายที่ดังมาพร้อมกับเสียงตับๆ ทำให้คนที่อยู่ปลายสายรู้สึกอ่อนอกอ่อนใจไม่น้อย
“ช่วยหยุดภารกิจก่อนไม่ได้หรือไงดีแลน แล้วคุยกับแม่”
“หยุดไม่ได้ครับ ผมกำลังจะเสร็จ โอ้วววว...”
“ไอ้ลูกเวร... นี่ปู่แกกำลังโคม่าอยู่นะ”
บั้นเอวที่กำลังส่ายสะบัดหยุดลงทันที ก่อนที่ดีแลนจะถามกลับไปเสียงตกใจ
“คุณปู่อาการทรุดหรือครับ ทรุดได้ยังไงครับ เมื่อวันก่อนท่านยังอาการทรงตัวอยู่เลย”
คุณปู่คือคนที่เขาทั้งรักทั้งเคารพไม่ต่างจากบิดามารดาเลย และท่านก็รักเขามากเช่นกัน
“ไม่มีใครรู้หรอก คุณหมอก็ตอบไม่ได้ แกจะซั่มต่อหรือจะมาดูใจคุณปู่ก็เลือกเอานะ ดีแลน แม่โทรมาบอกแค่นี้แหละ”
“คุณแม่ครับ!”
ชายหนุ่มตะโกนเรียกมารดาไปตามสายโทรศัพท์ แต่ท่านตัดสายไปเสียก่อน
ดีแลนก้มลงมองผู้หญิงนมใหญ่ เอวดี อวบอัดเต็มไม้เต็มมือที่ตัวเองกำลังสะบะละฮึ่มอยู่ด้วยความเสียใจ ก่อนจะตัดใจถอนแท่งเนื้อออกจากรูสาว
“อ้าว ไม่เอาต่อเหรอคะ กำลังค้างเลยค่ะดีแลน”
ชายหนุ่มตวัดตาลงกับพื้นห้อง ไม่สนใจสาวที่ทำหน้าหงิกอยู่บนเตียง
“ผมต้องไปหาคุณปู่”
“แล้วฉันล่ะคะ ฉันยังไม่เสร็จเลยนะ”
“ผมก็ยังไม่เสร็จ เอาไว้มาต่อกันวันหลังแล้วกัน ผมไปล่ะ”
ชายหนุ่มคว้าทิชชูขึ้นมาเช็ดคราบน้ำสวาทของคู่ขาออกจากท่อนเอ็น จากนั้นก็แต่งตัวออกไปจากโรงแรมด้วยความรีบร้อน
“คุณปู่ รอผมก่อนนะครับ...”
เขาภาวนาให้คุณปู่ยังมีชีวิตอยู่ไปตลอดเส้นทาง
สี่สิบนาทีต่อมา ดีแลนก็มาถึงโรงพยาบาลที่คุณปู่ของตัวเองนอนพักรักษาตัวอยู่ เขารีบวิ่งขึ้นไปยังห้องพักฟื้นของท่านด้วยความเร็วที่สุดในชีวิต
“ผมมาแล้วครับ...”
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป เขาก็พูดขึ้นเสียงดัง ญาติพี่น้องหลายคนที่ยืนห้อมล้อมเตียงของคุณปู่อยู่ต่างหันมามองเขาเป็นตาเดียวกัน
“รีบเข้ามาสิดีแลน คุณปู่เหนื่อยมากแล้ว” มารดาของเขาเป็นคนทำลายความเงียบขึ้น
ดีแลนรีบเดินเข้าไปหยุดข้างเตียงของคุณปู่ ชายชราที่ตอนนี้ซูบผอมลงไปกว่าเมื่อวันก่อนมากมาย สีหน้าของท่านอิดโรย ดวงตาของเขามีหยาดน้ำตาคลอ
“คุณปู่ครับ ผมมาแล้วครับ ดีแลนมาหาคุณปู่แล้วครับ”
เขาจับมือของชายชราเอาไว้ และท่านก็ค่อยๆ หันมามองที่เขา
ริมฝีปากแห้งเป็นขุ่ยคลี่เป็นรอยยิ้มดีใจที่เห็นหน้าของเขา
“มาแล้วเหรอหลานปู่...”
“ครับ ผมมาแล้วครับคุณปู่...”
ดีแลนตาแดงเพราะร้องไห้ แต่ก็พยายามสะกดกลั้นหยาดน้ำตาเอาไว้
“คุณปู่ต้องไม่เป็นอะไรนะครับ ผมรอคุณปู่หายแล้วจะพาคุณปู่ไปเที่ยวครับ”
“พ่อดีแลนจะเอาเวลามาจากไหนกันล่ะจ๊ะ วันๆ เห็นแต่ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า”
ญาติผู้หญิงฝ่ายพ่อคนหนึ่งกระแหนะกระแหนเขาออกมา
ดีแลนอยากจะโต้แย้งนัก แต่เพราะเกรงว่าคุณปู่จะยิ่งอาการแย่ลง จึงข่มความไม่พอใจเอาไว้เพียงในอก
“คุณปู่... ต้องไม่เป็นอะไรนะครับ... ผมรักคุณปู่มากครับ”
คุณปู่ยกมือที่เหี่ยวแห้งตามวัยขึ้นลูบหัวของเขาเบาๆ
“ปู่รักหลานมากที่สุดรู้ใช่ไหมดีแลน”
ดีแลนจับมือของคุณปู่บนศีรษะของตัวเองมาแนบแก้มของตัวเองเอาไว้
“ผมรู้ครับคุณปู่... ผมรู้...”
“งั้นทำอะไรเพื่อปู่สักเรื่องได้ไหมดีแลน”
“ได้ครับ... ผมจะทำทุกอย่างที่คุณปู่ต้องการเลยครับ... ขอเพียงอย่างเดียว ขอให้คุณปู่แข็งแรงเร็วๆ ครับ”
คุณปู่ของเขาระบายยิ้มออกมา แต่มันคือรอยยิ้มอ่อนล้าเหลือเกิน
“ตอนนี้เรื่องที่ปู่เป็นกังวลอยู่ก็คือเรื่องของหลานนะดีแลน”
อ่านนิยายฉบับเต็มได้ที่
