“เห้อ...มีแต่คนตั้งตารอดูคุณดอจิโน่ มีหนูดาวคนเดียวนี่ล่ะมั้งที่ไม่อยากเจอเขา” สาวจีนบ่นเบาๆ เมื่อสาวๆ พนักงานคนอื่น ล้วนแล้วแต่อยากเจอดอจิโน่ แม้เพียงแวบเดียวก็ยังดี
“ก็ไม่รู้ว่าจะเจอไปทำไมนี่เสียเวลาเปล่า คนอย่างเขาคงไม่แม้แต่จะชายตาแลพนักงานกระจอกๆ อย่างเราหรอก มาดามดาเรียขึ้นชื่อว่าหวงลูกชายอย่างมาก ถ้าเกิดคุณดอจิโน่นึกติดใจพวกเราคนใดคนหนึ่งขึ้นมา มันไม่ใช่ความโชคดีนะ มันจะซวย พลอยตกงานไปด้วยสิ!!”
“มันก็ไม่แน่นะหนูดาว ถ้าคุณดอจิโน่สนใจฉันแล้วฉันจะแคร์มาดามดาเรียไปทำไมกันล่ะ” เสียงแหลมปรี้ดของครีร่าเอ่ยแทรกการสนทนา พร้อมกับเดินมาปรากฏตัวตรงหน้าทั้งสองสาวโดยไม่เกรงกลัว
“จ้ะแม่คนสวย เขาคงจะมองหล่อนอยู่หรอก แม่คุณเล่นเปิดมากว่าปิดแบบนี้หน่ะ” ฉีเฟิ่นกล่าวกระทบ ดวงตาตี่ๆ กราดมองรูปร่างของครีร่าตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า พลางส่ายหน้าอย่างเอือมระอา
“เธอว่าใครยัยฉี เธอไม่สวยอย่างฉันก็เลยอิจฉาล่ะซิ”
“ใช่...ฉันไม่ได้สวยเหมือนเธอ เลยไม่ค่อยเปลืองเนื้อเปลืองตัว” ฉีเฟิ่นยักไหล่ยียวน พลางลอยหน้าลอยตาตอบโดยไม่สนใจความรู้สึกของผู้ฟัง
“ไปคุยกันที่อื่นไป ดูซิลูกค้าทำหน้าไม่พอใจแล้ว ถ้าเขาร้องเรียนทอมจะเดือดร้อนโดนตัดเบี้ยเลี้ยงเปล่าๆ” นับดาวโบกมือไล่ให้สองสาวไปโต้เถียงกันที่อื่น ไกลๆ โต๊ะทำงานของเธอยิ่งดี
“เชอะ...” ครีร่าสะบัดหน้าแรงๆ ก่อนจะเดินกระแทกเท้าหนีไป ปล่อยให้ฉีเฟิ่นยืนอยู่เพียงลำพังแบบไม่สบอารมณ์
“สวยตายล่ะ หย่อนไปหมดทั้งเนื้อทั้งตัว ไม่รู้ผู้ชายกระเดือกหล่อนลงกันได้ยังไง” ฉีเฟิ่นกระแนะกระแหนลับหลังสาวทรงโตที่เดินนวยนาดจากไปแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว
“ไปทำงานได้แล้วฉี...ทอมยืนมองอยู่โน้น เดี๋ยวก็โดนเรียกไปเตือนหรอก ที่สำคัญโดนตัดเบี้ยเลี้ยงเพราะคนอย่างครีร่าน่ะมันไม่คุ้ม” นับดาวก้มหน้าทำงานต่อ พลางเอ่ยเตือนเพื่อนสาวด้วยความหวังดี
“ฉันไปก่อนนะ เจอกันตอนพักเบรคล่ะ ฉันมีเรื่องจะเม้าท์ให้ฟังเป็นกระบุง” ฉีเฟิ่นเดินจากไปแบบคนอารมณ์ดี หลังจากสลัดความไม่พอใจยัยครีร่าตัวแสบโยนทิ้งไป
นับดาวส่ายหน้า มองตามร่างค่อนข้างเล็กของสาวเอเซียแบบฉีเฟิ่นไปด้วยความอ่อนใจ ฉีเฟิ่นกับ ครีร่าต้องมีเรื่องให้ปะทะคารมกันอยู่ทุกวัน เพราะฉีเฟิ่นแอบรักโทนี่มาเนินนาน แต่โดนครีร่ามาฉกเอาโทนี่ไป หล่อนจึงแค้นเคืองครีร่าต้องคอยมาแดกดันทุกครั้งที่มีโอกาส
