กรงรักราชาโจร
ตอนที่ 2
(คนระยำ)
"เอาตัวเข้าไป!" เสียงเข้มออกคำสั่ง ก่อนจะหันหลังแล้วเดินเข้ากระโจมไป
"ครับ!" เสียงอันฮึกเหิมตอบรับคำสั่ง
"จะพาฉันไปไหน ไอ้พวกบ้า! ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้ ปะ..."
แขนสองข้างของจัสซีเนียถูกมัดแน่น แววตาที่ฉายแววเคียดแค้นจ้องมองตามหลังของจาห์มาล์อย่างเอาเรื่อง เธอถูกหิ้วปีกให้เดินไป พยายามรั้งการก้าวเดินให้เชื่องช้า พร้อมวาจาที่ขึงขังด่าทออย่างไม่มีที่สิ้นสุด
เพี๊ย! เพี๊ย!
ทว่าเสียงอันน่ารำคาญเป็นต้องหยุดชะงัก เมื่อฝ่ามือหนักกระแทกลงใบหน้าจนหันไปตามแรงถึงสองครั้งสองครา ทำเอาน้ำตาของจัสซีเนียถึงกับร่วง เธอเจ็บชาตรงใบหน้า ปากคงจะแตกเป็นแน่ เพราะเธอได้กลิ่นคาวเลือดเตะเข้าจมูก
"หุบปากและเสียงอันน่ารำคาญของเธอซะ!" เสียงกร้าวอันน่ากลัว
"ไอ้คนระยำ! ไอ้คนชั่วสารเลว!...ถุย!!"
เพี๊ย!! เพียงสิ้นคำด่าทอที่มาพร้อมน้ำลาย คนที่ยืนตรงหน้าก็ไม่รีรอแต่อย่างใด ประเคนฝ่ามือใหญ่ฟาดลงแก้มที่มีรอยแดงเป็นทุนเดิม ที่หนักเพิ่มขึ้นมาคือการที่จัสซีเนียไม่สามารถหยัดยืนได้ไหว เข่าของเธออ่อนแรงทันตา ใบหน้าตอนนี้เจ็บชาด้วยแรงตบ การถูกหญิงหยามศักดิ์ศรีด้วยการถ่มน้ำลาย ทำให้จาห์มาล์ไม่อาจทานทนได้ไหว ราชาโจรผู้ยิ่งใหญ่ที่ถูกกล่าวขาน ถูกหญิงที่เสมือนเชลยกระทำ รู้ถึงไหนอายไปถึงนั่น
"อ๊ะ! แกมันชั่ว!" ใบหน้าที่เริ่มแดงช้ำ ผมยาวสลวยถูกกำจนตึงจนหน้าของจัสซีเนียเชิดเงย แววตาที่ดูไร้ความเกรงกลัว เพ่งพิศไม่วางตาไปยังจาล์มาล์ที่ตอนนี้ดูน่ากลัวกว่าสัตว์ร้ายเสียอีก
"นี่แค่เตือน! แล้วอย่ามากล้าที่นี่!! จำไว้! หญิงร้ายชั่วช้ามันคือเธอ...เอาไปขังในกรงสัตว์!" เขาสบตามองลึกเข้าไปในดวงตาสีนิลนั้นอย่างอาฆาต แววตาคมดุมีความพยาบาทเคียดแค้น โดยที่จัสซีเนียไม่รับรู้ว่าเพราะเหตุใด แต่เขาที่เหมือนถูกทำร้ายจำฝังใจไม่เคยลืม
"ครับ!"
จากที่ต้องการจับเธอมัดในกระโจมใหญ่ เขาแปรเปลี่ยนใจในทันที สั่งการเหล่าลูกน้องให้เปลี่ยนทิศทาง พาจัสซีเนียไปขังในกรงคับแคบ
"แกจะต้องชดใช้! ไอ้คนชั่วช้าสามาน ปล่อยฉันสิวะ!" จัสซีเนียไม่วายหันหน้ามาต่อว่า ทั้งที่ถูกกระชากลากถูอย่างโหดร้าย ความเป็นหญิงไม่ได้มีผลต่อความอ่อนไหวของเหล่าโจร เธอโดนกระทำอย่างกับไม่ใช่อิสสตรีผู้บอบบาง
"แค่นี้มันยังน้อยไป นังผู้หญิงแพศยา เธอจะต้องชดใช้ในสิ่งที่ทำ โปรดจงจำไว้ว่านี่มันคือการเริ่มต้นเท่านั้น เธอมันโง่ที่เดินเข้ามาในฝูงฮายีน่าของฉันเอง " จาห์มาล์กำมือแน่น ส่งสายตาโกรธแค้นมองตามหลังจัสซีเนียอย่างมาดร้าย
เสียงที่ดังโวยวายของจัสซีเนียค่อย ๆ เบาลง เมื่อเธอถูกลากออกไปไกลเรื่อย ๆ ยังกรงขังสัตว์ที่อยู่กลางแดดจ้าบนผืนทะเลทรายที่ร้อนระอุดั่งเตาเผา และนับจากนี้เขาจะมอบความเจ็บปวดให้แก่เธออย่างสาสม!
