บทที่ 1
ขายความบริสุทธิ์ของตัวเอง
ห้องโถงที่สวยมีแสงไฟสว่างกว้างใหญ่ หน้าของกันยาซีดไปหมดมือของเธอจับชายเสื้อไว้แน่นๆนิ้วมือเธอก็ขาวซีดไปหมด
ผู้ชายที่อยู่ด้านล่างเวทีมีแต่สายตาที่ไม่ดีมองไปทางผู้หญิงบนเวที
“หนึ่งแสน”
“หนึ่งแสนห้าหมื่น”
“สองแสน”
ตัวเลขเพิ่มขึ้นเรื่อยๆแต่คนที่ยกป้ายก็เริ่มน้อยลงสุดท้ายเหลืออยู่แค่คนเดียว
นั่นคือผู้ชายที่ดูแล้วอายุเกือบจะห้าสิบหัวล้านไปหมดกำลังยกป้ายของเขาอยู่และกำลังมองไปทางกันยาอย่างหลงไหล
กันยากลั้นความอยากอ้วกไว้มองไปทางอื่นไม่ให้ตัวเองหันไปมองทางเขา
“สองแสน มีมากกว่านี้ไหม?”พิธีกรยิ้มแล้วถาม “สองแสนครั้งที่หนึ่ง สองแสนครั้งที่สอง สองแสนครั้งที่”
“หนึ่งล้าน”
มีเสียงที่สุขุมดังขึ้นมาจากห้องVIPชั้นสอง
ในวินาทีนั้นทั้งห้องเงียบไปหมด ตอนที่กันยาได้ยินชื่อนั้นเหมือนเลือดในร่างกายหายหดหายไปทั้งตัวทันที
เธอรีบเงยหน้าขึ้นไปสบกับตาคู่ที่เย็นชานั้น
“หนึ่งล้าน!”พิธีกรตื่นเต้นจนเสียงของเธอสั่น “หนึ่งล้านครั้งที่หนึ่ง หนึ่งล้านครั้งที่สอง หนึ่งล้านครั้งที่สาม!ดูดีมาก คุณสาครได้ความบริสุทธิ์ของคุณกันยาไป!”
ในสภาวะที่มีเสียงซุบซิบไม่หยุด สาครลุกขึ้นมาแล้วเดินออกไปด้านนอก
ณ ห้องชุดในโรงแรม
กันยานั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเธอสั่นไม่หยุดเหมือนจะล้มลงไปบนพื้นได้ตลอดเวลา
และในตอนนี้ประตูถูกเปิดแล้ว
และในเวลาเดียวกันได้ยินเสียงปิดประตูตามหลังทำให้ห้องมืดไปหมด
กันยาหายใจเข้าลึกๆกำลังจะลุกขึ้นมาแต่วินาทีต่อไปก็มีกลิ่นเหล้าพุ่งเข้าไปในจมูกของเธอและทับเธอไว้บนเตียงที่นุ่มๆ
“สาคร!””พอได้กลิ่นที่คุ้นเคยกันยาอยากจะอ้าปากพูดแต่คางของเธอโดนผู้ชายจับไว้ก่อน
จับแรงมากเหมือนจะบีบให้คางของเธอสลายในพริบตา
“หนึ่งคืนสิบล้าน?เฮอะคุณหนูกันยาค่าตัวแพงจริงๆเนาะ”เสียงที่เยือกเย็นของสาครดังขึ้นในห้องที่มืดมนและเขาก็เริ่มเข้าใกล้เธอ “แต่สิบล้านก็คงไม่ใช่อะไรสำหรับคุณหนูกันยามั้ง?ถ้าเป็นแบบนั้น ตอนนั้นเก็ทมณีขอเงินจากเธอแค่สามหมื่นทำไมไม่ให้?”
ระหว่างที่พูดมือของเขาออกแรงมากกว่าเดิม กันยาเจ็บจนร้องออกมาดวงตาเธอก็มีน้ำตาคลอเต็ม “สาครฉันเคยบอกเธอตั้งนานแล้วว่าฉันไม่ได้รับสายจากเก็ทมณีว่าจะยืมตังค่าพยาบาล!ฉันก็ไม่ได้......”
“ถึงตอนนี้แล้วเธอยังไม่ยอมรับ!”กันยายังพูดไม่จบเขาก็ตะโกนพูดแทรกเธอ “ถ้าไม่ใช่เพราะเธอไม่ยอมจ่ายเงินค่าพยาบาล!แล้วเก็ทมณีจะตายได้ไง!”
คำติของเขาทำให้เธอรู้สึกว่าหัวใจกำลังเหมือนถูกไฟเผาอย่างทรมาน
เจ็บจนหัวใจจะสลาย
จะมีใครรู้ว่าผู้ชายตรงหน้าที่อยากจะฆ่าเธอเคยรักเธอมากขนาดไหน
ในวินาทีนี้เธอไม่มีแรงที่จะแก้ตัวแล้ว
สองปีเต็มๆเธอแก้ตัวไปหลายร้อยครั้งแต่เขาก็ไม่เคยเชื่อ
เธอก็เหนื่อยเป็นเหมือนกัน
“งั้นก็ถือว่าเพราะฉันไม่ให้ค่าพยาบาลก็เลยทำให้เก็ทมณีตาย เฮอะ”ในห้องที่มืดมนกันยาเปิดปากพูด “แล้วยังไงต่อ?4นายทำให้บ้านฉันล้มละลาย ตอนนี้แม่ฉันรอเงินก้อนนี้ไปรักษาตัวนายจ่ายเงินมาให้ฉัน ฉันนอนกับนายหนึ่งคืนทำให้คืนนี้จบลงเร็วๆ นายกับฉันจะได้สบายหน่อยไม่ใช่หรอ?”
น้ำเสียงของผู้หญิงที่ไม่สนใจเหมือนมีดที่แทงเข้าไปในหัวใจสาคร
ในอกของเขามีไฟที่กำลังจะลุกลาม เขาไปจับที่ข้อมือของเธอแล้วดันไปบนหัวของเธอและหันตัวเธอไปแบบเย็นชา
“สาครเธออยากให้ฉันนอนกับเธอมากใช่ไหม?”เขายิ้มแบบเยือกเย็นแล้วไปฉีกกระโปรงของเธอ “ได้ ฉันจะทำให้เธอสมหวัง!”
