เช้าวันรุ่งขึ้น บ้านทั้งหลังเงียบสงัดราวกับสุสาน คีทออกไปก่อนที่เธอจะตื่น ที่นอนฝั่งของเขาเย็นเฉียบและไม่มีร่องรอยการนอน กลิ่นโคโลญจน์ราคาแพงของเขาจางๆ ลอยอยู่ในอากาศ เป็นดั่งเงาของผู้ชายที่อาศัยอยู่ที่นี่แต่ไม่เคยอยู่จริงๆ
เอวาจัดกระเป๋าเดินทางเพียงใบเดียว เธอเอาไปแค่ของที่เป็นของเธอก่อนแต่งงาน หนังสือของเธอ เสื้อผ้าเรียบๆ ไม่กี่ชุดที่เธอซื้อเอง และกล่องที่บรรจุชีวิตที่เธอพักไว้ ทุกอย่างที่เหลือ—เสื้อผ้าแบรนด์เนมที่คีทซื้อให้โดยไม่ถามไซส์หรือสไตล์ของเธอ เครื่องประดับที่นอนนิ่งอยู่ในกล่อง อุปกรณ์ทำครัวที่เธอใช้ทำอาหารจานโปรดของเขา—เธอทิ้งไว้เบื้องหลัง พวกมันเป็นเพียงอุปกรณ์ประกอบฉากในละครที่เธอไม่ได้แสดงอีกต่อไปแล้ว
ขณะที่เธอกำลังรูดซิปกระเป๋า ออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น เสียงของมันดังเสียดแทงในบ้านที่เงียบสงบ เธอไม่ได้คาดหวังว่าจะมีใครมา
เธอเปิดประตูพบกับผู้หญิงที่ดูเหมือนหลุดออกมาจากปกนิตยสาร เธอสูงเพรียว แต่งกายด้วยชุดกางเกงสูทสีขาวเนี้ยบกริบที่น่าจะแพงกว่าค่าอาหารทั้งเดือนของเอวา ผมสีบลอนด์ของเธอจัดทรงอย่างสมบูรณ์แบบ และรอยยิ้มของเธอก็สดใส เป็นรอยยิ้มที่ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดีและไม่มีความอบอุ่นที่แท้จริง แม้ไม่ต้องแนะนำตัว เอวาก็รู้ว่าเธอคือใคร
ฮอลลี่ โคเบตต์
“สวัสดีค่ะ” ฮอลลี่พูด เสียงของเธอเรียบเนียนดุจแพรไหม “คุณคงจะเป็นเอวา ฉันฮอลลี่ค่ะ”
เธอไม่ได้ยื่นมือมาให้จับ เธอแค่มองผ่านเอวาเข้าไปในบ้าน
“คีทอยู่ไหมคะ? เขานัดฉันทานอาหารเช้าเพื่อคุยรายละเอียดสุดท้ายเรื่องการตรวจสอบทางกฎหมายของแบรนด์ฉันน่ะค่ะ”
ก่อนที่เอวาจะทันได้ตอบ เสียงของคีทก็ดังขึ้นจากโถงทางเดิน “ฮอลลี่! คุณมาก่อนเวลานี่”
เขาเดินผ่านเอวาไป ใบหน้าของเขาสว่างไสวด้วยรอยยิ้มที่จริงใจแบบที่เธอไม่ได้เห็นมานานหลายปี เขาสวมกอดฮอลลี่อย่างอบอุ่น เป็นความสนิทสนมที่เป็นธรรมชาติซึ่งบ่งบอกถึงประวัติศาสตร์อันยาวนานและลึกซึ้ง
“พอดีฉันผ่านมาแถวนี้น่ะค่ะ” ฮอลลี่พูด พลางถอยออกมาแต่ยังคงวางมือไว้บนแขนของเขา “ฉันกังวลเรื่องปัญหาทรัพย์สินทางปัญญานิดหน่อย คอลเลคชั่นใหม่ของฉันจะเปิดตัวสัปดาห์นี้แล้ว ฉันไม่อยากให้มีอะไรสะดุดเลย”
