“พูดมายัยตัวแสบ เธอนึกยังไงถึงเป็นโจร!!”
แป้งหอมถอนใจแรงๆ คอเธอตกลงหนักกว่าเก่า อารมณ์สะเทิ้นสะท้านหายแว๊บเหมือนปลิดทิ้ง คนบ้าอะไรดุฉิบหาย น่าเสียดายความหล่อชะมัด
“หอมไม่ได้เป็นโจรค่ะ ไม่ได้ขโมยอะไรของคุณมาเลย หอมแค่หลบตาแก่ชีกอนั่น เลยหลงมาบนชั้นนี้”
เธอกดลิฟต์มั่วๆ เพราะกำลังอกสั่นขวัญหาย เธอถูกลูกค้าขี้เมาลวนลาม เลยกระโจนเข้าลิฟต์ กระแทกประตูปิด และกดปุ่มแบบสติไม่อยู่กับตัว จนมาโผล่ที่ชั้นนี้ ชั้นที่เธอไม่เคยเยี่ยมกรายขึ้นมาสักครั้งเดียว หลังเดินหันรีหันขวางอยู่หลายนาที ก็เผลอไปชนประตูห้องห้องหนึ่งและคลำเจอลูกบิด เลยเปิดผั๊วะเข้ามา แต่เมื่อเห็นความอลังการภายในห้อง เธอกำลังจะเดินย้อนออกไป พอดีกับคนของเขา ผลักประตูเปิดเข้ามาพอดี เธอเลยตกเป็นจำเลย...และกำลังหาข้อแก้ต่างให้ตัวเองอยู่นี่ไง
เรียวเลิกปลายคิ้วขึ้นสูง คำแก้ตัวของหล่อนเหมือนกับการเตี๊ยมมา เขาเชื่อไม่ลง
ชายหนุ่มเดินวนรอบตัวแป้งหอม หล่อนนั่งอยู่บนเก้าอี้กลางห้อง มีเชือกเส้นเล็กๆ มัดมือไว้ เพื่อกันการหนี ชายหนุ่มโน้มหน้าลงไปใกล้ แป้งหอมผงะ!! เธอเบี่ยงหน้าหลบ แต่ก็ทันเห็นความเนียนละเอียดของผิวเรียวเข้าพอดี ‘ผู้ชายอะไรหน้าเกลี้ยงกว่าเธออีก’ เธอค่อนว่าเรียวในใจ แอบอิจฉาผิวสวยๆ ของเขา เมื่อตัวเองนั้น ผิวหยาบกว่าผิวแม่ม้าเสียอีก
“เธอนี่กลิ่นเหมือนขยะเปียก!!”
ชายหนุ่มยืดตัวตรงๆ เขาปรายตามองแป้งหอมอีกครั้ง พร้อมกับพูดเหยียดๆ เขาได้กลิ่นคาวๆ จากคนตรงหน้า มันฉุนกึกจนต้องรีบเดินออกห่างๆ ก่อนที่เขาจะอาเจียนออกมาเสียก่อน
“เชอะ!!” หญิงสาวพ่นลมหายใจแรงๆ จะให้เธอหอมฉุยเหมือนสาวๆ คนอื่นได้ยังไง เธอยืนล้างจานจนขาแข็ง อยู่กับคราบสกปรกเกือบทั้งคืน
“เธอต้องการอะไรในห้องนี้ สารภาพมาอย่าให้ฉันลงมือเอง”
ความลับของเรียวไม่มี เขาแค่อยากรู้ ไอ้คนพวกนั้นส่งนกต่อมาล้วงอะไรจากเขา
“ไม่ค่ะ หอมไม่ได้อยากได้ หอมไม่ได้เอาอะไรไปเลย”
หญิงสาวปฏิเสธเสียงสั่น เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขา และบังเอิญเหลือเกินที่เรียวกำลังมองเธออยู่เช่นกัน
เปรี๊ยะ!! หนุ่มหล่อหัวใจเหงารู้สึกเหมือนถูกไฟฟ้าช็อต!! มันวิ่งพล่านตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเล็บเท้า รู้สึกวูบวาบและเบลอๆ เขามองสบตาหล่อน ดวงตาสีนิลที่เป็นมันวับ กระแสไฟมาจากดวงตาหล่อนนั่นเอง ให้ตายเถอะ!! หล่อนเป็นสาวพลังจิตหรือไงวะ...
