คุณหมอสะดุดรัก

ตอนที่1

วายุภักษ์ ภักดีวัฒนากุล คุณหมอหนุ่มไฟแรง เขาเป็นคุณหมอรักษาทางด้านโรคหัวใจ และยังพ่วงตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดสาขาที่เชียงใหม่อีกด้วย

"สวัสดีครับ คุณหมอ" คนไข้เอ่ยทักทายคุณหมอหนุ่ม ที่มาดูแลเขาอย่างดีเป็นประจำทุกวัน

"สวัสดีครับ วันนี้ดีขึ้นกว่าเมื่อวานมั้ยครับ" คุณหมอวายุกำลังเดินตรวจคนไข้ยามเช้าเป็นประจำในทุกๆวัน ก่อนที่วายุจะลงไปตรวจคนไข้รายใหม่ วายุจะต้องมาตรวจผู้ป่วยในก่อนเสมอ ถึงคุณหมอวายุจะเป็นคุณหมอที่รักษาคนไข้แล้ว เขายังต้องนั่งโต๊ะผู้บริหารโรงพยาบาลแห่งนี้อีกด้วย

"ดีขึ้นมากเลยครับคุณหมอ" คนไข้ที่นอนอยู่บนเตียงผู้ป่วยตอบคำถามคุณหมอหนุ่มแล้วยิ้มให้

"เก่งอย่างนี้อีกสองวันก็กลับบ้านได้แล้วมั้งครับ" คุณหมอวายุก็ยิ้มให้คนไข้เช่นกัน วายุเป็นผู้บริหารที่ไม่เคยถือตัวกับคนไข้ของเขา เขาเป็นคนใจดี ลูกน้องต่างรักไข้

"ครับ ผมก็อยากกลับบ้านจะแย่แล้วครับ" คนป่วยก็อย่างนี้แหละ อยากจะกลับแต่บ้านซึ่งคุณหมอก็เข้าใจ แต่ก็คงต้องรอให้หายดีก่อนเขาถึงจะอนุญาตให้กลับได้

"งั้นหมอขอให้คนไข้หายไวๆนะครับ บ่ายๆหมอจะขึ้นมาดูอาการอีกรอบนะครับ" วายุใส่ใจคนไข้ของเขาดีเสมอ ดีแบบนี้ทุกคน เพราะโรงพยาบาลของเขานั้นเน้นบริการดีเยี่ยม ซึ่งเขาก็เป็นตัวอย่างที่ดีให้กับลูกน้องทุกคนในโรงพยาบาลได้ดูเป็นตัวอย่างอีกด้วย

"ขอบคุณ คุณหมอมากนะครับที่ดูแลผมเป็นอย่างดี" โรงพยาบาลของเขานั้นเป็นโรงพยาบาลเอกชน คนที่เดินเข้ามารักษาต้องควักเงินในกระเป๋าจ่ายเองไม่เหมือนกับโรงพยาบาลของรัฐบาล เพราะฉะนั้นการให้บริการรักษาคนไข้ด้วยหัวใจของความเป็นหมอ ต้องดีที่สุดและมาก่อนทุกสิ่งเสมอ

"มันเป็นหน้าที่ของหมออยู่แล้ว ไม่ต้องเกรงใจนะครับ" วายุเอ่ยกับคนไข้ของเขาอย่างยิ้มแย้มและเป็นกันเอง

"ครืดดดด ครืดดดด ครืดดดด" เสียงโทรศัพท์ที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อกาวสีขาวของคุณหมอวายุดังขึ้น

"งั้นหมอขอตัวก่อนนะครับ" คุณหมอวายุเดินออกจากตรงนั้นเพื่อไปรับสายเมื่อสักครู่นี้ที่โทรเข้ามา

"สวัสดีครับคุณแม่" เขากรอกเสียงลงไปในมือถือราคาแพง ที่หยิบขึ้นมาจากกระเป๋าแล้วกดรับ มันเป็นสายจากคุณแม่ของเขานั่นเอง

"วายุหรือลูก"

"ครับคุณแม่มีอะไรหรือเปล่าครับ เสียงคุณแม่แปลกๆ นะครับวันนี้" วายุรู้สึกได้จากน้ำเสียงของคุณแม่ของเขาที่ฟังดูแล้วเหมือนเสียงจะสั่นๆ

"เมฆเกิดอุบัติเหตุน่ะลูก ตอนนี้อยู่ที่โรงพยาบาล" เหนือเมฆคือน้องชายเพียงคนเดียวของวายุ ที่ดูแลโรงพยาบาลสาขาที่กรุงเทพ ส่วนสาขาอื่นจะเป็นคุณเดชากรเป็นคนดูแล ท่านก็คือคุณพ่อของเขานั่นเอง

"แล้วไอ้เมฆเป็นอะไรมากหรือเปล่าครับคุณแม่" วายุเริ่มใจไม่ดีที่น้องชายเพียงคนเดียวของเขาเกิดอุบัติเหตุ

"เห็นคุณพ่อบอกว่าขาข้างซ้าย กระดูกร้าว ส่วนอื่นไม่ได้เป็นอะไรมาก" คุณแม่ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล วายุรู้สึกได้ แต่สำหรับคนเป็นหมออย่างเขา วายุคิดว่าไม่น่าจะร้ายแรงอะไรมากนัก ถ้าตามที่คุณแม่พูดนะ

"กระดูกร้าวคงเดินไม่ได้นานเลยนะครับคุณแม่" มันก็อยู่ที่ว่าร้าวมากร้าวน้อย ดีที่ไม่แตกหรือหักก็บุญมากแล้ว

"วายุจะลงมาเยี่ยมน้องหน่อยมั้ยลูก"

