บทที่ 2
ความลับในใจของเธอ
ไม่มีอะไรล่วงหน้าไม่มีความอ่อนโยนมีแต่ความรุนแรง!
หน้าของเธอโดนฟุบไว้ในผ้าห่มความเจ็บเริ่มเต็มไปในร่างกายเธอน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
สาครในเมื่อก่อนแค่จูบเธอก็จะถามอย่างอ่อนโยนแต่ตอนนี้เขาเห็นเธอเป็นแค่ผู้หญิงที่อยากปลดปล่อยไม่มีความอ่อนโยนมีแต่ความรุนแรง......
แล้วเธอจะแก้ตัวได้เหรอ?
ไม่......
เธอทำไม่ได้
หนึ่งปีก่อนที่จากกันเธอตัดสินใจแล้วว่าจะเก็บความลับนี้ไว้ในใจ......
เธอหลับตาลงพร้อมกับปกปิดความหมดหวังในตา
รอทั้งหมดนี้จบลงกันยานอนเปลือยเปล่าอยู่บนผ้าห่มเหมือนตุ๊กตาที่ไม่มีความรู้สึกใดๆ
สาครลุกขึ้นมาอย่างไม่ลังเลพอใส่เสื้อผ้าของตัวเองเสร็จก็มองไปทางกันยาที่อยู่บนเตียง
เขาเผลอมองไปทางเลือดแดงๆที่อยู่บนเตียงทำให้เขาชะงักไป
แต่แป๊บเดียวก็หายไปเขากลับมาเป็นคนแบบเยือกเย็นเหมือนเดิม
พอจดกระดุมเม็ดสุดท้ายก็กำลังจะเดินไปและในเวลานี้
“แป๊บ”
ด้านหลังมีเสียงที่อ่อนๆของกันยา เขาหันหัวไปก็เห็นเธอพยายามลุกขึ้นมาแล้วยื่นมือไปทางเขา
“นายยังไม่ได้เอาตังให้ฉัน”เธอพูดเบาๆ
สาครตัวแข็งไปเลยวินาทีต่อไปเขาก็โมโหขึ้นมาทันที
เขาอยากจะไปบีบคอของผู้หญิงคนนี้ให้ตายคากำมือ!
เงิน!
ในใจของเธอมีแต่เงินเหรอ!
“เงินใช่ไหม?”เขาเปลี่ยนความโมโหเป็นเสียงหัวเราะแล้วเอาถุงออกมาจากตู้ข้างๆแล้วโยนขึ้นไปบนฟ้ามีเงินมากมายลอยลงมา “อยากได้เงินก็คลานมาเก็บเอง!”
หน้าของกันยาซีดไปในที่สุด
สาครตั้งใจทำแบบนี้ชัดๆ
เขาสามารถเอาเช็คหรือโอนให้ก็ได้แต่เขากลับเลือกที่จะเอาเงินสดให้และยังโยนให้เธอเก็บเหมือนขอทานแบบนี้ก็เพื่อที่จะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีเธอ
ถึงแม้จะโดนเหยียบย่ำเธอก็ต้องเอาเงินนี้
เธอก็เลยพยายามลุกขึ้นมาจากเตียงส่วนล่างเธอเจ็บจะตายอยู่แล้ว แต่เธอก็อดกลั้นไว้และเอาผ้าห่มพันตัวไปเก็บเงินที่อยู่บนพื้นทีละใบ
มองไปทางผู้หญิงที่คุกเข่าอยู่บนพื้น มือของสาครกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว
เพื่อเงิน ศักดิ์ศรี ความบริสุทธิ์ ความเป็นคนเธอไม่เอาทั้งนั้น!
เมื่อก่อนเขาตาบอดไปจริงๆ!ถึงจะรู้สึกว่าผู้หญิงแบบนี้ดี!
ตอนนี้สาครแค่มองกันยาแป๊บเดียวเขาก็รู้สึกว่าอยากจะอ้วก เขาเอาขาไปเตะโต๊ะที่อยู่ข้างๆแล้วเดินออกไปจากห้อง
พอได้ยินเสียงปิดประตูมือของกันยาที่เก็บเงินถึงจะหยุด
เธอก้มหัวลงมีน้ำตาไหลลงไปบนพรมทีละหยดๆ
เขา......ต้องรังเกียจเธอมากกว่าเดิมแน่ๆเลย......
แต่แบบนี้ก็ดี......
ถ้าเป็นแบบนี้หลังจากที่เธอจากไปเขาก็จะไม่เศร้า......
พอกันยาคิดแบบนี้อยู่ดีๆเธอก็รู้สึกเจ็บหน้าอก
“อือฮื้ม!”เธอปิดปากแล้วไอ พอเปิดฝ่ามือก็เห็นมีเลือดเต็มอยู่ในฝ่ามือ
กันยานั่งดูนิ่งๆ
เป็นอย่างงั้นจริงด้วย......เวลาของเธอเหลือไม่เยอะแล้วใช่ไหม?
กันยาเก็บทุกอย่างเสร็จก็รีบเอาเงินไปที่โรงพยาบาล
“คุณหมอธีรภัทร นี่คือค่ารักษาพยาบาลของแม่ สิบล้าน พอไหม?’เธอถือเงินที่อยู่ในถุง
หมอธีรภัทรคือหมอที่ยังหนุ่มๆหน้าตาดูสะอาดเรียบร้อยเขาอึ้งไปเลย “กันยาเธอไปเอาเงินพวกนี้มาจากไหน?”
หัวของกันยาสั่นเบาๆไม่ได้ตอบอะไร
ธีรภัทรเห็นรอยช้ำที่คอของเธอแล้ว
เขาเข้าใจทันทีในตาเต็มไปด้วยความสงสารเขาไปจับที่ไหล่ของกันยา “กันยาเธอจะทำแบบนี้ไปทำไม!ถึงแม้จะเพื่อช่วยแม่เธอก็อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้!”