“โกหก!!” เรียวหมุนตัวกลับ เขากระโชกเสียงเคร่ง นี่ไอ้พวกคู่แข่งนั่น...ส่งหล่อนมาหลอนเขาหรือไง
“หอมไม่รู้จะพูดยังไงคุณถึงจะเชื่อค่ะ หอมไม่ได้ทำอะไรเลย”
หญิงสาวแก้ตัวเสียงอ่อนใจ เธอจะทำอย่างไรเขาถึงจะเชื่อล่ะ
“ถอดเสื้อ...ถอดกางเกงออกสิ เธอคงไม่ได้ซ่อนอะไรไว้ใช่ไหมล่ะ”
“คุณจะบ้าเหรอคะ?!! หอมไม่ได้ซ่อนอะไรไว้ ต่อให้คุณค้นทั้งตัวก็ไม่เจอ”
แป้งหอมตอบโต้เสียงสั่น เขาจะบ้าเหรอไง ให้เธอแก้ผ้า ใต้ชุดเก่าๆ นี่ มีแต่เนื้อตัวเธอนั่นแหละ
ชายหนุ่มหมุนตัวกลับมาอีกครั้ง เขาสอดมือล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกง กระตุกยิ้มหมิ่นๆ มุมปาก เลิกคิ้วมองผู้หญิงในชุดซอมซ่อตาเป็นมัน ก่อนจะพูดเสียงยานคาง “เธอไม่กล้าถอดสินะ...แสดงว่าเธอโกหก”
แป้งหอมกลืนน้ำลายหนืดๆ ลงคอ มันฝืดคอและกลืนยากเหลือเกินเมื่อมันจับตัวเป็นก้อน และคอเธอแห้งผาก หญิงสาวตาเหลือก เพราะจู่ๆ เรียวก็ขยับตัวเข้ามาใกล้ เขาเกลี่ยปลายนิ้วกับสาบเสื้อของเธอ เหมือนต้องการจะจับเธอถอดเสื้อจริงๆ!!
“อย่าทำบ้าๆ นะคุณ หอมร้องจริงๆ นะ!!”
เธอตะโกนลั่น กระดกก้นจนขาเก้าอี้ลอยจากพื้น ใช้เท้ายันพื้นแรงๆ จนขาเก้าอี้ที่นั่งอยู่ครูดพื้นเสียงดังเอี๊ยด!!
“จะกลัวทำไมล่ะ หรือว่าเธอเอาอะไรซ่อนไว้ตรงนั้นจริงๆ”
หญิงสาวก้มมองตามมือของชายหนุ่ม ตัวเธอร้อนวาบ!! ขนอ่อนบนแขนลุกตั้ง...เพราะจุดที่เขาชี้ นั่นมันคือหน้าอกแบนๆ ของเธอ ไม่ได้มีดูมๆ ตูมตามเหมือนคนอื่น แต่เธอก็หวง ไม่อยากให้ใครเห็นหรอกนะ...
“มะ...มะ มีไร” เธอแก้ต่างเสียงสั่น ใช้เท้ายันพื้นอีกครั้ง แต่ครั้งนี้คงเป็นคราวซวยของแป้งหอม เมื่อพื้นที่โล่งๆ สิ้นสุดลงพอดี ขาเก้าอี้จึงสะดุดเข้ากับขอบพรมหนาๆ เต็มรัก!! ผลก็คือ........
โครม!!
