ฉันกำลังจะกล่าวขอบคุณอยู่ดีๆ ซูเหนียนก็ถอดหูฟังของฉันออกแล้วโยนลงพื้นจนแบนราบ
“หมอจี้เฮง？” เธอหัวเราะเยาะอย่างแหลมคม เสียงของเธอแทงทะลุแก้วหูและทำให้เกิดความเจ็บปวด “คุณคิดว่าคุณคู่ควรที่จะรู้จักหมอจี้หรือไม่？” นั่นหมอระดับชาติที่รักษาผู้นำ！ แม่ฉันปวดหัวเมื่อเดือนที่แล้ว ส่วนพ่อฉันเสียเงินไป 10 ล้านแต่ไม่มีเงินรักษาเธอ！
ฉันมองดูใบหน้าบิดเบี้ยวของเธออย่างเย็นชา
จริงอยู่ที่จีเหิงรับใช้เฉพาะผู้บริหารระดับสูง แต่พวกเราเป็นคู่รักกันมาตั้งแต่เด็กและเติบโตมาด้วยกัน มิตรภาพนี้ไม่สามารถวัดได้ด้วยเงินทอง
“แม่ของฉันจะมาถึงเร็วๆ นี้” เธอชี้มาที่ฉัน “คุกเข่าลงและเห่าเหมือนสุนัขเพื่อขอโทษ ไม่งั้นคุณจะตาย！”
ฉันเมินเฉยและก้มลงหยิบหนังสือเดินทางของลูกสาว
ตำแหน่งนี้ไม่สามารถถูกแทนที่ได้เพียงเพราะเธอพูดอย่างนั้น
ฮวนฮวนเตรียมความพร้อมสำหรับโอกาสฝึกงานนี้เป็นเวลาหนึ่งปีเต็ม
เพื่อให้แน่ใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบ เขาจึงซื้อ “กฎบัตรของสำนักงานแห่งสหรัฐอเมริกา“ ฉบับภาษาต่างๆ ถึง 6 ภาษาในคราวเดียว และบันทึกด้วยคำอธิบายประกอบที่อัดแน่นอยู่ในสมุดบันทึกของเขา
เพื่อเตรียมตัวสำหรับการทดสอบภาษา เขาจึงนอนเพียงวันละ 4 ชั่วโมงติดต่อกัน 3 เดือน แก้ไขการออกเสียงโดยฟังเทปจนเสียงแหบ และฝึกฝนต่อไปโดยอมยาอมคอไว้ในปาก
ฉันจำได้ว่าครั้งหนึ่งเมื่อฉันกลับบ้านดึก ฉันพบเธอหลับอยู่บนโต๊ะทำงาน โดยมีหนังสือเรียนกฎหมายระหว่างประเทศแนบแก้ม และแขนของเธอเต็มไปด้วยรอยจากการบีบตัวเองเพื่อไม่ให้หลับ
“แม่ ผมต้องพยายามทำให้ดีที่สุด” ครั้งหนึ่งเธอเคยพูดกับฉันทั้งน้ำตาว่า “ฉันอยากได้โอกาสนี้ด้วยความแข็งแกร่งของตัวเอง”
หลังจากการสัมภาษณ์รอบสุดท้าย แม้แต่ผู้ตรวจสอบก็โทรมาหาฉันและบอกว่า Huanhuan เป็นผู้สมัครที่มีการเตรียมตัวมาดีที่สุดที่พวกเขาเคยเห็นมา
โอกาสในการฝึกงานนี้ได้มาทีละเล็กทีละน้อยจากการนอนไม่หลับหลายคืน มือด้าน เสียงแหบ เหงื่อ และน้ำตา
ตราบใดที่ฉันส่งลูกสาวของฉันไปต่างประเทศภายในเวลาที่กำหนด ตำแหน่งนี้จะยังคงเป็นของลูกสาวของฉันอย่างแน่นอน
แต่ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาสัมผัสที่ปก ซู่ยี่ก็พุ่งเข้าใส่เขาอย่างบ้าคลั่ง
“คุณคิดว่าคุณเป็นใคร？” ซู่ยี่กรีดร้องอย่างตื่นตระหนก คว้าหนังสือเดินทางแล้วฉีกมันเป็นชิ้นๆ “ตอนนี้เรามาดูกันว่าคุณจะไปที่สหประชาชาติได้อย่างไร！“
ชิ้นส่วนกระดาษปลิวไสวเหมือนเกล็ดหิมะ
หัวใจฉันจมดิ่งลงสู่จุดต่ำสุด
การจะออกหนังสือเดินทางใหม่จะต้องใช้เวลาอย่างน้อยสามวัน และสำนักงานตรวจคนเข้าเมืองสหรัฐฯ กำหนดเส้นตายในการรายงานตัวคือพรุ่งนี้