“ไม่ต้องห่วง” คีทพูด เสียงของเขาต่ำและปลอบโยน “ผมจัดการเอง ผมดึงข้อกฎหมายที่เกี่ยวข้องออกมาหมดแล้ว เราจะจัดการพวกนั้นก่อนที่มันจะรู้ตัวซะอีก”
เขานำเธอเข้าไปในห้องนั่งเล่น ลืมไปสนิทว่าเอวายืนอยู่ที่ประตู พวกเขานั่งลงบนโซฟา ก้มหน้าก้มตาดูแท็บเล็ตที่ฮอลลี่หยิบออกมาจากกระเป๋าแบรนด์เนมของเธอ เขาจดจ่ออยู่กับมันอย่างเต็มที่ สมาธิของเขามั่นคงแน่วแน่ เป็นสมาธิแบบเดียวกับที่เขาใช้เพื่อชนะคดีที่เป็นไปไม่ได้ สมาธิแบบเดียวกับที่เขาไม่เคยให้ภรรยาของเขาเลยแม้แต่ครั้งเดียว
เอวามองพวกเขา พวกเขาดูสมบูรณ์แบบเมื่ออยู่ด้วยกัน คู่รักทรงอิทธิพลแห่งกรุงเทพฯ เขา อัยการผู้ปราดเปรื่อง เธอ ดีไซเนอร์ชื่อดัง พวกเขาเป็นของที่เข้าชุดกัน
เอวาไม่รู้สึกอะไรเลย ไม่มีความหึงหวง ไม่มีความโกรธ มีเพียงความชัดเจนที่ลึกซึ้งและเยือกเย็น เธอเป็นคนนอกที่นี่ เป็นตัวแทน เป็นบทบาทที่เธอไปสมัครอย่างโง่เขลา โดยไม่รู้ว่าบทนั้นมีคนได้รับเลือกไปแล้ว
เธอค่อยๆ ปิดประตูหน้าบ้านและเดินกลับไปที่ห้องของเธอ เธอหยิบกระเป๋าเดินทางขึ้นมา
ขณะที่เธอเดินผ่านห้องนั่งเล่น เธอได้ยินเสียงหัวเราะของฮอลลี่ “โอ้ คีท คุณยังจำได้ด้วยว่าฉันดื่มกาแฟใส่น้ำตาลก้อนเดียวกับนมอัลมอนด์นิดหน่อย คุณรู้จักฉันดีที่สุดเสมอเลยนะ”
“บางเรื่องก็ลืมไม่ลงหรอก” คีทตอบ เสียงของเขานุ่มนวล
เอวาหยุดชะงัก มือของเธอวางอยู่บนลูกบิดประตู เธอใช้เวลาสามปีชงกาแฟให้เขาทุกเช้า กาแฟดำ น้ำตาลสองช้อน ความจริงง่ายๆ ที่เขาคงจำไม่ได้แม้ว่าชีวิตจะแขวนอยู่บนเส้นด้าย
เธอเดินออกจากบ้านไปโดยไม่มีเสียง เธอไม่หันกลับไปมอง เธอเรียกแท็กซี่ไปสนามบิน แสงแดดของกรุงเทพฯ ช่างแผดเผาและแปลกแยกบนผิวของเธอ
บนเครื่องบิน ขณะที่เมืองกรุงเทพฯ อันกว้างใหญ่เล็กลงอยู่เบื้องล่าง เอวาก็เปิดแล็ปท็อปของเธอ ดอยล์ส่งไฟล์สำหรับคดีแรกของการกลับมาให้เธอแล้ว มันคือการเข้าครอบงำกิจการอย่างไม่เป็นมิตรที่โหดร้ายและเดิมพันสูง ลูกความกำลังจะล้มละลาย ส่วนทนายฝ่ายตรงข้ามก็เป็นบริษัทที่ขึ้นชื่อเรื่องความเหี้ยมโหด พวกเขาบอกว่ามันเป็นคดีที่ไม่มีทางชนะ
เอวาอ่านสำนวนเบื้องต้น ความคิดของเธอเริ่มกลับเข้าที่ ความตื่นเต้นที่คุ้นเคยของการท้าทาย การตามล่าหาจุดอ่อน กลยุทธ์ที่คลี่คลายในใจของเธอ มันเหมือนได้หายใจอีกครั้งหลังจากกลั้นหายใจมาสามปี
ผู้หญิงที่เคยจัดดอกไม้และรอสามีกลับบ้านได้หายไปแล้ว
เนเมซิสเริ่มทำงานแล้ว
