หวางอ้ายหลานดีใจมากที่ได้เห็นฉินเหมิงเหยากลับมา
นางทำหน้าเศร้าสร้อยทันที แล้วร้องไห้ “ลูกเอ๋ย ขอบคุณพระเจ้าที่เจ้ากลับมาแล้ว หากเจ้ากลับมาช้ากว่านี้ เจ้าอาจไม่ได้เจอแม่อีกเลย”
“ซูหลินเป็นขยะชิ้นหนึ่ง เขาไม่ใช่มนุษย์ด้วยซ้ำ”
“ฉันแค่บอกเขาว่ามีแมงมุมอยู่ในซุป และเขาอยากจะตีฉัน“
“ตีพวกมันจนตาย！”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูหลินก็เริ่มอธิบายอย่างรวดเร็ว
“ไม่ใช่หรอก มันไม่ใช่…”
สแน็ป！
ก่อนที่ซูหลินจะพูดจบ ฉินเหมิงเหยาก็ตบหน้าเขา
“ซูหลิน ฉันคงตาบอดแน่ๆ ถึงได้แต่งงานกับคุณ”
“ฉันคิดว่าคุณเป็นแค่คนไร้ค่า เป็นแค่สามีที่อยู่บ้านตลอด 3 ปีที่ผ่านมา แต่ฉันไม่เคยคิดเลยว่าคุณจะเป็นพวกบ้าคลั่งรุนแรงและเป็นคนเลว“
“คุณกล้าตีแม่ของฉันจริงๆ เหรอ！“
“คุณเป็นมนุษย์หรือเปล่า？“
หลังจากถูก Qin Mengyao โจมตีด้วยคำสบประมาท ซูหลินก็มองไปที่ภรรยาของเขาซึ่งเขาอยู่ด้วยมาสามปีแล้ว และรู้สึกไม่คุ้นเคยกับเธอเลยทันที
เขาถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วชี้ไปที่เสื้อผ้าเปียกของเขา
“เหมิงเหยา มองให้ชัดขึ้นหน่อย”
“ชัดเจนว่าเป็นแม่ของฉันที่สาดน้ำเดือดใส่หน้าฉันก่อน”
ฉันบอกเขาไปว่า ‘ฉันจะไม่หย่ากับคุณ‘ แล้วเธอก็พยายามจะตีฉันด้วยไม้กวาด
“ฉันแค่...“
“เขาพูดจาไร้สาระ！“ หวางอ้ายหลานไม่ให้โอกาสซูหลินได้อธิบายต่อก่อนที่จะตะโกนออกไป
“ลูกสาว อย่าไปฟังเรื่องไร้สาระของเขา”
“ชัดเจนว่าผู้ชายคนนี้เป็นคนที่ใส่แมงมุมลงในซุปเพื่อพยายามวางยาพิษฉัน“
“หลังจากที่ฉันค้นพบมัน พวกเขาก็พยายามจะตีฉันด้วยไม้กวาด ฉันแค่ทำเพื่อป้องกันตัวเท่านั้น“
ซูหลินขมวดคิ้ว จากนั้นก็หัวเราะออกมาเมื่อได้ยินคำพูดของหวางอ้ายหลาน
“เหมิงเหยา…”
สแน็ป！
ฉินเหมิงเหยาตบหน้าซูหลินอย่างแรงที่อีกด้านหนึ่งของเขา
เขาตะโกนอย่างเคร่งขรึม “พอแล้ว！”
“ผู้ชายที่ไม่มีความรับผิดชอบ รู้เพียงแต่จะโยนความผิดให้คนอื่นอย่างไรเมื่อเกิดข้อผิดพลาด“
“ฉัน ฉินเหมิงเหยา ไม่ต้องการสามีที่ไร้ความสามารถเช่นนั้น”
หลังจากพูดอย่างนั้นแล้ว Qin Mengyao ก็หยิบเอกสารออกมาจากกระเป๋าของเธอและโยนมันไปที่หน้าของ Su Lin ด้วยการตบ
ซูหลินคว้าเอกสารมาและดูอย่างใกล้ชิด
เอกสารดังกล่าวมีคำว่า “ข้อตกลงการหย่าร้าง“ เขียนด้วยตัวอักษรขนาดใหญ่ที่ด้านบน
ดวงตาของซูหลินหดตัวอย่างรวดเร็ว และแม้แต่การหายใจของเขาก็หยุดไปชั่วขณะ
หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง เขาก็เงยหัวขึ้นอย่างเป็นกลไกและมองไปที่ Qin Mengyao ด้วยความไม่เชื่อ