“อย่าปล่อยให้พวกมันหนีไปได้！“ ผู้ปกครองที่แต่งหน้าจัดจับแขนฉันแน่นจากด้านหลัง จิกเล็บลงบนเนื้อฉัน “คุณหนูซูยังโกรธอยู่เลย！“
ฉันค่อยๆ เงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องไปที่ทุกคนที่นั่นเหมือนมีด
สายตาอันน่าเกรงขามของฉันทำให้การกระทำของทุกคนที่อยู่ที่นั่นหยุดลงทันที
แม้แต่เสียงหายใจยังได้ยินชัดเจน
“ซู่ยี่ เจ้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้ากำลังทำลายอะไรอยู่ “ฉันพูดแต่ละคำอย่างช้าๆ เสียงของฉันเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง” และกล่าวว่า “เมื่อฉันรู้ทุกอย่างเกี่ยวกับคุณแล้ว คุณควรจะอธิษฐานขอชีวิตของคุณ”
ฉันหันกลับไปมองผู้ปกครองที่กำลังดึงฉันอยู่ จ้องมองตราโรงเรียนที่อยู่บนหน้าอกลูกชายของเธอ “จางซื่อเส้า ตระกูลจางใช่ไหม？ พ่อของเธอชื่อจางหยวน“
ฉันเยาะเย้ย “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป บริษัทของคุณสามารถเตรียมพร้อมสำหรับการชำระบัญชีล้มละลายได้”
ใบหน้าของแม่และลูกชายซีดเผือดในทันที และมือที่คลายออกของหญิงสาวก็สั่นอยู่ตลอดเวลา
“เกิดอะไรขึ้น” เสียงผู้หญิงแหลมคมดังมาจากประตู
แม่ของซูเหนียนเดินเข้ามาด้วยความโกรธ กลิ่นน้ำหอมบนตัวของเธอแรงมากจนแทบจะหายใจไม่ออก
เธอหันมองไปรอบๆ และในที่สุดก็จ้องมองมาที่ฉัน： “คุณเป็นคนที่รังแกลูกสาวสุดที่รักของฉันเหรอ？“
ซูเหนียนรีบโผเข้ากอดแม่ทันที： “แม่！ เธอไม่เพียงแต่ตีฉันเท่านั้น เธอยังบอกว่าเธอต้องการฆ่าฉันด้วย！“
ทันใดนั้นดวงตาของแม่ของซูก็เปลี่ยนเป็นชั่วร้าย
อากาศร้อนและเหงื่อของลูกสาวไหลเข้าไปในบาดแผลทำให้เธอตัวสั่นด้วยความเจ็บปวด
เมื่อมองดูลูกสาวที่กำลังจะตายอยู่ในอ้อมแขน ฉันก็ไม่อาจทนได้อีกต่อไป
“ปัง！“
ตบอีกครั้งเข้าที่ใบหน้าของซู่ยี่ด้วยแรงมากจนขาเทียมของเธอหลุดออกมา
“ลืมตาให้กว้างแล้วมองให้ชัด！“ ฉันวางบัตรประจำตัวพนักงานลงบนโต๊ะแล้วตะโกน “ฉันเป็นผู้เชี่ยวชาญระดับหัวหน้าของสถาบันวิทยาศาสตร์แห่งชาติจีน และสามีของฉันคือมหาเศรษฐีตัวจริง！ ไปกันเถอะ แล้วฉันจะให้อภัยคุณ！“
ซู่ยี่ปิดจมูกที่เลือดไหลออกแล้วกรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง： “แกพูดจาไร้สาระ！ พ่อฉันรวยที่สุด！ แกเป็นแค่ของปลอม！“
แม่ของซูขยิบตาให้ด้านหลังเธอ และผู้ปกครองหลายคนก็รีบวิ่งเข้ามาและบังคับให้ฉันคุกเข่าลงบนพื้น
ลูกสาวของฉันตกลงจากอ้อมแขนของฉัน กระแทกพื้นอย่างแรง และหมดสติไป
“อีเหี้ย！ ใครจะรู้ว่านี่มันของปลอม เทคโนโลยี Photoshop สมัยนี้มันล้ำหน้าไปมาก！“ แม่ซูยกมือขึ้น แต่ชะงักเมื่อสบตากับดวงตาอันสง่างามของฉัน สุดท้ายเธอก็ได้แต่พ่นลมหายใจอย่างเย็นชา “จ่ายเงินให้ฉัน！ หนึ่งล้านบาทเพื่อศัลยกรรมพลาสติกให้ลูกสาวฉัน！”
