ยั่วสวาทสาวใช้

บทที่ 1

บทที่1

"ฉันไปก่อนนะกอหญ้า"

"อืม โชคดีนะลำดวน"

ปึก

บรรยากาศภายในรถหรูตกอยู่ในความเงียบ หลังจากลำดวนก้าวขาขึ้นมานั่งยังเบาะด้านหลังข้างเจ้านาย เพราะในตำแหน่งด้านข้างคนขับรถมีร่างสูงใหญ่ของชายที่อยู่ในชุดสูทสีดำนั่งอยู่ ทำให้เธอต้องย้ายมานั่งข้างผู้เป็น'เจ้านายคนใหม่'โดยปริยาย

"กลัวเหรอ"

"คะ"เธอเงยหน้าไปมองคนข้างกายด้วยแววตาประหม่า เพราะไม่รู้ว่าคำถามเมื่อครู่เขาจงใจถามเธอหรือว่าถามใคร

"กลัวฉันเหรอ นั่งเกร็งเชียว"ศิลาหันมาสบตาก่อนจะเอ่ยปากถามผู้หญิงตรงหน้าอีกครั้ง

"ปะ...เปล่าหรอกค่ะ แค่รู้สึกไม่ชิน"ลำดวนก้มหน้าตอบเสียงแผ่ว

"ไม่มีอะไรต้องเกร็ง ปรับตัวเองให้ชินเพราะเราสองคนต้องอยู่ร่วมกันอีกนาน"

"ค่ะ"เธอก้มหน้าตอบรับไม่กล้าขยับตัวไปไหน หัวใจดวงน้อยสั่นไหวเพราะกลิ่นน้ำหอมจาก ๆ ของชายหนุ่มที่ลอยมาแตะจมูกสวยของตัวเอง

"ทำอาหารเป็นไหม"

"ก็พอได้ค่ะ แต่ว่าฉันทำเป็นแต่อาหารไทย"ด้วยพื้นฐานเป็นคนต่างจังหวัดความเป็นอยู่ค่อนข้างทุรกันดารไม่ได้เปิดโลกกว้างหรือทันสมัยเหมือนกับคนในเมืองกรุงสักเท่าไหร่ เรื่องทำอาหารสัญชาติอื่นตัดทิ้งไปได้เลยเพราะเธอทำไม่เป็น

"ที่ห้องของฉันอาหารสดหมดพอดี เดี๋ยวแวะซื้อของที่ซูเปอร์มาเกตก่อนกลับห้อง"

"ได้ครับนาย"

บรรยากาศภายในรถตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง ก่อนทั้งสองจะเดินทางมาถึงห้องสรรพสินค้าซึ่งมีโซนซูเปอร์มาเกตรวมอยู่ด้านใน

"อยากได้อะไรก็เลือกได้ตามสบาย"

"คุณใหญ่อยากทานอะไรเป็นพิเศษไหมคะ"

"เธอ"ลำดวนเผลอเม้มริมฝีปากเข้าหากับคำตอบและสายตาของชายหนุ่มซึ่งกำลังจ้องมองมาที่เธอ

"เธออยากกินอะไร ฉันก็กินอันนั้น"หัวใจดวงน้อยเริ่มเต้นสั่น กับแววตาร้อนแรงของเขาที่มองมา

ลำดวนเป็นฝ่ายกวาดมองหาเลือกซื้อวัตถุดิบโดยมีศิลาคอยเข็นรถเดินตามหลังร่างสวยของหญิงสาวไปติด ๆ 

หากไม่มีใครรู้ว่าสถานะจริง ๆ ของทั้งคู่คือแม่บ้านกับเจ้านาย ก็คงพากันคิดไปไกลว่าผู้หญิงคนนี้คือคนที่คว้าหัวใจของนักธุรกิจหนุ่มไปครอบครองได้

"เสร็จแล้วค่ะ"ลำดวนหมุนตัวหันหน้ามาบอกหลังจากที่เธอเลือกซื้อของใช้จนแล้วเสร็จ

"อืม ไปคิดเงิน"

