เซียวหลิ่นตกตะลึงไปชั่วขณะ จากนั้นก็ตอบกลับมาว่า “ผมไม่มีทางเสียใจแน่นอนอยู่แล้ว แต่ในเมื่อคุณได้ค่าชดเชยการหย่าไปแล้ว คุณก็ควรไปบอกกับทางคุณย่าซะนะ”
เซียวหลิ่นรู้ว่าคุณย่าเขายอมรับแค่สวี่โยวหรานเป็นหลานสะใภ้เพียงคนเดียวเท่านั้น ถ้าคุณย่ารู้ว่าพวกเขาหย่ากันแล้วจะต้องหักขาเขาทิ้งแน่ ๆ
เพราะเหตุนี้เขาจึงให้สวี่โยวหรานเป็นคนไปบอกเรื่องหย่าแทน
แต่สวี่โยวหรานกลับตอบกลับมาโดยไม่ได้แม้แต่จะเงยหน้ามองด้วยซ้ำ “ฉันจะไม่มีทางไปบอกเด็ดขาด การแต่งงานตลอดสามปีนี้ ฉันได้ตอบแทนบุญคุณที่ติดค้างย่าเซียวไปหมดแล้ว เซียวหลิ่น คุณรักซูชิงมากไม่ใช่เหรอ ทำไม คุณไม่กล้าแม้แต่จะบอกย่าเซียวเกี่ยวกับเรื่องนี้อย่างนั้นเหรอ？”
เธอเป็นเด็กกำพร้าที่เติบโตมาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้า โชคดีที่เธอได้รับการอุปถัมภ์จากย่าเซียวตลอดหลายปีที่ผ่านมา ทำให้เธอเติบโตขึ้นและประสบความสำเร็จได้
เพราะเหตุนี้ตอนที่ตระกูลเซียวจะจัดงานแต่งงาน เธอจึงยอมมาเป็นเจ้าสาวให้โดยไม่ได้ลังเลอะไรเลย
เธอไม่รังเกียจเลยที่เซียวหลิ่นเป็นคนตาบอด แล้วก็คอยดูแลเขาอย่างไม่รู้จักเหน็ดไม่รู้จักเหนื่อย ทำหน้าที่ลูกสะใภ้คนหนึ่งอย่างดี คอยดูแลตระกูลเซียวทุกเรื่อง
ซึ่งความต้องการเพียงอย่างเดียวของเธอก็คือ การแต่งงานจะต้องดำเนินไปเป็นเวลาสามปี หากในช่วงสามปีนี้เซียวหลิ่นยังไม่ตกหลุมรักเธออีกถึงจะหย่ากันได้
ตอนนี้ ถึงเวลาที่เธอจะได้รับอิสระแล้ว
“รักแท้จะเอาชนะความยากลำบากทั้งปวงได้ สู้ ๆ ！” สวี่โยวหรานยิ้มออกมาเล็กน้อยและพูดประชดประชันขึ้นมาว่า “ฉันขอให้คุณทั้งสองรักกันตลอดไปเลยนะ！”
ตอนที่สวี่โยวหรานหยิบกุญแจรถและกำลังจะเดินออกไป เธอก็ถูกเซียวหมังที่เพิ่งเดินเข้ามาขวางเอาไว้
“สวี่โยวหราน ได้ยินว่าพี่ชายของฉันอยากจะหย่ากับเธอนี่ รถคันนี้เป็นของตระกูลเซียว เธอไม่มีสิทธิ์เอาไป！”
สวี่โยวหรานพูดด้วยรอยยิ้มเย้ยหยันว่า “เซียวหมัง รถคันนี้ฉันเป็นคนซื้อ เธอนี่มันไร้ยางอายเหมือนพี่ชายของเธอไม่มีผิดเลยนะ！”
“เกิดอะไรขึ้น？” เมื่อเซียวหลิ่นได้ยินเสียงก็รีบวิ่งเข้าไปทันที
เซียวหมังแสร้งตะโกนขึ้นมาว่า “เฮีย สวี่โยวหรานจะขับรถไป แต่ฉันอยากจะใช้รถพอดี！”
เซียวหลิ่นขมวดคิ้ว “โยวหราน เอารถให้หมังหมังไปซะ”
“ทำไมฉันต้องให้ด้วย？” สวี่โยวหรานปฏิเสธอย่างหนักแน่น “ฉันไม่ให้！”
“เธอกล้าเหรอ？ นังเนรคุณ！” เซียวหมังเดินตรงเข้าไปแย่งกุญแจรถมา
วินาทีต่อมา กระเป๋าเดินทางเก่า ๆ ก็ถูกโยนเข้าไปในรถไปพร้อมกับประทัดที่จุดไว้หลายสาย
หลังจากมีประกายไฟขึ้นมา เสียงระเบิดและควันที่หนาทึบจนหายใจไม่ออกก็เกิดขึ้น เซียวหมังตกใจกลัวมากจนรีบทิ้งรถออกมาและร้องกรี๊ดเสียงดังลั่น “อร๊าย！”
“รถฉันไม่เอาก็ได้ ฉันให้พวกคุณแล้วกัน” หลังจากจุดประทัดเสร็จ สวี่โยวหรานก็หันหลังและเดินจากไป
สิ่งของและเสื้อผ้าที่เธอเคยใช้ในบ้านตระกูลเซียวก็ควรที่จะทิ้งเอาไว้ที่บ้านตระกูลเซียวเนี่ยแหละ
ขืนเอาไปด้วย คงเป็นอัปมงคลแย่！
หลังจากนั้น สวี่โยวหรานก็โทรไปหาเพื่อนสนิทของเธอคนหนึ่งและเล่าเรื่องหย่าให้ฟังแบบสั้น ๆ
เมื่อเธอเดินมาถึงประตูทางเข้าบริเวณวิลล่า ลั่วเชียนเชียนก็ขับรถรถโฟล์คสวาเกน แฟตันมูลค่าหหลายล้าน
“มายก๊อด！ นี่ฉันได้เจอราชินีสวี่ที่ยังมีชีวิตแล้วเหรอเนี่ย？”
ลั่วเชียนเชียนขยี้ตาอย่างโอเวอร์ “ฉันไม่ได้เจอเธอมาสามปีเต็มเชียวนะ พอฉันโทรหาทีไร เธอก็บอกว่าต้องดูแลสามีตลอดเลย”
“ฉันถึงขั้นที่สงสัยเลยนะว่า เมื่อสามปีก่อนงานที่ฉันไปเข้าร่วม สรุปแล้วมันคืองานแต่งของเธอหรือว่างานศพกันแน่！”
หลังจากบ่นเสร็จ เธอก็วิ่งเข้ามากอดสวี่โยวหรานที่ตัวผอมแห้งเอาไว้ทันที จากนั้นก็พูดอย่างเป็นทุกข์ใจว่า “หย่าได้ก็ดีแล้วล่ะ การที่เธอออกมาจากผู้ชายตาบอดคนนั้นน่ะถูกต้องแล้ว ต่อไปเพื่อนสาวอย่างพวกเราจะได้ใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุขกินดีอยู่ดีแบบเก๋ ๆ กันไปเลยไง”