“โอเค” ฉันยิ้มเยาะ
ทุกคนตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด เพราะไม่คิดว่าฉันจะเห็นด้วยง่ายขนาดนี้
“แต่...“ ฉันเหลือบมองพวกเขา “ชุดที่ลูกสาวฉันใส่นั้นเป็นชุดสั่งทำระดับไฮเอนด์ และสร้อยคอที่คุณฉีกออกไปนั้นมีมูลค่ารวมกว่าสิบล้าน... ตอนนี้ถึงคราวของคุณที่จะมาชดเชยให้ฉันแล้ว“
ฉากนั้นเงียบลงทันที และแม่และลูกสาวของตระกูลซูก็หน้าแดง： “ใครจะรู้ว่านี่เป็นของปลอม...“
“อย่ามาพูดกันว่าเป็นของปลอมหรือของปลอมดีกว่า ยังไง？ “แค่สิบล้านเอง คุณซึ่งเป็นภรรยาของคนรวยที่สุด จ่ายไหวเหรอ“ ฉันพูดอย่างประชดประชัน
ผู้ปกครองหลายคนมองหน้ากันและมองไปที่แม่ของซูด้วยความสงสัย
จู่ๆ แม่ของซูก็หยิบบัตรสีดำออกมาใบหนึ่งแล้วโยนลงพื้น พร้อมพูดอย่างภาคภูมิใจว่า “นี่คือบัตรสะสมแต้มที่ได้รับการรับรองเป็นพิเศษจากหัวหน้าสำนักงานป้องกันประเทศ แค่นี้ก็เกินพอสำหรับซื้อเสื้อผ้าขาดๆ ของเธอไปร้อยชุดแล้ว！“
พ่อแม่ที่อยู่ข้างหลังเขาเบิกตากว้างและเริ่มกระซิบกัน
“โอ้พระเจ้า ฉันอ่านถูกไหมเนี่ย？ แต่ปกติแล้วบัตรดำของสภาแห่งรัฐจะมอบให้เฉพาะกับความสำเร็จที่สำคัญเท่านั้น...“
“ถูกต้องแน่นอนครับ มีตราของสำนักงานป้องกันประเทศและตัวอักษรชุบทองอยู่ด้วย... ฉันเคยได้ยินเรื่องนี้มาก่อน แต่ฉันไม่เคยคาดคิดว่าจะได้เห็นด้วยตาตัวเองในวันนี้…”
“ผู้หญิงคนนั้นเป็นของปลอมจริงๆ！”
จู่ๆ ลูกศิษย์ของฉันก็หดตัวลง
การ์ดใบนี้... เป็นที่แน่ชัดว่าองค์กรได้มอบให้แก่ฉันเป็นรางวัลเมื่อเดือนที่แล้ว！
มีชิ้นแบบนี้เพียงชิ้นเดียวในประเทศ
ฉันได้ให้เงินนี้กับสามีโดยตรงอย่างชัดเจน และขอให้เขานำไปใช้เป็นเงินค่าขนมให้ลูกสาวของเราด้วย！
หรือว่าสามีนางแบบของฉัน...นอกใจฉันจริงๆ เหรอ？
ไม่นะ！ ไม่เด็ดขาด！
เราเซ็นสัญญากันก่อนแต่งงานว่าถ้าเราหย่ากัน ไม่ว่าจะเป็นความผิดของใครก็ตาม เขาจะออกจากบ้านไปโดยไม่ได้อะไรเลย
ถ้ามองข้ามความสัมพันธ์ของเราหลายปี...เขาก็ไม่ใช่คนโง่ขนาดนั้นเลย
แม่ซูชื่นชมสีหน้าตกใจของฉันและกดหมายเลขโทรศัพท์อย่างภาคภูมิใจ： “สามี มีคนรังแกเราซึ่งเป็นแม่และลูก รีบมาเร็ว！“
หลังจากวางสายแล้ว เธอก็มองมาที่ฉันอย่างเย่อหยิ่งและพูดว่า “เดี๋ยวก่อน สามีของฉันจะมาถึงเร็วๆ นี้” ให้ฉันแสดงให้คุณเห็นว่าการเป็นคนที่รวยที่สุดหมายความว่าอย่างไร！
ฉันอดทนกับความเจ็บปวดแสนสาหัสและอุ้มลูกสาวไว้ในอ้อมแขน รอคอยที่จะดูว่าจะเกิดอะไรขึ้น
เมื่อประตูห้องทำงานถูกผลักเปิดออก และเราเห็นว่าใครกำลังมา ลูกสาวของฉันและฉันก็หยุดนิ่งไปพร้อมๆ กัน
