ความเหยียดหยามของพี่สาวต่างแม่, คำลวงของคนรัก

ณ งานกาลาสุดหรูของวิทยาลัยดุริยางคศิลป์สยามเมธา ฉัน, ไอริน เดชาวัฒน์, นักไวโอลินเด็กทุน ในที่สุดก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ โดยเฉพาะเมื่อมีธาม มงคลวานิช แฟนหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลในฐานะกรรมการสภามหาวิทยาลัย ยืนอยู่เคียงข้างอย่างสง่างาม

แต่แล้ว จอขนาดยักษ์ที่ควรจะฉายชื่อผู้บริจาคกลับสว่างวาบขึ้น เผยให้เห็นวิดีโอลับสุดส่วนตัวของฉัน—ฉากในห้องนอน—ให้เหล่าชนชั้นสูงของกรุงเทพฯ ได้เห็นกันถ้วนหน้า ความอัปยศที่ลึกที่สุดของฉันถูกนำมาประจานต่อหน้าสาธารณชน

ขณะที่เสียงฮือฮาเปลี่ยนเป็นเสียงซุบซิบนินทาอย่างเหยียดหยามและเสียงหัวเราะเยาะเย้ย และโลกทั้งใบของฉันพังทลายลงในพริบตา ธาม ผู้ที่ฉันคิดว่าเป็นหลักยึดเดียวในชีวิต กลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย เพียงเพื่อที่ฉันจะพบเขาในอีกไม่กี่อึดใจต่อมา กำลังยืนยิ้มอย่างสมใจอยู่กับศิริน พี่สาวต่างแม่ของฉัน พร้อมยอมรับว่าความสัมพันธ์ทั้งหมดของเราเป็นเพียง "เรื่องสนุกคั่นเวลา" เพื่อวางแผนทำลายฉันให้ย่อยยับ

ฉันถูกผู้ชายที่ฉันรักหักหลังอย่างแสนสาหัส ถูกต้อนราวกับสัตว์ป่า จากนั้นก็ถูกเพื่อนของเขาลากเข้าไปในตรอกมืดและต้องทนรับความทรมานที่เกินจะจินตนาการ น้ำพริกเผาแผดเผาลำคอ แสงแฟลชจากกล้องบันทึกภาพความหวาดผวาของฉัน และเหล็กร้อนๆ นาบลงบนหัวไหล่จนเป็นแผลเป็น ทั้งหมดนี้เพื่อความบันเทิงของสาธารณชน โดยได้รับการอนุมัติจากธาม ผู้ซึ่งต่อมาได้สั่งให้นักเลงที่ลักพาตัวฉันไป "จัดการเธอซะ" อย่างเลือดเย็น

ทำไมเขา ผู้ชายที่เคยสนับสนุนฉัน ถึงได้วางแผนความโหดร้ายที่น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ ทิ้งให้ฉันแหลกสลายและถูกตีตรา ต้องการให้ฉันหายไปจากโลกนี้—ความลับดำมืดอะไรที่ผลักดันการแก้แค้นอันบิดเบี้ยวนี้ และฉันจะหนีจากความหลงใหลอันน่าสะพรึงกลัวของเขาได้หรือไม่?

การทรยศที่เจ็บปวดรวดร้าวครั้งนี้ได้เปลี่ยนฉันไปโดยสิ้นเชิง ฉันจะไม่ใช่แค่รอดชีวิต แต่ฉันจะหายไปจากโลกของเขาตามเงื่อนไขของฉันเอง หันหลังให้กับซากปรักหักพังที่เขาสร้างขึ้น เพื่อสร้างอนาคตที่ฉัน, ไอริน, จะเป็นอิสระในที่สุด

บทที่ 1

บรรยากาศในห้องโถงใหญ่ของวิทยาลัยดุริยางคศิลป์สยามเมธาอบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมราคาแพง เสียงเครื่องดนตรีออร์เคสตราที่แผ่วเบา และเสียงพึมพำของเหล่าชนชั้นสูงในกรุงเทพฯ

ไอริน เดชาวัฒน์ กอดกล่องไวโอลินของเธอไว้แน่น หนังที่เก่าซีดของมันช่างดูแตกต่างจากชุดราตรีระยิบระยับและทักซิโด้เนี้ยบกริบของผู้คนรอบข้าง

