ผิดใจรักคุณแฮกเกอร์

บทที่ 1

ตอนที่ 1

เมื่อราชินีแฮกเกอร์กลายมาเป็นเด็กไฮสกูล!

“นายเป็นใคร”

หลังจากที่ได้ยินคำถามนี้ออกจากปากฟู่จิ่ว คนตรงหน้าก็พุ่งถลาออกไปนอกห้องราวกับสายฟ้าฟาด ร้องตะโกนลั่นว่า “คุณหมอ คุณหมอคร้าบ! คุณชายของผมสมองเสื่อมไปแล้ว!”

คุณชาย...หมายถึงตัวเธองั้นเหรอ?

ฟู่จิ่วรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติไป คิ้วเธอขมวดมุ่น

ทันใดนั้นเอง ราวกับมีอะไรบางอย่างกำลังพุ่งกระแทกเข้าไปในสมองของเธอ!

เธอสะบัดหัวที่มีอาการเจ็บปวดอยู่ สายตาพร่ามัวมองตรงไปที่กระจกตรงหน้า

กระจกบานนั้นกลับสะท้อนภาพของเด็กหนุ่มร่างสูงเพรียว อายุประมาณ 17 ปี ดวงตาดำสนิท รูปทรงโครงร่างชัดเจนและดูทะมัดทะแมง

สิ่งที่สมบูรณ์แบบที่สุดของร่างนี้คือผิวที่ขาวลออราวกับหยก รูปลักษณ์ดูสวยงามไร้ที่ติตั้งแต่ดั้งจมูกเลยไปถึงคาง ผมสั้นสีเงินที่ยุ่งเหยิงไม่ทำให้เจ้าของร่างดูโทรมเลย แถมยังเพิ่มความสูงส่งให้ราวกับเป็นพวกแวมไพร์

เด็กหนุ่มคนนี้ยังสวมต่างหูสีดำที่กำลังสะท้อนแสงแวววับออกมาด้วย

‘โดดเด่น จองหอง เท่สุดๆ!’

นี่เป็นความรู้สึกของทุกๆ คนที่ได้เห็นเด็กหนุ่มเป็นครั้งแรก และหากเธอไม่ได้กำลังส่องกระจกอยู่ล่ะก็ ตัวฟู่จิ่วคงรู้สึกเช่นกันว่าคนที่อยู่ในกระจกต้องเป็นผู้ชายแน่ๆ

ทว่าเธอรู้ตัวดี ไม่ว่าจะเป็นตัวตนของเธอเองหรือจะเป็นร่างกายร่างนี้ ล้วนแต่เป็นผู้หญิงทั้งสิ้น

ฟู่จิ่วมองดูตัวเองในกระจก หลับตาลงโดยพลัน ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็ลืมตาขึ้น แววตาเธอเต็มไปด้วยความลึกลับยากจะคาดเดา

“คุณชาย!” เจ้าคนที่เพิ่งจะวิ่งออกไปวิ่งกลับเข้ามาแล้ว ทั้งยังลากคุณหมอเข้ามาด้วย “เร็วครับ รีบตรวจอาการให้คุณชายหน่อย ดูซิว่าสมองเสื่อมหรือเปล่า!”

คุณหมอหยิบไฟฉายขึ้นมาส่องดูดวงตาของคนไข้ ส่วนตัวคนไข้ก็นั่งนิ่งให้ตรวจโดยไม่ได้ขัดขืนแต่อย่างใด

เธอกำลังรับข่าวสารที่ถูกส่งตรงเข้ามาในสมองอย่างไม่ขาดสาย

แม้ว่าร่างนี้จะมีชื่อแซ่เหมือนกันกับเธอ แต่สถานการณ์นั้นต่างกันโดยสิ้นเชิง ทั้งที่ร่างนี้เป็นผู้หญิงชัดๆ แต่กลับโดนแม่ตัวเองจับแต่งตัวให้เป็นผู้ชายตั้งแต่เด็ก ซึ่งไม่ว่าจะเลี้ยงดูอย่างไร ร่างนี้ก็ยังคงชอบแต่ผู้ชายอยู่ดี

จนกระทั่งเข้าเรียนไฮสกูลอันเป็นห้วงเวลาที่เด็กสาวพากันหัวใจเต้นแรง

หัวใจของเธอยิ่งเต้นแรงเป็นพิเศษ ทั้งยังไม่รู้จักเหนียมอายเหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไป เวลาเห็นผู้ชายหล่อทีไร เธอเป็นต้องปรี่เข้าไปล้อมหน้าล้อมหลัง

ด้วยเหตุนี้จึงทำให้เธอโดนกล่าวหาว่าเป็นเกย์จนถูกซ้อมถึงขั้นต้องนอนโรงพยาบาล

เมื่อฟู่จิ่วระลึกถึงเรื่องราวเหล่านี้ได้ สีหน้าของเธอจึงดูไม่ค่อยดี คนระดับเธอน่ะเคยโจมตีตึกเพนตากอนด้วยโน้ตบุ๊กเครื่องเดียวมาแล้วนะ! พวกตำรวจสากลอุตส่าห์ขนสารพัดวิธีมาใช้เพื่อจะจับตัวเธอให้ได้ ไม่ว่าจะเป็นเล่ห์สาวงาม กลหนุ่มหล่อ กระทั่งพวกผิวสีถึงสิบกว่าคนก็ยังสู้เธอไม่ได้เลย

แต่เวลานี้เธอกลับถูกคนซ้อมจนเข้าโรงพยาบาลเพราะเรื่องแบบนี้ มันน่าตลกมาก!

แล้วฟู่จิ่วก็หัวเราะออกมาจริงๆ เพียงแต่แววตานั้นเย็นชา เปล่งประกายความโหดออกมาจากส่วนลึกในดวงตา

“คุณชาย?” เฉินเสี่ยวตงมองหน้าเจ้านายด้วยความสงสัย

ทว่าอีกฝ่ายกลับมองกลับมาอย่างไม่ใส่ใจ ยกมือเสยเส้นผมสีเงินไปด้านหลัง เผยให้เห็นใบหน้างดงามราวปีศาจ

“หือ?”

ขนาดเสียงยังไพเราะอย่างไม่มีที่ติ ไม่ต่ำเกิน ไม่สูงไป เจือปนลักษณะเฉพาะของคนเยาว์วัย ทั้งนุ่มและน่าลุ่มหลง

ทั้งที่เป็นท่าทีธรรมดา แต่นายน้อยกลับทำกิริยานั้นอย่างองอาจน่าดู

เฉินเสี่ยวตงตะลึงงัน รู้สึกว่าคุณชายมีอะไรบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม

จะพูดยังไงดีล่ะ เมื่อก่อนคุณชายน่ะเจ้าอารมณ์จะตาย เดี๋ยวๆ ก็อาละวาด ใช้เงินอย่างกับเป็นกระดาษ มีกลิ่นอายแบบ ‘ฉันเป็นเศรษฐีใหม่นะเว้ย’ จับเต็มไปทั้งตัว

แต่ในวันนี้ เขากลับเห็นเพียงความเท่อย่างอหังการจากตัวนายน้อยเท่านั้น...