“อ๊า！ ไฟ！ ไฟ！ วิ่ง！
ความโกลาหลเกิดขึ้นในร้านกาแฟทันที โดยมีเสียงกรีดร้องและเสียงไอดังไปทั่วในขณะที่ผู้คนต่างพากันดิ้นรนหนี
เวินเคโระก็รีบวิ่งออกไปด้วยความตื่นตระหนกเช่นกัน แต่เธอก็ถูกผู้หญิงคนหนึ่งคว้าตัวไว้ทันทีที่เธอถึงประตู
ท่ามกลางฝูงชน ขาของผู้หญิงคนนั้นหักจนขยับไม่ได้ ด้วยความตื่นตระหนก เธอจึงคว้าเหวินเคอโรวไว้ราวกับกำลังคว้าฟาง
“คุณหนู ช่วยลูกฉันด้วย！ ลูกฉันยังอยู่ในท้อง！ ช่วยเขาด้วย！ ว้า...“
เวิน เคโระจ้องมองอย่างดุร้าย ตบมือผู้หญิงคนนั้นออกไป และพูดโดยไม่สนใจความเจ็บปวดในปากของเธอ
“ไฟข้างในมันใหญ่ขนาดนี้ คุณอยากให้ฉันเข้าไปแล้วตายเหรอ！“ ม้วน！“
หลังจากพูดสิ่งนี้ด้วยความรังเกียจ เหวินเค่อโหรวก็ซ่อนตัวอยู่ห่างออกไป และรู้สึกถูกกระทำผิดจึงโทรหาลู่หยานเซิน
“พี่หยานเซิน รีบมาเถอะ ฉันได้รับบาดเจ็บ ฮือๆ“
ผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้น โดยสูญเสียเชือกช่วยชีวิตไป เธอร้องไห้อย่างหนัก ทำให้เกิดเสียงกระซิบและเสียงบ่นพึมพำจากฝูงชนรอบข้าง
“ใครจะกล้าเข้าไปในกองไฟที่ใหญ่โตขนาดนั้น ถ้าเข้าไปก็คงเป็นการฆ่าตัวตาย！“
“ใช่แล้ว เด็กข้างในคงตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง น่าเสียดาย”
ถังเป่าเป่าถูกเบียดอยู่ด้านหลังฝูงชน เดิมทีเธอวางแผนจะออกไป แต่เมื่อได้ยินคำพูดของหญิงสาว เธอขมวดคิ้วและรีบเบียดตัวเข้าไปในร้านกาแฟท่ามกลางฝูงชน
ทุกคนเฝ้าดูด้วยความไม่เชื่อขณะที่ถังเป่าเป่าพุ่งเข้าไปในกองไฟ！
“ผู้หญิงคนนี้บ้าไปแล้วหรือไง ถึงกล้าวิ่งเข้าไปในกองไฟใหญ่ขนาดนี้！“
“เขาคงจะโง่มาก！“
ในขณะที่ทุกคนคิดว่าถังเป่าเบาและลูกของเธอตายแล้ว ถังเป่าเบาก็รีบวิ่งออกจากร้านกาแฟพร้อมกับลูกของเธอในอ้อมแขน
เสื้อผ้าของเธอมีรูใหญ่ๆ หลายแห่งไหม้ และใบหน้าเล็กๆ ของเธอถูกปกคลุมด้วยขี้เถ้า ทำให้เธอดูหมองคล้ำและรุงรัง
แต่เด็กในอ้อมแขนของเธอไม่ได้รับอันตราย
หญิงคนนั้นกอดลูกน้อยแน่นพลางคร่ำครวญ เมื่อเธอรู้สึกตัวและต้องการขอบคุณถังเป่าเป่า ถังเป่าเป่าก็หายตัวไปจากฝูงชนแล้ว
ถังเป่าเป่านั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลคนเดียว
ฉันตั้งใจปกป้องเด็กๆ มากจนเผลอไปโดนโคมระย้าที่หล่นใส่หลัง ตอนนี้อากาศร้อนมาก คงบาดเจ็บสาหัสน่าดู
ขณะนี้เธอไม่สามารถเข้ารับการรักษาได้เอง จึงทำได้เพียงมาโรงพยาบาลก่อนเท่านั้น
ใครจะคิดว่าเธอจะได้พบกับ Lu Yanshen และ Wen Kerou ทันทีที่เธอมาถึงโรงพยาบาล
