ฉินเหมิงเหยาแข็งค้าง หัวใจของเธอเต้นแรง
ฉันไม่รู้จะตอบยังไง.
หวางอ้ายหลานยืนอยู่ด้านข้าง ยืนโดยวางมือข้างหนึ่งไว้ที่สะโพก และจ้องมองซูหลินด้วยท่าทีที่ถือตนว่าชอบธรรม
“ฉันเตือนคุณแล้วนะ อย่าพยายามก่อปัญหาที่นี่”
“มันก็แค่สินสอดสามสิบล้าน ทำไมคุณซึ่งเป็นผู้ชายถึงใจแคบนัก”
“ลูกสาวฉันแต่งงานกับคุณมาสามปีแล้ว สามปีที่เธอยังสาวของเธอไม่ทำให้เธอต้องสูญเสียมากมายขนาดนี้เลยเหรอ”
“อีกอย่าง หลังจากหย่ากับคุณแล้ว นี่จะเป็นการแต่งงานครั้งที่สองของฉัน และมันคงไม่ดีสำหรับใครในอนาคตหรอก คิดซะว่า 30 ล้านนี้เป็นค่าชดเชย“
ดวงตาของซูหลินเปลี่ยนเป็นสีแดงด้วยความโกรธทันที สายตาของเธอมืดมนลง และเธอจ้องมองไปที่หวางอ้ายหลาน
“ฉันใจแคบหรือคุณไร้ยางอายเกินไปกันแน่？ คุณไม่มีสำนึกเลยเหรอ？“
“หรือว่าคุณมาถึงจุดที่ไร้ยางอายและไม่มีวันพ่ายแพ้แล้ว？“
“เอาล่ะ หยุดเถียงได้แล้ว” ฉินเหมิงเหยารู้สึกหงุดหงิดและขัดจังหวะพวกเขาทั้งสอง
จากนั้นเขาก็มองไปที่ซูหลิน ถอนหายใจ และหยิบบัตรธนาคารอีกใบออกมาจากกระเป๋าของเขา
“มีเงินห้าล้านอยู่ที่นี่ และรหัสผ่านก็เหมือนกับบัตรธนาคารนั้น“
“อย่ามากวนฉันอีกเลย ฉันขอร้องล่ะ เข้าใจไหม？“
จากนั้นเขาเปลี่ยนน้ำเสียงแล้วพูดต่อว่า “เมื่อก่อนนี้ เขาให้ฉันด้วยความเต็มใจสามสิบล้านนั้น”
“อย่างไรก็ตาม เนื่องจากคุณต้องการมันคืนจริงๆ ฉันจะจ่ายคืนให้คุณเมื่อฉันได้รับเงินในอนาคต”
“ขณะนี้โครงการของฉันอยู่ในช่วงวิกฤต และฉันไม่สามารถจัดสรรเงินทุนให้คุณได้”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ซูหลินก็พูดเสียงดังขึ้นหลายเดซิเบล： “ฉันสนใจเรื่องเงินไหม？“
“ฉันห่วงใยคุณนะ“
ฉินเหมิงเหยาโค้งริมฝีปากเป็นรอยยิ้ม แต่ดวงตาของเธอกลับเต็มไปด้วยความดูถูก： “คุณห่วงใยฉันเหรอ？“
ถ้าคุณใส่ใจฉัน คุณควรจะรู้วิธีปล่อยวาง！
“ใช่แล้ว ฉันยอมรับว่าฉันก็มีความรู้สึกกับคุณเหมือนกัน”
“แต่ฉันขอร้องคุณนะ คุณอย่างน้อยก็เผชิญกับความจริงไม่ได้เหรอ？”
“ตอนนี้ นอกจากจะกางร่มให้ฉันตอนฝนตกแล้ว คุณยังทำอาหารให้ฉันตอนที่ฉันหิว และทำยาให้ฉันตอนที่ฉันป่วยอีกด้วย”
“นอกจากทำสิ่งที่แม้แต่คนรับใช้ยังทำได้แล้ว คุณยังทำอะไรได้อีก？“
ลูกตาของซูหลินหดตัว และริมฝีปากของเขาขยับ แต่เขาไม่สามารถพูดคำเดียวออกมาได้
หัวใจของเขาบีบแน่นด้วยความเจ็บปวดเพราะคำพูดไร้หัวใจของฉินเหมิงเหยา
เขาเทหัวใจและจิตวิญญาณของเขาให้กับฉินเหมิงเหยาและมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้กับเธอ
อย่างไรก็ตาม ความพยายามและความทุ่มเททั้งหมดที่เขาได้ทำมาตลอดสามปีที่ผ่านมา อีกฝ่ายมองว่าเป็นเพียงคนรับใช้คนหนึ่งเท่านั้น
น่าขัน.
