“คุณไม่ได้ทำอะไรจริงๆเหรอ？“ “อย่าโกหกฉันนะ ครั้งที่แล้วเธอสอนครูให้แฮ็กคอมพิวเตอร์ของโรงเรียนอนุบาลแล้วให้ทุกคนได้พักผ่อน ครั้งนี้เธอไม่ได้ทำอะไรผิดใช่มั้ย“
“หน้าผาก……“
แม่ทำแบบนี้ได้ยังไง？ ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนว่าคนรักของฉันที่ฉลาด เก่งกาจ เท่ห์ และหล่อเหลา กำลังทำเรื่องไม่ดีอยู่เสมอ
ชัดเจนว่าเป็นครูโง่ๆ เหล่านี้ที่คอยรังควานเขา
“แม่ครับ จริงๆ แล้วผมเพิ่งสอนเกมให้พวกเขา โอเค โอเค แม่ โมโมะหิวแล้ว กลับบ้านกันเถอะ“
-
เนื่องจากไม่มีทางเลือกอื่น เหวินซู่ซู่จึงต้องพาเด็กน้อยไปกับเธอด้วย
หลังจากที่แม่และลูกทั้งสองกลับบ้าน เหวินซู่ก็รีบเข้าไปในครัวเพื่อเตรียมอาหารเย็นให้พวกเขา
อย่างไรก็ตาม ก่อนที่เธอจะทำอาหารเสร็จ โรงพยาบาลก็โทรมา
“คุณหมอแนนซี่ ทางโรงพยาบาลตกลงที่จะมอบคนไข้ให้คุณแล้วค่ะ คุณสะดวกมารับตอนนี้ไหมคะ”
ตอนนี้？
“ใช่ค่ะ ครอบครัวคนไข้มาถึงแล้วค่ะ หลังจากทราบผลการตัดสินใจของโรงพยาบาลแล้ว พวกเขาต้องการข้อมูลเพิ่มเติมจากคุณทันทีค่ะ”
พยาบาลยังแสดงความไม่สบายใจของเธอผ่านทางโทรศัพท์ด้วย
คนไข้แบบนี้น่าปวดหัวจริง ๆ ปัญหาที่พบบ่อยของคนรวยคือ พวกเขาคาดหวังให้ทุกคนรับฟังพวกเขาไม่ว่าจะไปที่ไหน ราวกับว่าทั้งโลกเป็นดินแดนของพวกเขา
ในที่สุดเหวินซู่ก็ตอบตกลง
“โมโมะ แม่ยังต้องไปโรงพยาบาลอีกนะ ลูกอยู่บ้านกินข้าวกับน้องสาวได้ไหมคะ“
“ได้เลยแม่ ไม่ต้องเป็นห่วงนะ ผมจะดูแลน้องสาวของผมเป็นอย่างดี”
โมเป่าโบกมือให้แม่ของเขาด้วยความเป็นผู้ใหญ่ตัวน้อยๆ เพื่อบอกว่าเธอไม่จำเป็นต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้เลย
เมื่อมีเด็กคนนี้อยู่ใกล้ๆ เหวินซู่ก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกต่อไป
แล้วเหวินซู่ก็ออกไปอีกครั้ง
อย่างไรก็ตาม สิ่งที่เธอไม่รู้ก็คือ ทันทีที่เธอจากไป ผู้ใหญ่ตัวน้อยในครอบครัวก็แอบเข้าไปในห้องทำงานของเธอทันที
“พี่ชายจะทำยังไง？” แม่เรียกเราไปทานอาหารเย็น
“ชู่ ฉันต้องเช็คคอมพิวเตอร์ของอาจารย์ใหญ่หน่อย วันนี้เธอเอารูปของคนที่หน้าเหมือนฉันมาให้ดู บอกว่าเป็นของนักเรียนย้ายมาใหม่ ฉันต้องดูให้ได้ว่าเป็นใคร！“
เด็กน้อยที่ฉลาดเกินเด็กวัยเดียวกันอย่างโม่เป่า ปีนขึ้นไปบนโต๊ะคอมพิวเตอร์ของแม่ และภายในไม่กี่นาทีก็สามารถแฮ็กคอมพิวเตอร์ของผู้อำนวยการโรงเรียนอนุบาลได้สำเร็จ
แล้วฉันก็พบข้อมูลของนักเรียนใหม่
“ว้าว！ พี่ชาย นั่นคุณใช่ไหม？ -
ทันทีที่ข้อมูลดังกล่าวปรากฏขึ้น Ruoruo ที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ ก็อ้าปากกว้างด้วยความตกใจทันที
โมเป่าขมวดคิ้ว： “ไม่ใช่ ชื่อเขาคือฮั่วหยิน ดูสิ“
เขาชี้ไปที่ชื่อบนเอกสารด้วยนิ้วก้อย ดูจะรำคาญมาก
ดวงตาของรั่วหรัวเบิกกว้างขึ้นทันที
“ฮั่วอิน？” อ๋อ ถ้าเขาไม่ใช่พี่ชาย แล้วทำไมเขาถึงดูเหมือนพี่ชายมากขนาดนั้นล่ะ？ เขาก็เกิดจากแม่เหมือนกันเหรอ？
-
ทันใดนั้น โม่เป่าก็นึกขึ้นได้ว่าแม่ของเธอมักจะแอบเปิดกล่องเล็กๆ นั้นแล้วร้องไห้ขณะมองดูชุดเสื้อผ้าเด็กที่ไม่เคยมีใครใส่มาก่อน โม่เป่าจึงตัดสินใจว่าเธอต้องไปพบเจ้าตัวน้อยที่ดูเหมือนเธอมาก
โรงแรมฮิลตันใช่ไหมครับ？
เจ้าตัวน้อยจดจำที่อยู่ที่ระบุไว้ในเอกสาร
ครึ่งชั่วโมงต่อมาที่โรงพยาบาลเคลียรี
“คุณหมอแนนซี่ คุณมาถึงแล้วเหรอ？”