"ได้ค่ะ"หญิงสาวพยักหน้าเดินตามแผ่นหลังสูงใหญ่ของชายหนุ่มไปยังเคาน์เตอร์คิดเงิน

"คุณศิลาคะ"เสียงหวานที่ดังขึ้นมาในระหว่างที่ทั้งสองได้ก้าวขาออกมาจากเคาน์เตอร์คิดเงินนั้นทำให้ศิลาหันไปมองยังทิศทางของเสียง

"ใช่คุณศิลาจริง ๆ ด้วย บุษคิดแล้วว่าต้องทักคนไม่ผิด"บุษบา เดินยิ้มหวานเข้ามาหาชายหนุ่ม หญิงสาวผู้มีผิวพรรณดี และมีสง่าราศีทำให้ลำดวนที่ยืนอยู่ใกล้ชายหนุ่มรู้สึกหายใจลำบากจนต้องก้าวขาถอยหลังออกมาแต่ก็ยังคงอยู่ในระยะที่พอจะได้ยินถึงบทสนทนาของทั้งสอง

"มาทำอะไรที่นี่คะ แล้วนั่นซื้ออะไรกันเยอะแยะเชียว ให้บุษช่วยถือไหมคะ"ฝ่ามือเรียวสอดคล้องแขนชายหนุ่มในขณะที่สายตากวาดมองสิ่งของต่าง ๆ ที่อยู่ในมือของหญิงสาวข้างกายซึ่งดูไม่มีอะไรเทียบเท่ากับเธอได้

"มีธุระอะไรกับผมหรือเปล่าครับ"ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าของบุษบาค่อย ๆ เจื่อนลงแต่เธอก็ยังคงเกี่ยวท่อนแขนของเขาอย่างไม่ยอมปล่อย

"บุษไม่มีธุระอะไรหรอกค่ะ แต่อยากจะบอกว่าอาทิตย์หน้าวันเกิดคุณพ่อนะคะ ท่านอยากให้คุณไปร่วมงานด้วย"

"ครับ"ชายหนุ่มตอบรับ สายตาคมกริบตวัดกันไปมองใบหน้าสวยของบุษบา รังสีอันตรายที่แผ่กระจายออกมาทำให้ลูกสาวของคนที่เขามาขอร่วมลงทุนทำธุรกิจกับเขาต้องรีบดึงมือออกไป

"มีธุระที่จะคุยกับผมแค่นี้ใช่ไหมครับ"

"ค่ะ มาให้ได้นะคุณพ่อท่านอยากให้คุณไปร่วมงานวันเกิดของท่านให้ได้"

"ครับ ถ้าผมว่าง"ร่างสูงใหญ่พูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกไปด้วยใบหน้าที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกอะไรโดยมีร่างเล็กของลำดวนเดินตามไปติด ๆ 

"คุณต้องเป็นของฉันคนเดียวเท่านั้น คุณศิลา"บุษบากัดฟันกรอดฝ่ามือเรียวสวยกำหมัดแน่น มองแผ่นหลังของชายหญิงเดินเคียงคู่ผ่านประตูห้างออกไป

ถ้าหากเป็นเมื่อก่อน เธอคงนึกว่าศิลาคงไม่คิดที่จะสนใจผู้หญิงคนไหนคงจะมีแต่เธอคนเดียวที่เขาปล่อยให้เข้าใกล้อย่างถึงเนื้อถึงตัว

แต่วันนี้เธอบังเอิญได้เห็นเขาเดินเลือกซื้อของกับหญิงสาวรายหนึ่งซึ่งเธอไม่เคยรู้จักมาก่อนว่าเธอคนนั้นเป็นใคร มันยิ่งทำให้บุษบาไม่มีความมั่นใจเลยสักนิด เธอจึงคิดที่จะกำจัดผู้หญิงคนนั้นให้พ้นออกไปจากชีวิตของชายหนุ่ม