"ไปครับๆ งั้นพรุ่งนี้ผมจะออกเดินทางสายๆคงถึงครับ" จากเชียงใหม่ไปกรุงเทพนั่งเครื่องแป๊บเดียวก็ถึง

"ถ้างั้น ค่อยคุยรายละเอียดกันนะลูก แม่ขอไปดูน้องก่อน"

"ครับ สวัสดีครับ" แล้วคุณหมอวายุก็วางสายของคุณแม่ของเขาไป จากนั้นวายุก็เดินมาหาผู้ช่วยของเขาที่ห้องทำงาน

"คุณโจ เดี๋ยวคุณช่วยจองตั๋วไปกรุงเทพให้ผมหน่อยนะครับ ขอเป็นพรุ่งนี้ตอนสายๆ ก็ได้" โจเป็นเลขาคอยดูแลงานเรื่องเอกสารช่วยวายุอีกแรง เป็นทั้งเพื่อน ผู้ช่วย คนสนิทและอะไรอีกหลายๆอย่าง แล้วแต่สถานะการณ์ที่วายุอยากจะให้โจเป็น

"พอใช้งานนี่พูดเพราะเลยนะครับคุณหมอ" คำว่าคุณโจ วายุเอาไว้เรียกเวลางาน ส่วนไอ้โจเอาไว้เรียกตอนมันกวนตีน มันคือเลขาหนุ่มอายุเพียง 30 ปี เท่านั้น วายุเป็นคนขี้เล่นแต่ถ้าเป็นเวลางานเขาก็จะทำเต็มที่และดีที่สุดด้วย

"เออ...จัดการให้ด้วย คุณโจครับฝากดูแลงานทางนี้สักอาทิตย์นะครับ" ไหนๆ ก็ใช้งานมันแล้ว ใช้ต่ออีกหน่อยแล้วกัน

"นั่นไงว่าแล้ว พูดเพราะแบบนี้ใช้งานเพิ่มนี่เอง" โจพูดอย่างรู้ทัน เขามักจะชอบพูดเล่นเป็นกันเองแบบนี้เป็นประจำ ถึงโจจะเป็นลูกน้องแต่วายุก็ไม่เคยถือสา เพราะโจทำงานดีแล้วก็เป็นคนที่ไว้ใจได้คนหนึ่ง

"เดี๋ยวเพิ่มโบนัทให้สามเท่า" มุขเดิมๆ ที่วายุมักจะใช้เวลาให้โจช่วยทำงานที่นอกเหนือจากงานประจำ

"คุณหมอมีอะไรจะใช้ผมอีกมั้ยครับ สั่งมาได้เลยนะครับผมยินดี" แล้วมันก็ใช้ได้ผลเหมือนเดิมแบบนี้ทุกครั้งไป

"อือ...ขอบใจมากถ้ามีอีกแล้วจะบอก" จากนั้นวายุก็เดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปดูแลคนไข้ของเขาต่อ

ทางด้านกมลเนตร ธนพัฒน์ธาดา หรือ พริ้งพราว

เธอเป็นพนักงานข้อมูลในโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังในกรุงเทพ โรงพยาบาลนี้มีกฎต่างๆมากมาย เพื่อให้การบริการให้แก่คนไข้ได้รับการบริการที่พึงพอใจที่สุด ทำให้ในทุกๆวันพริ้งพราวต้องกลับห้องพักไปด้วยความเหนื่อยล้าสุดๆ

เธอเป็นคนต่างจังหวัด ถูกเลี้ยงดูมาโดยป้าแท้ๆของเธอ ส่วนพ่อแม่นั้นท่านได้เสียชีวิตไปตั้งแต่พริ้งพราวยังเรียนไม่จบมัธยมด้วยซ้ำ แล้วเธอก็ไม่มีพี่น้องจะมีก็แต่ครอบครัวของป้าเท่านั้น

เธอเช่าห้องอยู่กับเพื่อนสองคน พักหลังๆเพื่อนของเธอเริ่มมีแฟน กลับมาบ้างไม่กลับมาบ้าง พริ้งพราวเป็นคนกลัวผี ถึงจะรู้ว่ามันไม่มีอยู่จริงแต่เธอก็กลัวอยู่ดี

"ฮาโหล ต้นหอมวันนี้กลับห้องหรือเปล่า" พริ้งพราวโทรหาเพื่อนที่พักอยู่ด้วยกัน เพราะเธออยากรู้ว่าคืนนี้เพื่อนของเธอจะกลับมานอนด้วยหรือเปล่า ก็เธอกลัวผี ถ้าเพื่อนของเธอไม่กลับมาแสดงว่าเธอก็ต้องนอนคนเดียวอย่างกลัวๆ

"พราวนอนก่อนเลยนะ เรายังไม่รู้เลยว่าจะกลับหรือเปล่า วันนี้เรามาเที่ยว พราวสนใจมั้ย" ต้นหอมมักจะเอ่ยชวนพริ้งพราวไปเที่ยวด้วยกันเสมอ แต่พริ้งพราวก็ปฏิเสธทุกครั้งไป เพราะเธอไม่ชอบไปเที่ยว ในแบบที่เพื่อนของเธอชอบไปสักเท่าไหร่

"ไม่ล่ะ ต้นหอมเที่ยวให้สนุกเถอะ" ต้นหอมเป็นคนชอบเที่ยวกลางคืนแบบนี้คงไปเที่ยวผับอีกตามเคย วันนี้คงทิ้งให้พริ้งพราวต้องนอนคนเดียวอีกแล้ว กลัวก็กลัวเอาวะ รีบอาบน้ำแล้วนอนดีกว่าหลับให้ไวๆ พรุ่งนี้ก็เช้าแล้ว