“คุณต้องการหย่าทำไม？”
ฉันทำอะไรผิด？
ก่อนที่ Qin Mengyao จะพูดได้ หวัง Ailan ก็ยิ้มเยาะขณะที่เธอลุกขึ้นจากพื้นดินและยืนอย่างชัยชนะข้างๆ Qin Mengyao
“ฉันจะบอกให้คุณฟังว่าคุณทำอะไรผิด？“
“ความผิดพลาดของคุณคือคุณไม่รู้ว่าอะไรดีสำหรับคุณ และคุณกำลังลากลูกสาวของฉันลงไปด้วย”
“การที่คุณยืนอยู่ต่อหน้าลูกสาวของฉันถือเป็นความผิดพลาด”
ซูหลินไม่สนใจหวางอ้ายหลาน แต่หันไปมองฉินเหมิงเหยาและถามว่า “นี่เป็นความคิดของคุณหรือเปล่า？“
ดวงตาของ Qin Mengyao สั่นไหว และเธอจึงหลบเลี่ยงไป
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็หยิบบัตรธนาคารออกมาจากกระเป๋าเป้และโยนลงในอ้อมแขนของซูหลิน
“มีเป็นล้านที่นี่ รหัสผ่านคือวันเกิดของฉัน คุณควรจำมันไว้“
“ถ้าใช้จ่ายอย่างประหยัดก็เพียงพอสำหรับชีวิตคุณไปตลอดชีวิต“
จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ เขาก็พูดต่อว่า “สถานะปัจจุบันของเราต่างกันแล้ว จะไม่เกินจริงเลยถ้าจะบอกว่าพวกเรามาจากคนละโลกกัน”
“ด้วยสถานะของฉันตอนนี้ สามีที่ทำได้แค่ทำอาหารคงไม่สามารถช่วยฉันได้เลย“
“ฉันช่วยคุณไม่ได้เหรอ？“ ซูหลินหัวเราะเยาะตัวเอง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความสิ้นหวังซึ่งเกิดจากความสิ้นหวัง
มือของเธอที่ถือเอกสารหย่ากำแน่นเล็กน้อย และเล็บจิกลงไปในเนื้อของเธอ
เลือดหยดหนึ่งถูกบีบออกมาจากบาดแผล
แต่หัวใจของเขากลับเจ็บปวดมากกว่าความเจ็บปวดแสบร้อนที่ฝ่ามือ
ทุกคำที่ Qin Mengyao พูดออกไปรู้สึกเหมือนมีใบมีดคมกริบแทงทะลุหัวใจของเขา ราวกับว่าเขากำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆ ด้วยรอยแผลนับพัน
ซูหลินใช้เวลาพักหนึ่งกว่าจะตั้งสติได้ เขาจ้องมองฉินเหมิงเหยาแล้วพูดอย่างช้าๆ
“สามปีก่อน ฉันช่วยคุณจ่ายหนี้ทั้งหมด”
“พวกเขายังมอบเงินทุนเริ่มต้นให้คุณถึง 30 ล้านเพื่อช่วยคุณสร้างบริษัทและทีมงานของคุณโดยทำงานทั้งวันทั้งคืน”
“ฉันเห็นว่าคุณอ่อนแอ แต่คุณก็ยังยืนกรานที่จะทำงานเบื้องหน้า นั่นเป็นเหตุผลที่ฉันกลับบ้านมาซักผ้า ทำอาหาร และช่วยดูแลสุขภาพของคุณ”
“เมื่อคุณฟื้นตัวแล้ว คุณจะมีพลังงานมากขึ้นเพื่อทุ่มเทให้กับงานของคุณ”
“ทำไมคุณไม่บอกตั้งแต่ตอนนั้นว่าเรามาจากคนละโลกล่ะ？“
น้ำเสียงของซู่หลินนั้นสงบ แต่ทุกคำพูดกลับแข็งกร้าวราวกับเหล็ก และดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโกรธ！
