พยาบาลที่สถานีทำงานกำลังยุ่งและใจร้อนมากเมื่อเธอได้ยินเรื่องนี้ แต่เมื่อเธอมองขึ้นไปและเห็นลู่หยานเซิน การแสดงออกของเธอก็เปลี่ยนไปทันที
ผู้ชายคนนั้นหล่อมาก！
พยาบาลหน้าแดงแล้วพูดว่า：
“คนไข้ชื่อถังเป่าเป่ามาพบหมอ ตามหาเธออยู่เหรอ？” คุณเป็นใครสำหรับเธอ？
ลู่หยานขมวดคิ้วอย่างลึกซึ้ง
พยาบาลคิดว่าเธอถามคำถามมากเกินไปจึงอธิบายอย่างรวดเร็ว
“อย่าเข้าใจผิดนะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะล่วงล้ำความเป็นส่วนตัวของคุณ เพียงแต่คุณถังบอกว่าเธอไม่มีญาติหรือเพื่อนอยู่ที่นี่“
เธอบอกว่าเธอมีคู่หมั้นเพียงคนเดียว ซึ่งกำลังมีสัมพันธ์สวาทกับผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว สามีของฝ่ายหญิงจับได้ว่าทั้งคู่นอนด้วยกันบนเตียงและตีเขาจนตาย ดังนั้นเธอจึงได้ลงนามในแบบฟอร์มยินยอมทั้งหมดก่อนการผ่าตัดด้วยตัวเอง
ใบหน้าของหลู่หยานเซินเข้มขึ้น “...“
เขามีสัมพันธ์สวาทกับหญิงที่มีภรรยาแล้วถูกสามีของเธอตีจนเสียชีวิต
ลู่เหยียนโกรธจัด เขาหันหลังกลับแล้วเดินออกไป โดยไม่สนใจถังเป่าเป่า
-
หลังจากเข้ารับการผ่าตัดและรับน้ำเกลือทางเส้นเลือด ถังเป่าเป่าก็ออกจากโรงพยาบาล แม้ว่าแพทย์จะแนะนำแล้วก็ตาม
เธอได้รับบาดเจ็บสาหัส แต่เธอไม่ได้ใส่ใจกับอาการบาดเจ็บที่ร้ายแรงกว่ามากที่เธอได้รับบนภูเขา
เธอไม่ใช่ดอกไม้เรือนกระจก เธอไม่ได้โอ้อวดขนาดนั้น
เมื่อถังเป่าเป่ากลับถึงบ้าน เธอก็เห็นลู่หยานเซินคุยโทรศัพท์
เขาขมวดคิ้วและดูไม่พอใจเมื่อเห็นเธอกลับมา
เขาพูดโทรศัพท์ด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนมาก：
“อย่าคิดมาก ฟังหมอแล้วพักผ่อนเถอะ เดี๋ยวฉันจะโทรกลับ”
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขากำลังคุยโทรศัพท์กับเวินเคโรว
ทันทีที่เขาวางสาย ทัศนคติของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างมาก น้ำเสียงของเขาเย็นชา ราวกับว่าเขาได้กลายเป็นคนละคนไปเลย
วันนี้ไปตีเค่อโหรวทำไม？ -
ถังเป่าเป่ารู้สึกไม่พอใจ เธอไม่ได้เตือนเขาด้วยซ้ำว่าให้ควบคุมผู้หญิงของเขาและอย่าไปยั่วโมโหเขา แต่เขากลับเริ่มลงมือก่อนเสียแล้ว！
“ทำไม ทำไม บอกฉันหน่อยสิว่าทำไม“ “แน่นอนว่ามันเพราะเธอสมควรโดนตี！“
“คุณ…… เธอเป็นนักแสดง ชีวิตเธอขึ้นอยู่กับหน้าตาของเธอเอง เธอจะออกไปแสดงได้ยังไงในเมื่อคุณตบหน้าเธอแบบนั้น
“มันสำคัญกับฉันตรงไหนว่าเธอจะแสดงได้หรือไม่ได้？“ รู้ดีว่าตัวเองหาเลี้ยงชีพด้วยรูปลักษณ์ภายนอก แต่กลับไม่รักษามันไว้อย่างดี คุณก็จงใจมาเพื่อหวังจะทำร้ายคนอื่น สมน้ำหน้าคุณจริงๆ！
ริมฝีปากบางของลู่หยานเซินกดเข้าหากันแน่น บ่งบอกถึงความโกรธของเขาอย่างชัดเจน
“ฉันคิดว่าคุณมาจากพื้นเพธรรมดา แต่ฉันไม่คาดหวังว่าคุณจะไม่มีมารยาทเลย！“ คนอย่างคุณสมควรได้เป็นนางลู่หรือเปล่า？ -
“ฮ่า！“ ถังเป่าเป่าโกรธมากจนเธอหัวเราะ
“ลุงแน่ใจนะว่าไม่เข้าใจผิด？” คุณคิดว่าฉันสนใจที่จะเป็นนางลู่ของคุณไหม？ ถ้าฉันสามารถยกเลิกการหมั้นของเราตอนนี้ได้ ฉันคงจะดีใจมาก！ ไม่เชื่อเหรอ？ ลองดูสิ！ เอาล่ะ เอาล่ะ เรามายกเลิกการหมั้นกันเถอะ！
หลู่หยานเซิน： “...“ คุณคิดว่าฉันจะหมั้นกับคุณไหมถ้าไม่ใช่เพราะปู่ของฉัน？
ถังเป่าเป่าทำปากยื่น “คุณคิดว่าฉันจะหมั้นกับคุณได้ไหมถ้าไม่ใช่เพราะปู่ของฉัน？“
ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอย่างกะทันหัน...
