แป้งหอมล้มกลิ้งไม่เป็นท่า แต่ร่างกายของเธอก็ยังถูกมัดติดกับเก้าอี้อยู่ดี...มันน่าอนาถจนไม่อยากลืมตามอง
หญิงสาวหลับตาปี๋ นอนฟังเสียงหัวเราะดังๆ ของคนข่มขู่ แบบเพลียๆ
“ฮ่าๆ” เรียวเงยหน้าขึ้น เขาหัวเราะลั่น ยัยนี่คิดจริงๆ เหรอว่าเขาจะ...ลดตัว...ไปแตะต้องหล่อน กลิ่นตัวหล่อน...ฉุนกึก!! เขาไม่คิดจะเข้าใกล้หล่อนจริงๆ หรอก ที่พูดไปก็แค่ขู่ หากต้องลงมือทำจริงๆ เขาขยะแขยงแทน
“มีอะไรให้ช่วยไหมครับเจ้านาย”
มีเสียงจากด้านในดังตึงตัง โครมคราม การ์ดด้านนอกจึงฝืนคำสั่งห้าม เขาเปิดประตูเยี่ยมหน้าเข้ามาร้องถาม
“ยกหล่อนขึ้นมาทีสิเปรียว ทางที่ดีนะ พาหล่อนไปกำจัดกลิ่นให้หน่อย ไม่ไหวจะอ้วก”
ชายหนุ่มชี้มือไปที่แป้งหอม เขาทนกลิ่นคาวๆ บนตัวหล่อนไม่ไหวแล้ว กว่าจะพูดจากันรู้เรื่อง เขาคงอาเจียนออกมาเสียก่อน
แป้งหอมจึงถูกผู้ชายวัยฉกรรจ์สองคนฉุดขึ้นมาจากพื้น เขายกเก้าอี้จนลอย และพาหล่อนออกมาพ้นสายตาของเรียว
“อาบน้ำซะ เปลี่ยนเสื้อผ้าด้วย กลิ่นเธอนี่...สุดทนจริงๆ”
เสียงแข็งๆ บ่นพึม คงเพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นปุบปับ...เปรียวไม่ทันคิดเรื่องนี้ แต่เมื่อเจ้านายชี้ให้เห็นจึงเพิ่งสังเกต เด็กสาวคนนี้มอมแมมไม่พอ หล่อนตัวเหม็นมาก!! เหมือนขยะเปียกๆ ในถังเหมือนที่เรียวเจ้านายว่ากระทบจริงๆ
เชือกมัดมือถูกคลายปม หลังจากพาแป้งหอมเข้ามาในห้องมืดๆ ห้องหนึ่ง การ์ดหน้าดุเดินออกไปจากห้อง “10 นาที” เขาชะโงกหน้าผ่านประตูมาตะโกนบอก ตอนที่แป้งหอมกำลังปีนหน้าต่าง เขายืนมองนิ่งๆ ไม่คิดจะร้องห้าม...แต่เป็นแป้งหอมเองที่หล่นตุ๊บลงไปกองที่พื้น... หล่อนขาอ่อนยวบ เมื่อเห็นความสูง กับวิวรอบตัว...ตายโหง!! นี่หล่อนขึ้นมาอยู่บนชั้นสูงสุดเลยเหรอ? ชั้นที่แป้งหอมค่อนว่าทุกวัน มันเหมือนหอคอยแม่มด ที่มีอสุรกายซ่อนตัวอยู่
“ตกไปเธอคงเละเหมือนกล้วยปิ้ง!!”
เขาคนนั้นพูดเสียงเย็น ก่อนจะถอยหลังและปิดงับประตูลงเหมือนเดิม
แป้งหอมคลานหนีหน้าต่างบานนั้น หล่อนกระถดตัวให้ไกลหน้าต่างที่สุด หากเวลานั้นเธอตัดสินใจกระโดดโดยไม่มองรอบตัวก่อน เวลานี้เธอคงไม่ต่างอะไรกับกล้วยปิ้งเละๆ เหมือนที่เขาว่า...