กลุ่มคนหลายบุคคลที่เดินกันเข้ามาเป็นขบวน ที่โดดเด่นจนสะดุดตาก็มาดามดาเรียกับคุณโทมัส ติดตามด้วยบอดี้กร์าดมาดเข้มในชุดดำอีกจำนวนมากที่เดินโอบล้อมคอยป้องกันบุคคลสำคัญของ นับดาวชะงักมือที่กำลังจัดไพ่ลงสำรับ เหลือบมองด้วยความสนใจ เพราะคนกลุ่มนั้นเดินตรงมายังทิศทางที่นับดาวทำงานอยู่พอดี คุณโทมัสหยุดยืนอยู่เยื้องๆ กับโต๊ะที่นับดาวทำงาน พลางเอ่ยซักถามทอมอย่างเป็นกันเอง ทอมผู้จัดการอธิบายอย่างแข็งขันจนมาดามดาเรียพยักหน้าอย่างพอใจ
ชายหนุ่มผิวขาว ร่างกายสูงโปร่งหน้าตาดีภายใต้เสื้อผ้ามอซออย่างวัยรุ่นทั่วไป ยืนอยู่ใกล้ๆ โต๊ะแจกไพ่ของนับดาว ปลายนิ้วเรียวยาวหยิบชิปบนโต๊ะขึ้นมองดูอย่างสนใจ โดยไม่สนใจฟังสิ่งที่ทอมรายงาน ดวงตาคมสีฟ้าใสเป็นประกายอย่างซุกซน เมื่อเอ่ยขอชิปจากคนที่กำลังนั่งเล่นอยู่ เขาวางมันลงบนโต๊ะที่นับดาวเริ่มแจกไพ่ ตอนที่เริ่มตาใหม่พอดี หมวกใบโตถูกทอดออกวางลงใกล้ๆ นับดาวจึงมองเห็นหน้าตาของชายผู้นั้น คิ้วเข้มๆ พาดอยู่เหนือดวงตาคมอยู่ในตำแหน่งที่เหมาะเจาะพอดี ทำให้โครงหน้าโดดเด่นสะดุดตา ริมฝีปากบางเฉียบสีแดงสด กับจมูกโด่งๆ รับกันพอดีกับปลายคางแหลมๆ จนชายหนุ่มนั้นน่าจะเป็นนายแบบหรือดาราได้อย่างสบายๆ รอยยิ้มหวานหยดถูกส่งมาให้นับดาวจนมือของนับดาวสั่นไปเพราะความอายเหมือนกัน ทั้งที่นับดาวมีภูมิต้านทานคนหน้าตาดีพอสมควร หญิงสาวไม่เคยหวั่นไหวไปกับคนแปลกหน้าที่จัดอยู่ในประเภทหน้าตาดีมีเสน่ห์
ไพ่ในสำรับถูกแจกจ่ายจนครบทุกคน นับดาวจึงหยุดรอคำเรียกร้องของลูกค้าที่กำลังลุ้นไพ่ในมือตัวเอง ชายแปลกหน้าพยักหน้าเรียกชายชุดดำที่ยืนใกล้ๆ ให้เข้ามาหา ก่อนจะยื่นกระเป๋าสตางค์ พลางให้ชี้มือไปทางจุดที่แลกชิปเมื่อยกไพ่ในมือขึ้นดู ดวงตาสีฟ้าใสเป็นประกายจนนับดาวเผลอมองอย่างลืมตัว ชายชุดดำกลับมาทันเวลาที่ลูกค้ากำลังเกชิปของตัวเองลงบนโต๊ะ เพื่อข่มขวัญคู่ต่อสู้ ชายหนุ่มปรับสีหน้าเป็นนิ่งสงบจนนับดาวแปลกใจ ปลายนิ้วเรียวยาวเขี่ยชิปที่ชายชุดดำนำมากองไว้ให้ลงบนโต๊ะลงไปทั้งหมด จนลูกค้าที่ร่วมโต๊ะพากันมองอย่างสนใจ หลายคนทยอยหมอบหลบ และคิดว่าไพ่ในมือของชายหนุ่มคงดีจึงทุ่มสุดตัว