'เพราะผู้ชายที่ชื่อศิลา จะต้องเป็นของเธอแต่เพียงคนเดียว'

"เธอชื่อบุษบา เป็นลูกสาวของคุณดิเรกที่เข้ามาขอร่วมลงทุนธุรกิจกับฉัน"

"คะ...เมื่อกี้คุณใหญ่พูดว่าอะไรนะคะ"ลำดวนเงยหน้าขึ้นมามองชายหนุ่ม หลังจากที่เธอนั่งจมอยู่กับความคิดจนไม่ทันได้ฟังว่าคนข้างกายพูดว่าอะไร

"เธอกำลังสงสัยอยู่ไม่ใช่เหรอ ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร"

"ปะ...เปล่านะคะ"ลำดวนรีบปฏิเสธพลางโบกมือไปมา ทั้งที่ความเป็นจริงแล้วสมองของเธอก็แอบนึกสงสัยว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใครเหมือนกัน

"หึ"

"คุณศิลา ลำดวนไม่ได้คิดอะไรจริง ๆ นะคะ"

"อืม ไม่คิดก็ไม่คิด"เขาพูดก่อนจะหันมองออกไปยังนอกกระจกของรถ

'หึ ไม่คิด แต่สายตาที่มักจะแอบมองมาที่เขานั้นมันคืออะไร'

"ทำไมมีแค่กระเป๋าใบเดียว เธอมีเสื้อผ้าเท่านี้เองเหรอ"ชายหนุ่มเอ่ยถามเมื่อเห็นลูกน้องของเขายกกระเป๋าใส่เสื้อผ้าใบกลางเก่ากลางใหม่ซึ่งเป็นของหญิงสาวออกมาจากท้ายรถ

"ใช่ค่ะ ฉันมีเสื้อผ้าแค่นี้"หญิงสาวชี้ไปยังกระเป๋าที่ชายชุดดำถือเอาไว้

"เอามาให้ลำดวนถือเองก็ได้ค่ะ"

"ไม่ต้อง เธอมีหน้าที่แค่เดินตามฉันมา"

"เอ่อ"

"ทำงานกับฉัน ห้ามขัดคำสั่งเข้าใจไหม"

"ค่ะ ๆ "เมื่อเธอไม่สามารถขัดคำสั่งของชายหนุ่มได้ ลำดวนจึงต้องทำตามเขาอย่างว่าง่ายโดยการเดินตามชายหนุ่มเข้าไปภายในตึกสูงใหญ่หลายสิบชั้นตรงหน้าซึ่งตั้งเด่นสง่าอยู่ใจกลางเมืองใหญ่

บรรยากาศภายในห้องพักของชายหนุ่มทำเอาดวงตากลมโตของลำดวนขยายใหญ่ เธอเดินตามแผ่นหลังของชายหนุ่มเข้าไปจนทั้งสองมาหยุดยืนอยู่ตรงโถงใหญ่ มีโซฟาชุดสุดหรูวางอยู่ตรงกลาง

"ห้องพักของเธอจะอยู่ตรงนั้น"ชายหนุ่มชี้ไปประตูห้องนอนสีขาวที่ปิดสนิทอยู่ใกล้กับบันไดที่สามารถเดินขึ้นไปยังบนชั้นสองได้

"กฎของที่นี่ก็เหมือนกับของที่บ้านใหญ่ ไม่มีอะไรยุ่งยากหวังว่าเธอจะทำตามได้"

"ค่ะ"

"เดี๋ยวฉันจะต้องเข้าบริษัทไปเคลียร์งาน เธอก็อยู่ทำความสะอาดไป วันนี้ไม่ต้องทำมื้อเย็นนะ ฉันอาจจะกลับดึก"

"ค่ะ"

"เชื่อฟังแบบนี้สิ อะไร ๆ มันจะได้ง่าย"ชายหนุ่มพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินผ่านร่างสวยของลำดวนออกจากห้องพักไป ทิ้งให้หญิงสาวรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้องกับคำพูดที่แสนจะกำกวมประโยคนั้น