โทนี่เดินกอดตัวเองแน่น เขามีอาการหนาวสั่นมาระยะหนึ่ง มันเกิดเพราะเริ่มมีอาการอยากยา ริมฝีปากเขียวคล้ำ เริ่มปวดเนื้อปวดตัวทรมานจนอยากตาย มือผอมโซล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง เขาควานหากุญแจเพื่อไขเอาสิ่งของที่ซุกไว้ในล็อกเกอร์ออกมา มือสั่นๆ ล้วงเข้าไปหยิบห่อเล็กๆ ที่ซุกไว้ก้นล็อกเกอร์ รีบเดินหาห้องว่าง เพื่อเสพสิ่งที่อยู่ในมือจะได้ทำให้ร่างกายคลายจากการเจ็บปวด
หลอดกาแฟที่บรรจุผงแป้งสีขาวถูกแกะอย่างทะนุถนอม ปลายนิ้วผอมโซกวาดต้อนผงแป้งจนเป็นวงกลมบนแผ่นกระจก ก่อนจะก้มลงมาสูดดมเข้าสู่ปอดจนเกิดความรู้สึกสดชื่น
“ซื้ด...” เสียงสูดลมหายใจแรงๆ ของโทนี่ดังขึ้น เขาเอนตัวพิงพนังห้อง แววตาเลื่อนลอย อาการปวดตามเนื้อตัวหายเป็นปลิดทิ้ง เริ่มล่องลอยอยู่ในภวังค์แห่งความสุขที่กำหนดขึ้นเอง
“พี่โทนี่ๆ...” นับดาวร้องเรียกพี่ชายเมื่อเลิกจากการทำงาน
โทนี่งัวเงียออกมาจากห้องว่างที่พนักงานใช้หลบมาพักผ่อนยามง่วงนอน เขาเปิดประตูออกมาอย่างเลื่อนลอย ดวงตาหยาดเยิ้ม เพราะยังหลงวนอยู่ในห้วงแห่งความสุขที่จินตนาการขึ้นมาเองภายในใจ
“เลิกแล้วเหรอ...” น้ำเสียงยานคางที่เปล่งออกมา เขาพยายามบังคับให้ชัดเจนที่สุด นับดาวถลาเข้ามาประคองพี่ชาย เมื่อชายหนุ่มเดินเซไปเซมา
“พี่โทนี่ ไปทำอะไรมาคะ เดินไม่ตรงทางเลย” นับดาวถามแล้วเอียงคอมอง
“ดื่มนิดหน่อยนะ อย่าสนใจเลย รีบกลับบ้านกันเถอะ หนูดาวจะได้พักผ่อน พรุ่งนี้ต้องไปเรียนแต่เช้านี่” โทนี่ตัดบท รีบชวนให้นับดาวรีบกลับบ้าน
“ค่ะ...” นับดาวรับคำค่อยๆ ประคองพาโทนี่เดินไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล
“กลับกันแล้วหรือพี่น้องคู่นี้ ดูรักกันดีนี่” ครีร่าอดีตแฟนสาวของโทนี่ ไขกระจกรถยนต์ที่เธอนั่งอยู่ชะโงกหน้ามาเอ่ยทักทาย พร้อมกับยิ้มเย้ย สีหน้าหยามหยันกับรอยยิ้มดูแคลนที่ติดอยู่บนเรียวปากเคลือบลิปติคสีจัดจ้าน
นับดาวประคองโทนี่จากไป เธอพยายามจะไม่ต่อปากต่อคำ เมื่อสาวน้อยทรงโตคนนั้นไม่ได้หวังดีเพราะอยากทักทาย หล่อนก็แค่จะอวดแฟนใหม่ให้โทนี่เห็น เขาจะได้เกิดความเสียดาย
