ฤดูหนาวที่เย็นยะเยือก สายลมหนาวจนเข้ากระดูก
ความอบอุ่นภายในรถตู้ไม่สามารถทำให้หัวใจที่เย็นเฉียบของซูลี่อบอุ่นได้เลย
ไม่ว่าจะยังไงเธอก็รู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย
มาคิดดูอีกที มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว เขาจะมาไม้ไหนได้？
ซูลี่สงบสติอารมณ์ ส่งข้อความไปหาลู่จิ้ง ให้เธอใจเย็น
รถมาจอดอยู่ตรงสโมสรบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดของไนท์ซิตี้
คนขับรถเปิดประตูรถ การกระทำเคารพนอบน้อม แต่ท่าทีกลับไร้ซึ่งความเคารพนับถืออย่างสิ้นเชิง
ซูลี่ลงมาจากรถ ผู้ชายเดินอยู่ข้างหน้า
เดินผ่านทางเดินที่โอ่อ่าหรูหรา มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูที่อยู่ในสุด ประตูใหญ่สองบานถูกเปิดออก ผู้ชายคนนั้นถอยไปอยู่ด้านข้าง “คุณโม่ คนมาแล้วครับ”
พูดจบ ก็ส่งสัญญาณให้เธอเข้าไป
ซูลี่ราวกับลูกศรที่ขึ้นคันธนู หันหลังกลับไม่ทันแล้ว
เธอก้าวเข้าไปอย่างมั่นอกมั่นใจ ด้วยความคิดที่ว่าไหน ๆ ก็มาแล้ว
ประตูด้านหลังปิดลง
พื้นที่ปิดเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด อากาศเริ่มเบาบางลง วินาทีนี้หัวใจของเธอเต้นแรงเป็นพิเศษ
กวาดสายตามองออกไป มีคนคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาข้างใน
เขานั่งไขว่ห้าง เอนพิงบนโซฟาหนังแท้ เนื่องจากอยู่ค่อนข้างไกล จึงมองไม่ค่อยชัดนัก
ไฟสีแดงจากบุหรี่กระพริบอยู่ภายในห้องที่มืดสลัว ควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งจาง ๆ อยู่ในอากาศ
ซูลี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินตรงไป เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน
เขาไม่ขึ้นกล้อง
ตัวจริงดูดีกว่าในรูปถ่าย มีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้นที่แตกต่างคือ สีหน้าของเขาดูซีดเผือดกว่าในรูป
คอเสื้อสีดำเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นถึงลูกกระเดือกและไหปลาร้าที่แสนเซกซี่
อาการป่วยทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาซีดเซียวดูไม่แข็งกร้าวอย่างแปลก ๆ
แต่สีหน้าของเขาค่อนข้างดี เหมือนคนป่วยใกล้ตายเสียที่ไหน
ลำพังแค่ใบหน้านี้ ก็สามารถทำให้ผู้หญิงจำนวนไม่น้อยอยากจะมีลูกกับเขาแล้ว
หลังจากเดินเข้าไปใกล้ ซูลี่ถึงได้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขากำลังถือทะเบียนสมรสอยู่ในมือ
ใช่ ทะเบียนสมรสถูกแม่ของเขาเอาไปในตอนนั้น
หลังจากที่จดทะเบียนสมรสให้กับลูกชายเสร็จ แน่นอนว่าต้องบอกให้เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว
เธออยากจะหลบ แลดูจะเพ้อฟันไป
“ไม่เคยได้ยินเรื่องคนตายเพราะเงินบ้างเหรอ？” โม่สิงหย่วนจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าคนนี้
ผู้หญิงที่แต่งงานกับเขาได้ในเวลาแบบนี้ เห็นแก่เงินเท่านั้น
ซูลี่รู้ดีว่าหลบเลี่ยงไม่ได้แล้ว คำพูดนี้ก็กำลังย้ำเตือนว่าเธอจะตายเพราะเงิน
เลยตัดสินใจถึงไหนถึงกัน ยกยิ้มที่มุมปาก ดูมีเสน่ห์เย้ายวน “ทำไม ไม่คิดว่าฉันชอบคุณ ที่แต่งานกับคุณเพราะปรารถนามานานแล้วบ้างเหรอ？
โม่สิงหย่วนบีบบุหรี่แน่น
วางแผนมานาน.. มีคนแบบนี้อยู่จริง แต่เวลาแบบนี้ไม่น่าจะมี
โม่สิงหย่วนมองแวบเดียวก็มองคำพูดจอมปลอมและรอยยิ้มที่ปลอมเปลือกของซูลี่ได้ทันที
เขาดับบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ นิ้วมือที่เรียวยาวกวักไปหาเธอ
ซูลี่กลืนน้ำลายเบา ๆ เธอเข้าไปใกล้อีกนิด
โม่สิงหย่วนวางขาลง นั่งตัวตรง ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของซูลี่เอาไว้ ออกแรงดึงเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด
ซูลี่ถูกกระชากจนไม่ทันได้ตั้งตัว คนทั้งคนล้มเข้าไปอยู่บนตัวของเขา ก่อนจะถูกเขาดันขึ้นมานั่ง
วินาทีนั้น มือของเขาก็แนบไปที่เอวของเธอ
ถึงแม้ว่าจะสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่เอาไว้ แต่บริเวณที่ถูกเขากดก็รู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อย
ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมาเลยสักนิด เขาใช้ทะเบียนสมรสเชยคางของเธอขึ้นมา ดวงตาที่ลุ่มลึกแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย “ชอบผมงั้นเหรอ？”
หัวใจของซูลี่เต้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าสงบนิ่ง ขอบใบทะเบียนสมรสบาดคางของเธอทำให้รู้สึกอึดอัด สุดท้ายก็ทำเป็นใจดีสู้เสือหันไปสบตากับเขา “ผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานในไนท์ซิตี้ น่าจะชื่นชมคุณกันหมดเลยสินะ”
“เหอะ”
โม่สิงหย่วนส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันจากในลำคอ “คุณไม่กลัวตายเหรอ？”
“กลัว”
โม่สิงหย่วนเลิกคิ้ว
ซูลี่สีหน้าจริงจัง “จะช้าจะเร็วยังไงก็ต้องตายอยู่ดี การที่ได้เป็นสามีภรรยากับคนที่ชอบก่อนตาย ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจ”
มีคำสี่คำผุดขึ้นมาในหัวสมองของโม่สิงหย่วน：แต่งเรื่องน้ำเน่า
เขาออกแรงผลักเธอออกไป จากนั้นก็ปัดขาที่เธอนั่งเมื่อตะกี้นี้ รังเกียจอย่างเห็นได้ชัด
“หย่า”
ซูลี่ยืนอย่างมั่นคง หลังจากเห็นทะเบียนสมรสที่ถูกเขาโยนทิ้งไปด้านข้าง เธอนิ่งมาก “หย่ามีระยะเวลาให้ทบทวนหนึ่งเดือน”