นี่คืองานกาลาประจำปีเพื่อระดมทุน ค่ำคืนที่จัดขึ้นเพื่อเฉลิมฉลองดนตรี แต่สำหรับไอรินแล้ว มันคือการเฉลิมฉลองเงินตราและเส้นสายที่เธอไม่มี

ทุนการศึกษาที่ได้มาเหมือนเป็นตราบาปที่ทำให้เธอแตกต่างจากคนอื่น

แต่ธาม มงคลวานิช คือหลักยึดเดียวในชีวิตของเธอ เขายืนอยู่ข้างๆ มือของเขาวางอยู่บนบั้นเอวของเธอเบาๆ เป็นการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างง่ายดาย

เขาเป็นกรรมการสภามหาวิทยาลัย หนุ่มแน่น ทรงอิทธิพล มาจากตระกูลที่ชื่อถูกสลักไว้บนตึกต่างๆ และเขาเป็นของเธออย่างไม่น่าเชื่อ หรืออย่างน้อยเธอก็เชื่อเช่นนั้น

"ทำตัวตามสบายนะ ไอริน" ธามกระซิบ เสียงของเขานุ่มนวลเหมือนแชมเปญที่ถูกรินอย่างไม่ขาดสาย "เธอเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่"

เธอยิ้มบางๆ อยากจะเชื่อคำพูดของเขา แต่แล้วเธอก็เห็นศิริน วรโชติ พี่สาวต่างแม่ของเธอ เดินเฉิดฉายผ่านฝูงชน

ศิริน นักเปียโนที่ความสามารถถูกบดบังด้วยความนิยมและท่าทีดูแคลนที่เธอมีต่อไอริน สายตาของพวกเธอสบกัน และริมฝีปากของศิรินก็เหยียดขึ้นเล็กน้อยก่อนจะหันหนีไป เป็นการเมินเฉยที่เงียบงันแต่เจ็บปวด

อาทิตย์ วรโชติ พ่อเลี้ยงของไอรินและพ่อของศิริน ยิ้มให้ลูกสาวของเขาอย่างภาคภูมิใจ โดยไม่สนใจหรืออาจไม่ใส่ใจความตึงเครียดที่เกิดขึ้น เขามักจะให้ความสำคัญกับภาพลักษณ์ที่สมบูรณ์แบบของครอบครัวเสมอ

ทันใดนั้น ไฟในห้องโถงก็หรี่ลง ความเงียบเข้าปกคลุม จอขนาดยักษ์เหนือเวทีที่ควรจะฉายชื่อผู้บริจาคกลับกะพริบสว่างขึ้น

ไม่ใช่รายชื่อ แต่เป็นวิดีโอส่วนตัวที่ภาพไม่คมชัด

ลมหายใจของไอรินสะดุด มันคือเธอ ช่วงเวลาส่วนตัว ฉากในห้องนอน เสียงไม่ค่อยชัดเจน แต่ภาพนั้นปฏิเสธไม่ได้ และผู้ชายในเงาที่เห็นเพียงรูปร่างแต่คุ้นเคยนั้น ถูกทำให้ดูเหมือนว่าเป็นธามอย่างชัดเจน

เสียงฮือฮาอย่างตกตะลึงดังขึ้นทั่วทั้งห้องโถง โทรศัพท์มือถือสว่างวาบขึ้น บันทึกภาพบนจอ และบันทึกใบหน้าของไอรินที่ซีดเผือดไร้สีเลือด กล่องไวโอลินหลุดจากมือที่ชาด้านของเธอ กระแทกกับพื้นหินอ่อนขัดมันเสียงดังลั่นในความเงียบงันอันน่าสยดสยอง

แล้วเสียงซุบซิบก็เริ่มขึ้น แฝงไปด้วยความโหดร้ายและมุ่งร้าย

"นั่น... ไอริน เดชาวัฒน์ไม่ใช่เหรอ?"

"เด็กทุนคนนั้นน่ะนะ?"

"กับคุณธาม กรรมการสภาฯ เหรอ? ฉาวโฉ่จริงๆ!"

