กรงรักราชาโจร
ตอนที่ 3
(จุดไฟเผา)
"ริฎวาน เตรียมรถให้ที วันนี้จะกลับคฤหาสน์ใหญ่"
"ได้ครับ,..แล้วจะให้จัดการกับนางยังไง"
"ขังไว้ก่อน เดี๋ยวเราจะกลับมาจัดการเอง"
"ครับ"
สิ้นสุดการพูดคุยสนทนา คนสนิทก็เดินจากไป เพื่อจัดการตามคำสั่งที่ผู้เป็นนายต้องการ หญิงที่ถูกกล่าวขาน ทำให้สีหน้าของจาห์มาล์เปลี่ยนไปทันที เจ้าตัวที่ไม่รู้แน่ถึงความโกรธในใจเขา เรื่องราวอะไรที่เป็นต้นตอ แต่สำหรับเขา จาร์มาล์ มันฝังลึกในใจแทบไม่อาจลืมเลือน
"ฮึ! น่าสมเพชสิ้นดี...แค่นี้ยังน้อยไปกับที่เธอทำไว้"
เสียงเหี้ยมดังขึ้น สบถอย่างดูแคลน เขายืนจ้องมองผู้หญิงในกรงขังสัตว์อย่างพึงพอใจ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือ มันทำให้เขายิ้มเยาะร้ายแสดงออกถึงความสมเพชในตัวของเธอตอนนี้เต็มประดา ใบหน้าที่เขาจดจำไม่เคยลืม คนที่เคยทำเขาแทบระบมปางตาย จนได้ผันกลายมาทำเรื่องเลวระยำ สำหรับผู้อื่นลับหลังของบิดาและมารดา แต่ที่ทำล้วนมีที่มาด้วยกันทั้งนั้น หวังว่าสักวันจะต้องได้พบกับคนที่ปรารถนา และแล้ววันนี้ก็มาถึง ทั้งที่พยายามออกตามล่ามานานนม สุดท้ายคนที่ต้องการก็คลานเข้ามาหาเสียเอง
"ปล่อยฉัน! ถ้าฉันหลุดไปได้ บอกไว้ตรงนี้เลยว่าจะฆ่าแกด้วยมือของฉันเอง"
สายตากร้าวจ้องมองไปยังจาร์มาล์อย่างเคียดแค้น แขนที่ถูกพันธนาการด้วยเชือกแน่นหนา แต่ทว่าเธอก็พยายามออกแรงบิดข้อมือหวังให้เชือกหลุด ยิ่งได้มองเห็นใบหน้าของจาร์มาล์ ดวงตาเข้มกลมโตก็เปล่งประกายยิ่งกว่าดวงไฟที่กำลังลุกโชน ความโกรธกำลังครอบงำเธอเพียงแค่เห็นหน้าของคนที่เธอเกลียดชัง
"ก็แค่เชลยไร้ค่าคนหนึ่งเท่านั้น มีสิทธิ์อะไรมาสั่งคนอย่างเรา" จาร์มาล์ส่งสัญญาณให้บริวารปลดกุญแจ จากนั้นจึงนำพาร่างกำยำเข้าไปในกรงขังสัตว์นั้น ใช้มือบีบพวงแก้มของเธอจนยู่ย่น ดวงตาเข้มดำขลับจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของเธอเช่นกันอย่างไม่ยอมปรน
"แต่ฉันก็มีหัวใจนะ...ฉันมีความรู้สึกและเจ็บปวดเป็น แล้วที่ตัวเองทำไว้มันดีแล้วหรือไง!!"
จัสซีเนียไร้ซึ่งความกลัว เธอกล่าวเสียงแข็งต่อหน้า แม้ว่าจะรู้สึกเจ็บปวดจากการถูกบีบแก้มก็ไม่ปริปากออกมาแต่อย่างใด ไม่อยากแสดงความอ่อนแอให้คนตรงหน้าได้เห็น
"เป็นเช่นนั้นรึ? ฮึ! ความรู้สึกของเธอไม่ได้มีผลสำหรับเรา.,.เจ็บปวดงั้นรึ เจ็บเป็นคนเดียวหรือไง! แล้วตัวของเธอเองมันก็ไม่ได้มีดี เป็นกาลกิณีต่ำช้า รวมหัวกับพ่อของเธอทำเลวกับเราเหมือนกัน!!"
ยิ่งย้อนไปในสิ่งที่ทำให้เจ็บแค้น ก็ยิ่งเหมือนกับเติมน้ำมันเชื้อเพลิงลงกองไฟ มันทำให้จาร์มาล์นั้นแทบสติหลุด ออกแรงบีบปากของจัสซีเนียเต็มแรง จนเธอนั้นน้ำตาไหลพราก แต่ไม่ยอมปริปากร้องขอต่อสิ่งที่เขากระทำ จ้องมองหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมกัน
"อะไร! ฉันไม่เข้าใจ แล้วฉันเกี่ยวอะไรด้วย" เธอพยายามเปล่งเสียงพูดออกมาให้ชัดเจนที่สุด มันงุนงงกับสิ่งที่เขากล่าวหา เธอไม่กระจ่างในวาจาที่เขาเปล่งออกมาแม้แต่น้อย
"ตอแหล!!"
เพี๊ยะ! เขาสะบัดมือแรงกระทบแก้มเนียน จนใบหน้าของจัสซีเนียกระแทกเข้ากับกรงขัง ความแรงของกำลังชายชาตรี ทำเอาปากของหญิงสาวมีเลือดซึมออกมา เจ็บแสบไปทั้งหน้า แต่ทว่าก็ยังไม่ยอมอ้อนวอนร้องขอชีวิต ตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเอาคืนชายผู้นี้ที่ลงมือปลิดชีพพ่อของเธออย่างเหี้ยมโหด
"ระยำหยาบช้าสิ้นดี!" เธอรุกสู้ด้วยคำพูดด่าทอ จ้องมองหน้าจาร์มาล์ด้วยพลังแค้นที่มันสุมอก
"เทียบเทียมไม่ได้สักนิดกับสิ่งคาว ๆ ที่พ่อเธอทำ....ใครกันแน่ที่ระยำกว่ากัน!" เขาเหมือนกับสัตว์ดุร้าย ปรี่ประชิดกายของจัสซีเนียเร็วพลัน เมื่อคำหยามหลุดออกมาจากปากของเธอ คำพูดที่เหมือนปลุกพลังความโหดร้ายออกมา ทำให้จัสซีเนียเจ็บกายอีกครา เพราะมือหนาบีบแน่นตรงหัวไหล่ของเธอ
"พวกแกมันระยำที่สุด! ถุย!" คำถ่าทอที่เปล่งออกมา พร้อมกับถุยน้ำลายใส่หน้าของคนตัวใหญ่ เธอไม่เกรงกลัวแม้ความตาย หากมันจะทำลายและแก้แค้นให้พ่อของเธอได้
"เราทำได้มากกว่าจุดไฟเผาทั้งเป็นเสียอีก....หรือเธออยากจะลองเหมือนกับพ่อและพี่ชายของเธอ"