“ทำไงดีๆ” เธอผุดลุกขึ้นยืน เดินวนไปวนมา มีเวลาส่วนตัวแค่สิบนาที ก่อนจะถูกจับกลับไปตัดสินความ แม้จะไม่ผิด แต่เธอก็ไม่มีอะไรมาแก้ต่าง นี่เธอหนีเสือปะจระเข้หรือไงกัน?
เธอด้อมๆ มองๆ จนทั่วห้อง แล้วก็วกกลับมาที่ห้องน้ำขนาดใหญ่ ตกตะลึงกับอ่างน้ำสุดหรูที่เกิดมาไม่เคยเห็นด้วยตาตัวเอง “อาบก็อาบวะ เหม็นตัวเองเหมือนกัน เหอะ!! ได้อาบน้ำในอ่างกุชชี่ วาสนาเอ็งแล้วหอมเอ๋ย!!”
แป้งหอมตัดสินใจอาบน้ำ เธอมองนาฬิกาเรือนเก่าบนข้อมือเรียว เธอเหลือเวลาอีก เก้านาที สำหรับล้างคราบสกปรกบนตัว
และมันเป็นการอาบน้ำที่มีความสุขสุดๆ สำหรับแป้งหอม แต่จะสุขสันต์มากกว่านี้ถ้าเธอไม่ถูกกำหนดด้วยเวลา หญิงสาวอาบน้ำโดยใช้เวลาห้านาที ไวไปสำหรับผู้หญิงคนหนึ่ง แต่หากมัวโอ้เอ้...แป้งหอมกลัวว่าคนหน้ามึนพวกนั้นจะจับเธอไปทั้งๆ ที่ยังเปลือย
“หู...แม่เจ้า!!” กลีบปากสีระเรื่อห่อเป็นรูปตัวโอ เมื่อเปิดประตูตู้เสื้อผ้า แล้วมองเห็นชุดสวยๆ อัดแน่นอยู่ในนั้นเต็มไปหมด มันเหมือนราวแขวนเสื้อผ้าผู้หญิงตามร้านขายบนห้างสรรพสินค้าที่แป้งหอมเคยได้แต่ชำเลืองมอง เธอไม่กล้าแม้จะเสนอหน้าเข้าไปชมใกล้ๆ ...เธอไม่มีเวลา และที่สำคัญไม่มีเงิน... “โป้ไปนิดนะ นี่กะจะไม่ลุ้นเลยเหรอ...ใจคอจะมองฟรี โดยไม่ต้องปลดออกสักชิ้นเลยสินะ!!”
แต่...ไอ้ชุดสวยๆ ที่แขวนเป็นพืด!! ไม่มีชุดไหนที่เธอกล้ำกลืนฝืนใส่ได้เลย สักชุด เนื้อผ้ามันบาง... มันเปิดมากกว่าปิด ของของ เธอยิ่งไม่ค่อยมีอวด หากสวมลงบนตัวคงเดินไม่ออก
“เสร็จหรือยัง!! หมดเวลาแล้วนะ”
เสียงห้าวๆ ยังไม่น่ากลัวเท่า โผล่เข้ามาตัวเป็นๆ แป้งหอมกระโจนหลบตรงซอกตู้เธอโผล่หน้าออกมาก่อนตอบ “แปบจ้า ขออีกห้านาที”
“สองนาที ไม่อย่างนั้นไปทั้งอย่างนี้แหละ”
คำตอบชัดเจนจนแป้งหอมไม่กล้าอิดออด เธอคว้าชุดตรงหน้ามาสวมลวกๆ ก่อนจะก้มหน้าลงไม่กล้าแม้จะมองตัวเองผ่านกระจกเงา...
แป้งหอมคิดว่าตัวเองคงโทรมจนดูไม่ได้ แต่ที่หญิงสาวไม่รู้ เธอเหมือนนางกินรีจนการ์ดที่เห็นตาค้าง ได้แต่กะพริบตาปริบๆ