เสียงหัวเราะที่คมกริบและเยาะเย้ยดังมาจากมุมหนึ่งที่แชมป์กับไบร์ท เพื่อนของธามยืนอยู่ ใบหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความสะใจ

วิดีโอยังคงเล่นต่อไป วนซ้ำความอัปยศที่ลึกที่สุดของเธอ

ไอรินรู้สึกเหมือนถูกตรึงอยู่กับที่ ร่างกายสั่นเทา ความอับอายแผดเผาเธอจากภายใน เธออยากให้พื้นแยกออกแล้วกลืนเธอลงไป ธามอยู่ไหน? เขาเพิ่งจะยืนอยู่ข้างๆ เธอนี่เอง เธอกวาดสายตามองฝูงชนอย่างสิ้นหวัง เขาหายไปแล้ว

เธอต้องหาเขาให้เจอ เขาต้องรู้ว่าควรทำอย่างไร เขาจะแก้ไขเรื่องนี้ได้ เขามักจะแก้ไขทุกอย่างได้เสมอ

เธอเดินโซซัดโซเซผ่านฝูงชน ใบหน้าของผู้คนพร่ามัว เสียงต่างๆ ผสมปนเปกันเป็นเสียงแห่งการตัดสิน

"ไร้ยางอาย"

"ใช้ร่างกายไต่เต้า"

"ได้ยินมาว่าเหมือนแม่ไม่มีผิด"

การเอ่ยถึงแม่ของเธอ ซึ่งอาชีพการงานต้องพังพินาศเพราะเรื่องอื้อฉาว เป็นเหมือนการกรีดซ้ำลงบนบาดแผล

ไอรินผลักประตูไม้โอ๊กหนักอึ้งเข้าไป เพื่อหาที่หลบภัย เพื่อตามหาธาม

เธอพบว่าตัวเองอยู่ในโถงทางเดินที่ไม่ค่อยมีคน ซึ่งนำไปสู่ห้องรับรองส่วนตัวสำหรับผู้บริจาค เธอต้องการเวลาสักครู่ แค่สักครู่เพื่อหายใจ เพื่อคิด มือของเธอควานหาผ้าพันคอผืนเล็กที่ถักยังไม่เสร็จในกระเป๋าถือ

ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ ที่ทำจากใจ การเคลื่อนไหวซ้ำๆ ของไม้ถักนิตติ้งมักจะช่วยให้เธอสงบลงได้

เธอทรุดตัวลงนั่งบนม้านั่งกำมะหยี่ในมุมมืดๆ นิ้วมือของเธอทำงานโดยอัตโนมัติ แล้วเธอก็ได้ยินเสียงคนคุยกันจากห้องรับรองที่อยู่ติดกัน ประตูแง้มอยู่เล็กน้อย เสียงของธาม และเสียงของแชมป์กับไบร์ท

"...แผนสมบูรณ์แบบมากเพื่อน" แชมป์พูดด้วยน้ำเสียงอวดดี "หน้าอย่างกับเห็นผี"

"เห็นตอนมันทำไวโอลินหลุดมือปะ?" ไบร์ทหัวเราะคิกคัก "โคตรสะใจ"

ธามหัวเราะเบาๆ เป็นเสียงเย็นชาที่ไม่เหมือนกับเสียงหัวเราะอบอุ่นที่ไอรินคุ้นเคย "ต้องสั่งสอนกันบ้าง ที่มาแย่งตำแหน่งโซโล่ของศิรินไปเมื่อสองปีก่อน... ศิรินไม่เคยลืมเลย นี่แค่เอาคืนนิดๆ หน่อยๆ"

ไม้ถักนิตติ้งในมือของไอรินหยุดนิ่ง เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ ตำแหน่งโซโล่? เอาคืน? เพื่อศิริน?