“หนูดาวเราจนใช่ไหม ครีร่าถึงได้ทิ้งพี่ไป ถ้าพี่มีรถขับเหมือนไอ้หมอนั่น ครีร่าจะกลับมาหาพี่ใช่ไหม?” โทนี่พูดเสียงอ่อน เขาเจ็บช้ำเพราะถูกทิ้ง เพียงเพราะไม่มีอำนวยความสะดวกเหล่านี้ปรนเปรอคู่รัก
“พี่โทนี่!” นับดาวครางอย่างอ่อนล้า เธอไม่เข้าใจพี่ชายสักนิด ถึงแม้จะไม่ใช่สายเลือดเดียวกันแต่นับดาวก็รักและนับถือโทนี่มาตลอด เธอกับเขาเติบโตมาพร้อมๆ กัน หลังจากดวงใจตกลงแต่งงานกับอันเบโต้พ่อของโทนี่ ครีร่านั้นซูบเลือดซูบเนื้อโทนี่ไปจนเกือบจะหมด ทิ้งไว้ก็แค่ซากร่างกายที่ไร้หัวใจ
“จริงๆ นะหนูดาว ซักวันพี่จะรวย ตอนนั้นครีร่าคงจะกลับมา พี่เจ็บเข้าใจไหมหนูดาว เจ็บเกือบตาย ถ้าชีวิตนี้พี่ไม่มีครีร่าพี่ต้องตายแน่” โทนี่ยังพรรณนาถึงแม่สาวใจดำนั่น ด้วยน้ำเสียงเลือนลอย จนนับดาวเกรงใจผู้โดยสารคนอื่น เมื่อเธอกับพี่ชายนั่งรถโดยสารประจำทางกลับบ้าน นับดาวส่ายหน้าอ่อนใจ โทนี่เป็นคนดีขยันขันแข็ง เขาเก็บเงินสร้างเนื้อสร้างตัว แต่มาพลาดท่าเสียทีกับสาวเจ้าเสน่ห์อย่างครีร่า ชีวิตเลยพังไม่เป้นท่า เขาจนเปลี่ยนแปลงไปจนไม่เหลือเค้าเดิม
นับดาวเริ่มงานประจำที่ทำอย่างคุ้นเคย ปลายนิ้วเรียวขยับแจกไพ่ในมือให้ลูกค้าที่กำลังตั้งหน้าตั้งตารออย่างคล่องแคล่ว รอยยิ้มหวานๆ แต้มติดอยู่บนริมฝีปากตลอดเวลา เสียงทักทายเซ็งแซ่ดังขึ้นรอบๆ ตัว
“หนูดาววันนี้คุณโทมัสกับมาดามดาเรียจะมาตรวจงานด้วยล่ะ” ฉีเฟิ่นสาวจีนที่ทำงานร่วมกันกับนับดาวเดินเข้ามากระซิบบอก
“จริงเหรอทอมไม่เห็นจะบอกเลย” นับดาวแจกไพ่มือเป็นระวิงแต่ก็อดถามอย่างสงสัยไม่ได้
“บอกซิ แต่หนูดาวมาสายก็เลยไม่ได้รู้สิ่งที่ทอมกำชับไว้”
“อะไรเหรอ? ทอมห้ามอะไรอีกคราวนี้”
“ก็ไม่มีอะไรเป็นพิเศษนะ แค่ให้เรามาตรงเวลา ที่สำคัญเลยนะคราวนี้คุณดอจิโน่ลูกชายของ มาดามจะมาด้วย ทอมบอกว่าเป็นช่วงปิดเทอมพอดี” ฉีเฟิ่นกระพริบตาวิบวับ เมื่อนึกถึงบุตรชายรูปงามของมาดามดาเรีย เขาที่เป็นที่กล่าวขวัญในหมู่พนักงานสาวๆ ของคาสิโน่ IDM
“แย่จัง!! หนูดาวรีบเสียด้วยวันนี้ อย่างนี้ก็แวบกลับบ้านก่อนเวลาไม่ได้ซิ”
