เกมพิชิตใจหลังแต่งงาน ตอนที่ 3

ฤดูหนาวที่เย็นยะเยือก สายลมหนาวจนเข้ากระดูก

ความอบอุ่นภายในรถตู้ไม่สามารถทำให้หัวใจที่เย็นเฉียบของซูลี่อบอุ่นได้เลย

ไม่ว่าจะยังไงเธอก็รู้สึกกลัวอยู่ไม่น้อย

มาคิดดูอีกที มีชีวิตอยู่ได้ไม่นานแล้ว เขาจะมาไม้ไหนได้？

ซูลี่สงบสติอารมณ์ ส่งข้อความไปหาลู่จิ้ง ให้เธอใจเย็น

รถมาจอดอยู่ตรงสโมสรบันเทิงที่ใหญ่ที่สุดของไนท์ซิตี้

คนขับรถเปิดประตูรถ การกระทำเคารพนอบน้อม แต่ท่าทีกลับไร้ซึ่งความเคารพนับถืออย่างสิ้นเชิง

ซูลี่ลงมาจากรถ ผู้ชายเดินอยู่ข้างหน้า

เดินผ่านทางเดินที่โอ่อ่าหรูหรา มาหยุดอยู่ตรงหน้าประตูที่อยู่ในสุด ประตูใหญ่สองบานถูกเปิดออก ผู้ชายคนนั้นถอยไปอยู่ด้านข้าง “คุณโม่ คนมาแล้วครับ”

พูดจบ ก็ส่งสัญญาณให้เธอเข้าไป

ซูลี่ราวกับลูกศรที่ขึ้นคันธนู หันหลังกลับไม่ทันแล้ว

เธอก้าวเข้าไปอย่างมั่นอกมั่นใจ ด้วยความคิดที่ว่าไหน ๆ ก็มาแล้ว

ประตูด้านหลังปิดลง

พื้นที่ปิดเต็มไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด อากาศเริ่มเบาบางลง วินาทีนี้หัวใจของเธอเต้นแรงเป็นพิเศษ

กวาดสายตามองออกไป มีคนคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่บนโซฟาข้างใน

เขานั่งไขว่ห้าง เอนพิงบนโซฟาหนังแท้ เนื่องจากอยู่ค่อนข้างไกล จึงมองไม่ค่อยชัดนัก

ไฟสีแดงจากบุหรี่กระพริบอยู่ภายในห้องที่มืดสลัว ควันบุหรี่ลอยคละคลุ้งจาง ๆ อยู่ในอากาศ

ซูลี่สูดหายใจเข้าลึก ๆ ก่อนจะเดินตรงไป เห็นใบหน้าของเขาอย่างชัดเจน

เขาไม่ขึ้นกล้อง

ตัวจริงดูดีกว่าในรูปถ่าย มีเพียงแค่อย่างเดียวเท่านั้นที่แตกต่างคือ สีหน้าของเขาดูซีดเผือดกว่าในรูป

คอเสื้อสีดำเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นถึงลูกกระเดือกและไหปลาร้าที่แสนเซกซี่

อาการป่วยทำให้ใบหน้าที่หล่อเหลาของเขาซีดเซียวดูไม่แข็งกร้าวอย่างแปลก ๆ

แต่สีหน้าของเขาค่อนข้างดี เหมือนคนป่วยใกล้ตายเสียที่ไหน

ลำพังแค่ใบหน้านี้ ก็สามารถทำให้ผู้หญิงจำนวนไม่น้อยอยากจะมีลูกกับเขาแล้ว

หลังจากเดินเข้าไปใกล้ ซูลี่ถึงได้เห็นอย่างชัดเจนว่าเขากำลังถือทะเบียนสมรสอยู่ในมือ

ใช่ ทะเบียนสมรสถูกแม่ของเขาเอาไปในตอนนั้น

หลังจากที่จดทะเบียนสมรสให้กับลูกชายเสร็จ แน่นอนว่าต้องบอกให้เขารู้เรื่องนี้อยู่แล้ว