นั่นมันไร้สาระสิ้นดี
ร่องรอยแห่งความเศร้าปรากฏชัดในดวงตาของซูหลินขณะที่เธอมองลงไปที่ข้อตกลงการหย่าร้างในมือของเธอ
เงื่อนไขสุดท้ายของข้อตกลงระบุไว้อย่างชัดเจนว่า “นับจากวันที่หย่าร้าง ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะไม่คุกคามอีกฝ่ายไม่ว่าด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม“
ซูหลินหัวเราะออกมาหลังจากอ่านมัน
“ฮ่าๆ ช่างเป็นวิธีที่ดีในการบอกว่า ‘ไม่มีเรื่องพันกันอีกต่อไป‘ จริงๆ“
ทันใดนั้น เขาหยิบบัตรธนาคารสองใบขึ้นมาและมองไปที่ฉินเหมิงเหยา
“ถ้าคิดว่าฉันรั้งคุณไว้ ก็พูดมาเถอะ ไม่ต้องมาทำหน้าบึ้งใส่ฉันแบบนี้หรอก”
“ฉันไม่ต้องการเงินของคุณ！“
เขาบีบมือที่เปื้อนเลือดของเขาอย่างแรง และด้วยการดีด บัตรธนาคารทั้งสองใบก็ถูกหักออกเป็นสองท่อน！
เขาปล่อยมือออก บัตรธนาคารก็ร่วงลงพื้น ดวงตาของซูหลินเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
“เหมิงเหยา นี่อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายที่ฉันเรียกคุณแบบนั้น“
“คุณรู้ไหมว่าทุกสิ่งที่คุณมีตอนนี้เป็นของขวัญจากฉัน”
“อาชีพการงานของคุณราบรื่นได้ก็เพราะความช่วยเหลือของฉันเท่านั้น“
ทันทีที่เสียงนั้นเงียบลง ก็มีชายหนุ่มรูปงามสวมเสื้อผ้าชั้นดีเดินเข้ามาจากข้างนอก
แววตาของเขาที่มองดูซูหลินเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย
“คุณคงจะเสียสติไปแล้ว！“
ในขณะที่พวกเขากำลังคุยกัน ชายหนุ่มก็เดินไปหา Qin Mengyao สีหน้าของเขาเปลี่ยนไป และเขาก็ยิ้มในขณะที่เอื้อมมือไปโอบรอบเอวของ Qin Mengyao
จากนั้นเขาก็หันกลับมาและมองไปที่ซูหลินอย่างท้าทาย
“คนไร้ค่าที่รู้เพียงวิธีการซักผ้าและถูพื้นกล้าที่จะอ้างว่าความสำเร็จในปัจจุบันของเหมิงเหยาเป็นผลมาจากความช่วยเหลือของคุณทั้งหมด！“
“ทำไมไม่ไปฉี่แล้วส่องกระจกดูตัวเองล่ะ？ แกเป็นอะไรเนี่ย？ สมควรโดนเรียกว่าฉี่เหรอ？“ -