ทั้งสองถูกบังคับให้แต่งงานกัน และไม่มีใครชอบอีกฝ่ายเลย
“คุณมีเหตุผลในการทำร้ายร่างกายใครสักคนในที่สาธารณะใช่ไหม？“ - ลู่หยานโกรธมาก
ถังเป่าเป่าก็ไม่ยอมแพ้
“เธอสาบานต่อหน้าสาธารณะและคิดว่าเธอพูดถูกเหรอ？“ ถ้าการสาบานเป็นที่ยอมรับได้ งั้นฉันจะเริ่มสาปแช่งบรรพบุรุษของคุณทันทีเลยได้ไหม？
“คุณ…… คุณไม่มีเหตุผลเลยจริงๆ！ “ฉันไม่เคยเห็นผู้หญิงที่ไร้ความรู้สึกเช่นนี้ในชีวิตมาก่อนเลย！“
“ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายไร้ยางอายแบบนี้มาก่อนในชีวิต คุณแก่ขนาดนี้แล้วยังอยากแต่งงานกับสาวน้อยอีก คุณไร้ยางอายจริงๆ！“
แล้วคุณไม่ชอบเวินเคโระเหรอ？ งั้นเจ้าก็ควรโน้มน้าวปู่ลู่ให้ถอนหมั้นกับข้าแล้วแต่งงานกับนางสิ！ “แม้แต่ผู้หญิงที่เขาชอบก็ยังแต่งงานกับไม่ได้ ช่างเป็นคนแพ้！“
ไร้ยางอาย？
คนไร้ค่า？
เขาคือหลู่หยานเซินใช่ไหม？
“หนูน้อยดาวน์ซินโดรม！“ ลู่หยานเซินคำรามด้วยความโกรธ
ถังเป่าเป่าสั่นอย่างไม่ตั้งใจ ไอ้เวรนี่ช่างน่ากลัวจริงๆ เมื่อเขาโกรธ
“ทำไมคุณถึงส่งเสียงดังขนาดนั้น ฉันไม่ได้หูหนวก”
ลู่เหยียนโกรธมากจนหายใจไม่ออก เขาจ้องมองถังเป่าเป่าอยู่นานด้วยใบหน้าที่หม่นหมอง ก่อนจะเอ่ยในที่สุด
“ตั้งแต่นี้ไปเจ้าควรจะประพฤติตัวให้ดีและอย่ายุ่งกับเคอโหรว！“
หลังจากพูดจบ เขาก็เดินขึ้นบันไดไปที่ห้องทำงานของเขาโดยปิดประตูดังปัง
ถังเป่าเป่ากลั้นหายใจและตะโกนขึ้นไปชั้นบน
“ใครเป็นคนยั่วใครกันแน่？“ แกควรเคลียร์กับเคโระให้ชัดเจนนะ ถ้าเธอยังกล้ามายุ่งกับฉันอีก ฉันจะกระทืบเธอให้เละเลย！
หลังจากที่ถังเป่าเป่าพูดจบด้วยความโกรธ เธอก็ทำปากยื่นและเดินไปที่ห้องรับรองแขก “ปัง！“ ประตูถูกกระแทกดังกว่าที่เขาทำ
