เกมรักบรรณาการร้อน ตอนที่ 1
1
โจรสลัดมือสังหาร
ร่างที่ถูกลูกกระสุนจากอาวุธดำเมี่ยมไร้เสียงพุ่งเข้าใส่อย่างแม่นยำค่อยๆ ทรุดลงกับพื้น เลือดสีแดงที่ไหลทะลักออกจากช่องท้องเลอะเปื้อนกำแพงเป็นทาง แต่นั่นไม่ได้ทำให้มือสังหารรู้สึกสะทกสะท้าน เข้าใช้เท้าเหยียบซ้ำลงไปทีแผล ขณะที่มือก็ยังใช้อาวุธในมือจ่อแล้วกำลังจะถามอะไรบางอย่างออกไป
“กรี๊ดดด...อุ๊บ!”
เจ้าของเสียงยืนตัวแข็งทื่อดวงตาเบิกกว้าง หัวใจเต้นรัวราวกับมีกลองนับสิบใบตีอยู่ในอกรีบยกมือขึ้นตะปบปากที่หลุดเสียงกรีดร้องอย่างตกใจ เมื่อบังเอิญเดินหลงเข้าบริเวณซอกตึกเปลี่ยวแล้วเห็นการฆาตรกรรม
เธอหวังจะไม่ให้มือสังหารนั้นรู้ตัว แต่ดูเหมือนมันจะไม่เป็นผล ชายร่างสูงใหญ่ผมเผ้ายุ่งเหยิงหนวดเครารกรุงรังหันขวับมาทันที
“ใคร!”
น้ำเสียงกร้าวทรงพลังสบถถาม ร่างสูงใหญ่ผละจากเหยื่อที่ตอนนี้นอนชักกระตุกแล้วแน่นิ่งไป มาที่แขกไม่ได้รับเชิญ
และนั่นทำให้เจ้าของร่างบอบบางที่ยืนตัวสั่นงกๆ ฟันกระทบกันดังกึกๆ ได้เห็นใบหน้าของฆาตกรโหดชัดขึ้น ว่านอกจากหนวดเคราและผมเผ้าที่ดูไม่ได้แล้ว ตาขวาของไอ้ฆาตกรยังถูกปิดด้วยผ้าคาดตาดูคล้ายกับโจรสลัดยิ่งเพิ่มความน่ากลัวขึ้นไปอีกเท่าตัว
“มาทำอะไร!”
คนถูกถามสะดุ้งโหยงก้าวถอยหลังพลางส่ายศีรษะแทนคำตอบ เพราะตอนนี้เธอไม่สามารถเอื้อนเอ่ยคำพูดใดๆ ออกไปได้ ลำคอมันแห้งผาดตีบตันไปหมด
น้ำตาที่รื่นขึ้นมาจากความกลัวไหลลงอาบแก้มและก่อนที่ตัวเธอจะโดนฆาตกรรมเป็นรายต่อไป หญิงสาวพยายามตั้งสติแล้วหมุนตัววิ่งหนีอย่างไม่คิดชีวิต ไม่คิดแม้แต่จะหันกลับไปมองว่าเจ้าฆาตรกรโหดคนนั้นได้ตามมาหรือไม่
ไออุ่นวิ่งมายืนหายใจหอบตัวโยนมองซ้ายมองขวามองหน้ามองหลังพลางเช็ดน้ำตาด้วยมือที่สั่นเทาอยู่หน้าคาบาเรต์โชว์ ที่เธอและเพื่อนๆ เพิ่งดูโชว์จบไปได้ไม่นาน แต่ด้วยวันนี้ทั้งพรีเซนงานและทำกิจกรรมตามตารางกิจกรรมของทางบริษัทที่จัดเที่ยวพร้อมกับการสัมนานอกสถานที่ประจำปีมันก็ทำให้เธอเหนื่อยจนไม่อยากไปต่อ อยากกลับไปทิ้งตัวลงนอนแผ่หราอยู่บนที่นอนนุ่มๆ มากกว่า
ดังนั้นหลังจากดูคาบาเร่ย์โชว์จบเธอกับเพื่อนๆ ที่ยังจะเที่ยวต่อจึงแยกกัน และไม่น่าเชื่อว่ามีเธอคนเดียวเท่านั้นที่อยากจะกลับไปนอน แต่นั่นไม่ใช่ปัญหาเพราะมั่นใจว่าตัวเองจำทางกลับโรงแรมที่พักได้ ทว่าไม่รู้เพราะเหนื่อยหรือง่วงจัด ความมั่นใจที่มีไม่ได้ช่วยอะไรเลย
…เธอหลงทาง ยิ่งเดินก็ยิ่งเปลี่ยวและ…เจอดีเข้าจนได้
“เอาไงดีล่ะทีนี้”
หญิงสาวที่สติมาแต่ปัญญายังไม่ค่อยเกิดเท่าไหร่ยืนเกาหัวแกรกๆ หันซ้ายหันขวา ก่อนจะวกกลับมาก้มดูนาฬิกาข้อมือ เกือบจะสี่ทุ่มแล้ว จะเอาไงดี ให้กลับโรงแรมคนเดียวตอนนี้เธอคงไม่เอา โทร.ให้ใครสักคนมารับดีกว่า อย่างน้อยเดินเที่ยวก็คงดีกว่าถูกฆ่าหมกซอกตึก
ว่าแล้วก็ล้วงโทรศัพท์ขึ้นมายังไม่ทันจะได้กดต่อสายหางตาก็เหลือบไปเห็นฝรั่งร่างสูงสองคนที่เดินเด่นมาแต่ไกลๆ ‘โจรสลัดมือสังหาร’ เอาฉายานี้ไปเพราะมันเหมาะกับเฮียมาก
อ่านนิยายฉบับเต็มได้ที่