ดวงตาของเวินเคโระแดงก่ำ และเธอดูอ่อนแอและน่าสงสาร
ลู่หยานเซินปกป้องเธออย่างระมัดระวัง ราวกับว่าเธอเป็นสมบัติล้ำค่า และปลอบโยนเธออย่างอ่อนโยน
ด้านหลังพวกเขามีกลุ่มแพทย์ในชุดกาวน์สีขาวซึ่งเป็นผู้นำของโรงพยาบาลอย่างชัดเจน
ฉากนี้ดูเหมือนเจ้าหน้าที่ระดับสูงมาตรวจโรงพยาบาลมากกว่าคนที่มาพบแพทย์ซะอีก！
ถังเป่าเป่าทำปากยื่น ไม่สนใจเหวินเค่อโหรวและคู่หมั้นของเธอ และเดินตรงไปที่แผนกผู้ป่วยนอก
แพทย์ตกใจเมื่อเห็นบาดแผลที่หลังของเธอ
“สาวน้อย เกิดอะไรขึ้นกับเธอ？ เธอบาดเจ็บสาหัสมาก！”
“ฉันโดนไฟไหม้โดยไม่ได้ตั้งใจ คุณช่วยใส่ยาให้ฉันหน่อยได้ไหม“
คุณหมอดูเคร่งขรึม เธอบาดเจ็บสาหัสมาก แต่เธอมาโรงพยาบาลเพียงลำพัง เธอดูแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับดาราดังที่เพิ่งเดินเข้ามา
การมาถึงของดาราดังคนนั้นทำให้ทีมผู้นำโรงพยาบาลทั้งหมดตกใจทันที
แล้วดูเธอสิ เธอยังเด็กและบาดเจ็บขนาดนี้ อยู่คนเดียว แต่เธอก็ไม่ร้องไห้หรือทำเรื่องใหญ่โตอะไร
นี่คงเป็นความแตกต่างระหว่างเจ้าหญิงกับซินเดอเรลล่าใช่ไหม？
ดี--
หมอเห็นว่าถังเป่าเป่าแต่งตัวเรียบง่ายและเดาเอาว่าเธอน่าจะเป็นเด็กสาวจากครอบครัวที่ยากจน
“คุณคงต้องผ่าตัดแล้วล่ะ ญาติๆ ของคุณอยู่ที่ไหนบ้าง” “ใครมาเซ็นต์ให้ก็จะจัดการให้ทันที”
“ฉันจะเซ็นเอง”
“วิธีนี้ไม่ได้ผล ต้องมีลายเซ็นของสมาชิกในครอบครัวจึงจะทำการผ่าตัดได้“
ถังเป่าเปา： “...“ จู่ๆ เธอก็รู้สึกสูญเสียไปเล็กน้อย เมื่อปู่ของเธอไม่อยู่ เธอจึงไม่มีใครเซ็นชื่อให้ด้วยซ้ำ
“ฉันเป็นเด็กกำพร้า”
คุณหมอถึงกับตกใจ “คุณไม่มีญาติคนอื่นเลยเหรอ？”
“มีปู่ด้วย แต่ท่านไม่อยู่ที่นี่”
“ที่…… คุณไม่มีญาติหรือเพื่อนที่นี่เลยเหรอ？
“ฉันมีคู่หมั้นแล้ว”
หลังจากที่ถังเป่าเป่าพูดจบ เธอคิดถึงสิ่งที่เธอเพิ่งเห็น ทำปากยื่น และพูดอย่างไม่มีความสุขว่า
“แต่เขาตายไปแล้ว เขาใช้ชีวิตส่วนตัวอย่างผิดศีลธรรม ไม่ประพฤติตามหลักศีลธรรมของผู้ชาย และไปมีสัมพันธ์กับหญิงมีภรรยาแล้ว เขาถูกสามีจับได้ว่านอนอยู่บนเตียงกับเธอและถูกตีจนตาย“
คุณหมอและพยาบาล ： “...“
หมอไม่รู้จะพูดอะไร จึงให้ถังเป่าเป่าเซ็นแบบฟอร์มเอง
ทันทีที่ถังเป่าเป่าเข้าไปในห้องผ่าตัด ลู่หยานเซินก็รู้ว่าเธออยู่ในโรงพยาบาลด้วย
เขารีบวิ่งเข้าไปถามว่าเกิดอะไรขึ้น
เด็กดาวน์ซินโดรมเป็นอะไร？ คุณได้รับบาดเจ็บอย่างไร？ มันร้ายแรงมั้ย？
