ห้าปีต่อมา
โรงพยาบาลชื่อดังแห่งหนึ่งในประเทศม.
ในห้องประชุมที่สดใสและสะอาด เหวินซู่ สวมเสื้อคลุมสีขาว กำลังถือรายงานการวิเคราะห์กรณีศึกษาและพูดคุยเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องแคล่วกับผู้เชี่ยวชาญทางการแพทย์ในห้อง
เธอมีผมสั้นยาวถึงหู มีใบหน้าที่บอบบาง แต่งหน้าอ่อนๆ ผิวขาวราวกับหิมะ และมีดวงตาที่ใส เข้ม และสดใส
พวกเขาเปรียบเสมือนอัญมณีสองชิ้นที่เปล่งประกายระยิบระยับ
“ขอโทษนะคะคุณหมอแนนซี่ คุณหมายความว่าคนไข้คนนี้ไม่จำเป็นต้องผ่าตัดใช่ไหมคะ” แทนที่จะใช้วิธีกระตุ้นจุดฝังเข็มแบบจีนล่ะ？
“ใช่ ถ้าคุณเชื่อฉัน“
เหวินซู่พลิกดูบันทึกทางการแพทย์ในมือของเธอและยิ้มอย่างเห็นด้วยและสุภาพ
แนนซี่ ใช่แล้ว นั่นคือชื่อปัจจุบันของเธอ
ห้าปีก่อน เธอไม่ได้เสียชีวิตในโรงพยาบาล สูติแพทย์ช่วยชีวิตเธอไว้อย่างปาฏิหาริย์ หลังจากนั้น เธอไม่ได้ขอให้ครอบครัวฮั่วแจ้ง แต่กลับประกาศตรงๆ ว่าเธอเสียชีวิตแล้ว
เธอขอตายดีกว่าที่จะกลับไปที่บ้านนั้น
จากนั้นเธอจึงมาที่นี่ และในเวลาเพียงไม่กี่ปี ด้วยสติปัญญาของเธอและทักษะการแพทย์แผนจีนแบบดั้งเดิมที่สืบทอดกันมาในตระกูลเหวิน เธอก็กลายเป็นหมอที่มีชื่อเสียง
เมื่อได้ยินเธอแน่ใจเช่นนี้ ผู้คนในห้องประชุมก็เริ่มลังเล
แต่เหวินซู่ซู่ไม่มีความอดทนที่จะรอ เธอมองนาฬิกาแล้วรีบออกจากห้องประชุมไป
“ดร.แนนซี่ เราจะไปรับเด็กๆ อีกครั้งไหม？”
“ขวา.“
ขณะที่เหวินซู่รีบเดินลงบันได เธอก็พบกับเพื่อนร่วมงานที่ทักทายเธอ และเธอก็พยักหน้าพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใส
ใช่แล้ว เธอจะกลับไปรับลูกของเธอ
ประมาณสิบนาทีต่อมา เราก็มาถึงโรงเรียนอนุบาลในท้องถิ่น
“แม่ ในที่สุดแม่ก็มาถึงแล้ว！ รั่วหรัวรอแม่มานานมากแล้ว“
ทันทีที่เธอมาถึงทางเข้าโรงเรียนอนุบาลที่ค่อนข้างเงียบเหงา เด็กหญิงตัวเล็กๆ สวมชุดสีชมพูและมัดผมมวยเล็กๆ เห็นเธอจึงรีบวิ่งออกไปอย่างมีความสุข
เหวินซู่เห็นดังนั้นก็รีบออกจากรถ
“ขอโทษนะ แม่มาสาย แม่ขอโทษและสัญญาว่าจะไม่สายอีก โอเคไหม？“
“ไม่เป็นไร พี่ชายของคุณอยู่ที่นี่ เขาแค่ให้อาหารรัวหรัวมากมายเท่านั้นเอง“
เกี๊ยวน้อยไม่ได้โทษแม่เลยสักนิด หลังจากอยู่ในอ้อมกอดของแม่แล้ว เธอก็บอกแม่ด้วยน้ำเสียงเด็กน้อยว่าท้องน้อยของเธออิ่มแล้ว
เหวินซู่รู้สึกอบอุ่นในหัวใจเมื่อได้ยินเรื่องนี้
พี่ชายฝาแฝดอีกคนเป็นคนอ่อนไหวและรู้จักดูแลน้องสาวเป็นอย่างดี
เหวินซู่ซวี่ยิ้ม： “ใช่ไหม？ งั้นเราไปหาพี่ชายของฉันกันเถอะ โอเคไหม？“
“โอเคครับแม่”
ไม่กี่นาทีต่อมา เหวินซู่ก็เห็นลูกชายของเธอด้วย
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่ทำให้เธอเหงื่อแตกพลั่กก็คือ การที่เจ้าหนูน้อยคนนี้ถูกประจบสอพลอในห้องทำงานของครูอีกครั้ง และเธอไม่รู้เลยว่าเขากำลังทำอะไรอยู่
“โอ้พระเจ้า ดูสิ เด็กที่ย้ายเข้ามาคนนี้หน้าเหมือนโม่เป่าจากโรงเรียนอนุบาลของเราเป๊ะเลย！“
“ใช่ ดูสิ！”
ครูวางรูปถ่ายไว้ในมือข้างใบหน้าเล็กๆ ของเหวินฉีโม่
ดวงตาที่เหมือนจิ้งจอกของเหวินฉีโม่กวาดมองไปทั่วภาพถ่าย
“มันคล้ายกันยังไงบ้าง？” หน้าเขากลมเหมือนของคุณโม่เป่าหรือเปล่า？
“เลขที่……“
“เขาน่ารักเหมือนโม่เป่าของคุณมั้ย？“ ดูสิ มันเหมือนพระจันทร์เสี้ยวเลยใช่มั้ยล่ะ？
เหวินฉีโม่อุ้มใบหน้าที่หล่อเหลาและน่ารักอย่างเหลือเชื่อของเขาไว้ และพยายามอย่างที่สุดที่จะเข้าใกล้ครูมากขึ้น
แล้วครูทุกคนก็หัวเราะกัน
มองแบบนี้ เด็กในรูปดูไม่เหมือนผู้ใหญ่เลยสักนิด ด้วยใบหน้าที่ดูจริงจัง แม้อายุแค่ห้าขวบ แต่กลับดูหม่นหมองและเศร้าหมองราวกับผู้ใหญ่ เขาจะเทียบกับความน่ารักของลายมือพวกนี้ได้ยังไง！
“โมโม่ เธอกำลังทำอะไรอยู่？“
เหวินซู่ซู่บังเอิญอยู่ที่นั่น และหลังจากเห็นฉากนี้แล้ว เขาก็อดไม่ได้ที่จะเข้าไปถาม
“อ่า？ “แม่คะ หนูอยู่นี่！ หนูไม่ได้ทำอะไรเลย”
เด็กน้อยซึ่งเป็นเด็กที่ฉลาดเป็นพิเศษก็ยิ้มทันทีเมื่อได้ยินเสียงแม่ของเขาและกระโดดลงจากโต๊ะด้วยความเร็วแสง
นี่เป็นเด็กที่ร่าเริงมากจริงๆ
หน้าตาของเขาคล้ายกับคนนั้นมาก แต่เขาไม่เคยเย็นชาและเย็นชาเท่าเขาเลย เขาเหมือนดวงอาทิตย์น้อยๆ ที่มีใบหน้าเย็นชาและยิ้มแย้มอยู่เสมอ