"งั้นเรื่องทั้งหมดนี่ ที่คบกับมัน ทำตัวเป็นพระเอก... ก็แค่ละครเหรอวะ?" แชมป์ถามด้วยน้ำเสียงชื่นชม

"ก็แค่เรื่องสนุกคั่นเวลา" ธามตอบ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูถูก "ศิรินอยากให้มันอับอาย และฉันก็ดูแลศิรินเสมอ อีกอย่างนะ ยัยนั่นมันไว้ใจคนง่ายเกินไป ง่ายจนน่าเบื่อ"

"แล้ววิดีโอล่ะ? ใครเป็นคนปล่อยจริงๆ?" ไบร์ทซัก

"เอาเป็นว่าเป็นการร่วมมือกันก็แล้วกัน" ธามพูดอย่างราบรื่น "ประเด็นคือ ส่งสารไปถึงแล้ว"

การร่วมมือกัน คำพูดของเขาก้องอยู่ในความเงียบงันที่อื้ออึงในหัวของไอริน ผู้ชายที่เธอรัก ผู้ชายที่เธอไว้ใจ คือผู้วางแผนทำลายชื่อเสียงของเธอต่อหน้าสาธารณชน เพื่อศิริน เพราะการแข่งขันเมื่อสองปีก่อนที่เธอแทบจะจำไม่ได้แล้วว่าชนะ

ประตูห้องรับรองเปิดกว้างขึ้น และธามก็ก้าวออกมาพร้อมกับเพื่อนๆ ของเขา เขาชะงักเมื่อเห็นไอริน ดวงตาของเขาที่เมื่อครู่ยังเย็นชาและเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยม เบิกกว้างขึ้นด้วยความประหลาดใจจอมปลอม แล้วก็อ่อนลงด้วยความเป็นห่วง

"ไอริน! อยู่นี่เอง! ผมตามหาคุณแทบแย่ คุณโอเคไหม? เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้มันเลวร้ายมาก!"

เขารีบเข้ามาหาเธอ แขนของเขาวางรอบไหล่เธออย่างปกป้อง แชมป์กับไบร์ทแสยะยิ้มอยู่ข้างหลัง

"อย่าไปฟังพวกนั้นนะ ไอริน" ธามพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลปลอบประโลม เป็นเสียงที่เธอเคยไว้ใจเสมอมา เขาจ้องมองไปยังผู้คนที่ยังมุงดูอยู่ ซึ่งรีบหลบสายตาไป "ผมจะจัดการเรื่องนี้เอง ผมจะหาตัวคนที่ทำเรื่องนี้กับคุณให้ได้"

สัมผัสของเขารู้สึกเหมือนน้ำแข็งบนผิวหนังของเธอ คำพูดของเขาคือการปลอบโยนที่น่าขยะแขยง

ภาพในหัวของเธอฉายย้อนกลับไป หกเดือนก่อน ตอนที่อาจารย์จอมโหดคนหนึ่งพยายามจะให้เธอสอบตกด้วยเหตุผลทางเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งเป็นภัยคุกคามต่อทุนการศึกษาของเธอ

ธามก้าวเข้ามาเหมือนผู้อุปถัมภ์ผู้มีเสน่ห์ กรรมการสภาผู้ทรงอิทธิพล และ "จัดการ" เรื่องทั้งหมด

เขาพาเธอไปทานอาหารเย็นหลังจากนั้น บอกเธอว่าเธอมีความสามารถเกินกว่าจะถูกฉุดรั้งด้วยเรื่องหยุมหยิมทางการเมืองในมหาวิทยาลัย

เขาทำให้เธอรู้สึกปลอดภัย ได้รับการมองเห็น และเป็นที่รัก เขาคือฮีโร่ของเธอ

เธอจำได้ว่าเคยคิดในตอนนั้น เขาเปรียบเสมือนคนที่สร้างรังอันปลอดภัยให้ฉัน

ตอนนี้ รังนั้นกลับกลายเป็นกับดักที่สร้างขึ้นอย่างประณีต

ความอบอุ่นจากแขนของเขาที่โอบรอบตัวเธอคือคำโกหก สายตาที่ห่วงใยของเขาคือคำโกหก ทุกอย่างคือคำโกหก

เธอติดกับ ดักที่สมบูรณ์แบบและสิ้นเชิงโดยผู้ชายที่กำลังนำเธอฝ่าฝูงชนที่ตกตะลึง เสียงของเขากระซิบปกป้องอยู่ข้างหูเธอ เป็นการแสดงความรักต่อหน้าสาธารณชนที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากเกมที่โหดร้ายและถูกคำนวณมาอย่างดี