เธออยากจะหลบ แลดูจะเพ้อฟันไป

“ไม่เคยได้ยินเรื่องคนตายเพราะเงินบ้างเหรอ？” โม่สิงหย่วนจ้องมองผู้หญิงตรงหน้าคนนี้

ผู้หญิงที่แต่งงานกับเขาได้ในเวลาแบบนี้ เห็นแก่เงินเท่านั้น

ซูลี่รู้ดีว่าหลบเลี่ยงไม่ได้แล้ว คำพูดนี้ก็กำลังย้ำเตือนว่าเธอจะตายเพราะเงิน

เลยตัดสินใจถึงไหนถึงกัน ยกยิ้มที่มุมปาก ดูมีเสน่ห์เย้ายวน “ทำไม ไม่คิดว่าฉันชอบคุณ ที่แต่งานกับคุณเพราะปรารถนามานานแล้วบ้างเหรอ？

โม่สิงหย่วนบีบบุหรี่แน่น

วางแผนมานาน.. มีคนแบบนี้อยู่จริง แต่เวลาแบบนี้ไม่น่าจะมี

โม่สิงหย่วนมองแวบเดียวก็มองคำพูดจอมปลอมและรอยยิ้มที่ปลอมเปลือกของซูลี่ได้ทันที

เขาดับบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่ นิ้วมือที่เรียวยาวกวักไปหาเธอ

ซูลี่กลืนน้ำลายเบา ๆ เธอเข้าไปใกล้อีกนิด

โม่สิงหย่วนวางขาลง นั่งตัวตรง ก่อนจะยื่นมือออกไปคว้าข้อมือของซูลี่เอาไว้ ออกแรงดึงเธอเข้าไปอยู่ในอ้อมกอด

ซูลี่ถูกกระชากจนไม่ทันได้ตั้งตัว คนทั้งคนล้มเข้าไปอยู่บนตัวของเขา ก่อนจะถูกเขาดันขึ้นมานั่ง

วินาทีนั้น มือของเขาก็แนบไปที่เอวของเธอ

ถึงแม้ว่าจะสวมเสื้อคลุมตัวใหญ่เอาไว้ แต่บริเวณที่ถูกเขากดก็รู้สึกร้อนผ่าวเล็กน้อย

ไม่เปิดโอกาสให้เธอได้มีปฏิกิริยาตอบสนองกลับมาเลยสักนิด เขาใช้ทะเบียนสมรสเชยคางของเธอขึ้นมา ดวงตาที่ลุ่มลึกแฝงไปด้วยความเยาะเย้ย “ชอบผมงั้นเหรอ？”

หัวใจของซูลี่เต้นอย่างรวดเร็ว สีหน้าสงบนิ่ง ขอบใบทะเบียนสมรสบาดคางของเธอทำให้รู้สึกอึดอัด สุดท้ายก็ทำเป็นใจดีสู้เสือหันไปสบตากับเขา “ผู้หญิงที่ยังไม่แต่งงานในไนท์ซิตี้ น่าจะชื่นชมคุณกันหมดเลยสินะ”

“เหอะ”

โม่สิงหย่วนส่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันจากในลำคอ “คุณไม่กลัวตายเหรอ？”

“กลัว”

โม่สิงหย่วนเลิกคิ้ว

ซูลี่สีหน้าจริงจัง “จะช้าจะเร็วยังไงก็ต้องตายอยู่ดี การที่ได้เป็นสามีภรรยากับคนที่ชอบก่อนตาย ไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจ”

มีคำสี่คำผุดขึ้นมาในหัวสมองของโม่สิงหย่วน：แต่งเรื่องน้ำเน่า

เขาออกแรงผลักเธอออกไป จากนั้นก็ปัดขาที่เธอนั่งเมื่อตะกี้นี้ รังเกียจอย่างเห็นได้ชัด

“หย่า”

ซูลี่ยืนอย่างมั่นคง หลังจากเห็นทะเบียนสมรสที่ถูกเขาโยนทิ้งไปด้านข้าง เธอนิ่งมาก “หย่ามีระยะเวลาให้ทบทวนหนึ่งเดือน”