“อืม แล้วญาติคนไข้ไปไหนล่ะ？”
“เขาอยู่ในห้องคณบดีค่ะ ดร.แนนซี่ บอกเลยนะคะว่าญาติๆ ของคุณค่อนข้างจะอารมณ์ร้อน ดังนั้นคุณควรระวังตัวไว้นะคะ“
พยาบาลได้กรุณาเตือนความจำ
เหวินซู่ยิ้ม เปลี่ยนเป็นเสื้อคลุมสีขาว สวมหน้ากาก แล้วเดินไปที่ห้องทำงานของคณบดี
“ดีน ฉันชื่อแนนซี่“
“แนนซี่มาแล้ว รีบเข้ามาเถอะ นี่ญาติคนไข้เอง มาพบพวกเขาหน่อยสิ”
ในห้องทำงานของคณบดีที่สว่างไสว คณบดีผู้สูงอายุกำลังพยายามสื่อสารกับสมาชิกในครอบครัวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม และเหงื่อเย็นก็เริ่มออกที่หน้าผากของเขา
น่าเสียดายที่สมาชิกครอบครัวคนนี้ไม่ใช่คนคุยง่ายนัก
เมื่อได้ยินเสียงของเหวินซู่ข้างนอก เขารู้สึกเหมือนกับว่าเขาได้คว้าเชือกชีวิตไว้และลุกขึ้นทันทีเพื่อเปิดประตูให้เธอ
เหวิน ซูซู่： “...“
เมื่อมองไปที่คณบดีที่เดินมาเปิดประตูเอง เธอก็อดรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยไม่ได้
แต่แล้ว สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นอีกคนภายในใจ เมื่อเธอเห็นใบหน้าของคนๆ นั้นอย่างชัดเจน ม่านตาของเธอก็หดเล็กลงทันที และสีหน้าของเธอยิ่งดูเหลือเชื่อขึ้นไปอีก！
“ดีน นี่เป็นหมอชาวจีนที่คุณบอกฉันว่าเก่งมากที่โรงพยาบาลของคุณใช่ไหม” “ของเธอ？“
เมื่อได้ยินเสียงประตูเปิดออกด้านหลังเขา บุคคลนั้นก็ยืนขึ้น
นี่คือผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมีรูปร่างสูงและแต่งหน้าอย่างประณีต ใต้ผมสีน้ำตาลเกาลัดหยักศก เธอสวมชุดโอตกูตูร์ล่าสุดจากแบรนด์แฟชั่นชั้นนำ ซึ่งเผยให้เห็นออร่าความก้าวร้าวและความเย่อหยิ่งของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ
กู่เซี่ย！
ไม่มีใครคาดคิดว่าห้าปีต่อมา คนรู้จักเก่าคนแรกที่เหวินซู่ซู่ได้พบจะเป็นผู้หญิงคนนี้！
แล้วคนไข้ที่เธอพยายามรักษาคือตัวเธอเองใช่ไหม？
ดวงตาสีเข้มของเหวินซู่ที่เผยออกมาภายนอกหน้ากาก ค่อยๆ เย็นลง ราวกับถูกปกคลุมด้วยน้ำแข็ง โดยสูญเสียความอบอุ่นทั้งหมดไปในเวลาเพียงไม่กี่วินาที
ในเวลานั้น การแต่งงานของเหวินซู่และฮั่วซื่อเจวี๋ยถูกจัดแจงไว้แล้ว ตระกูลเหวินและฮั่วมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันมาตลอด หลังจากเหวินซู่เกิด ทั้งสองตระกูลเห็นว่าเธอเป็นผู้หญิง จึงจัดการให้ฮั่วซื่อเจวี๋ยแต่งงาน ซึ่งขณะนั้นมีอายุเพียงห้าขวบ
แน่นอนว่าในตอนแรก เหวินซู่ซู่ไม่ได้จริงจังกับการแต่งงานครั้งนี้เลย เธอคิดว่ามันเป็นแค่เรื่องตลกในหมู่ผู้ใหญ่เท่านั้น
แม้ว่าเธอจะชอบผู้ชายคนนี้ตั้งแต่เธอยังเด็กก็ตาม
จนกระทั่งตระกูลเหวินประสบกับโศกนาฏกรรม โดยครอบครัวของพวกเขาถูกทำลายในชั่วข้ามคืน ท่านอาจารย์ฮั่วไม่เพียงแต่ไม่ดูถูกเธอเท่านั้น แต่ยังริเริ่มที่จะแต่งงานด้วย โดยอนุญาตให้เหวินซู่ซู่ได้แต่งงานเข้าสู่ตระกูลฮั่ว และให้ชีวิตที่สงบสุขและมั่นคงแก่เธออีกครั้ง
จากนั้นเองเหวินซู่ซู่ก็ตกหลุมรักในที่สุด
แต่สิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจอย่างยิ่งก็คือ หลังจากแต่งงานเข้าไปในตระกูลฮัวด้วยความมุ่งมั่นดุจผีเสื้อกลางคืนที่ถูกดึงดูดเข้าหาเปลวไฟ เธอก็ได้รับจุดจบเช่นนั้น
“ดีน ฉันพูดพลาด”
“อะไร？“
“ฉันรักษาโรคของเธอไม่ได้ คุณควรหาหมอคนอื่น！“
เหวินซู่พูดคำเหล่านั้นอย่างเย็นชาและหันหลังเพื่อจะจากไป
