ห้องชุดประธานาธิบดีที่โรงแรม W
อุณหภูมิในห้องยังคงอุ่นขึ้นเรื่อยๆ เสิ่นจินอันถูกชายคนหนึ่งกดลงบนเตียงนุ่ม เมื่อเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศทำให้เธอสะดุ้งและความเมาก็จางลงไปบ้าง
ชายที่อยู่บนตัวเธอหายใจหนักหน่วง จูบที่ร้อนแรงและไม่คุ้นเคยไล่ลงมาตามลำคอของเธอ เสิ่นจินอันที่เพิ่งเคยสัมผัสเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก ไม่อาจทนต่อการยั่วยวนเช่นนี้ได้ เธอครางเบาๆ แต่กลับเหมือนเป็นการเปิดสวิตช์บางอย่างของฝ่ายตรงข้าม เขาคำรามเบาๆ แล้วจูบปิดปากเธอ
เสิ่นจินอันรู้สึกเหมือนเป็นแม่น้ำที่ไหลเชี่ยว ชายคนนี้ทำให้เกิดคลื่นใหญ่ทุกครั้งที่เขาใช้แรง เธอถูกกลืนไปในนั้น
ในที่สุด ความมีเหตุผลก็ถูกกลืนหายไป
ร่างกายของเธอกลายเป็นสายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิและฝนพรำ แสงไฟยืดยาวเงาของทั้งสองในบรรยากาศที่คลุมเครือ
คืนนั้น พวกเขาทุ่มเททุกอย่าง ราวกับต้องการหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว
...
เช้าวันรุ่งขึ้น เสิ่นจินอันตื่นขึ้นมาด้วยความปวดเมื่อยทั่วตัว แต่กลับพบกับดวงตาที่ลึกซึ้งคู่นั้นโดยไม่คาดคิด
เมื่อเห็นใบหน้าของชายคนนั้น เธอรีบกระโดดขึ้นจากเตียงและดึงผ้าห่มมาห่อร่างกายทันที ภาพเหตุการณ์เมื่อคืนนั้นก็หลั่งไหลเข้ามาในหัว
“ตายแล้ว ...” เสิ่นจินอันหยุดนิ่ง ความร้อนและความอับอายปกคลุมเธอ
เธอไปนอนกับฉือหยั่นโจวได้ยังไง?!
ผู้ชายคนนี้ เธอคุ้นเคยมาก
ชายหนุ่มที่มีความสามารถ เด็ดขาด หล่อเหลาหาที่เปรียบไม่ได้ ...
คำที่สมบูรณ์แบบทั้งหมดนี้ใช้เพื่ออธิบายชายคนนี้
ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีข่าวลือว่าเขาเก็บตัวเพื่อแฟนเก่ามาเกือบสามปี โดยไม่มีผู้หญิงคนไหนอยู่ใกล้เขาเลย
“แล้วคุณคิดว่าเป็นใครล่ะ?” เสียงเย็นชาของฉือหยั่นโจวดึงเธอกลับมา “ฉือจิ้งอี้เหรอ?”
จากนั้นชายหนุ่มที่เปลือยท่อนบนหยิบกล่องบุหรี่และไฟแช็กออกมา จุดบุหรี่หนึ่งมวน คิ้วของเขายกขึ้นเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยคำถาม เขาพิงหัวเตียงอย่างไม่สนใจ
เมื่อได้ยินชื่อนั้น เสิ่นจินอันมีความรู้สึกแปลกๆ ผ่านดวงตา แต่มันก็หายไปอย่างรวดเร็ว
ฉือหยั่นโจวพ่นควันบุหรี่ออกมา พูดด้วยน้ำเสียงที่กดดัน “กล้าขึ้นเตียงฉัน แกนี่ใจกล้าจริง”
ไม่รู้ทำไม เสิ่นจินอันรู้สึกเย็นที่หลัง ใจเธอกลับมีความรู้สึกผิดเล็กน้อย
เธอไม่เคยคิดว่าตัวเองจะขึ้นเตียงฉือหยั่นโจวในสถานการณ์เช่นนี้
เพราะว่า... เขาเป็นลุงแท้ๆ ของฉือจิ้งอี้
ฉือจิ้งอี้คืออดีตคู่หมั้นของเธอ
แต่หลังจากที่เธอเห็นเขากับเสิ่นหลิงอี๋แอบมีสัมพันธ์กัน เธอก็เลิกกับเขาในใจฝ่ายเดียว
“เป็นใบ้เหรอ?” เขายกตาขึ้นเล็กน้อย สายตาเย็นเหมือนน้ำแข็ง
“คุณนี่ชอบพูดเล่นจริงๆ” เสิ่นจินอันฝืนใจพูด “เราก็เป็นผู้ใหญ่กันแล้ว ไปเที่ยวที่แบบนี้ก็เพื่อสนุกไม่ใช่เหรอ?”
เธอจำได้เลือนลางว่าเพราะอารมณ์ไม่ดี เพื่อนสนิทของเธอพาเธอไปดื่มที่เจ๋อเซ่อ และยังใจป๋าทิ้งเงินเป็นกองบนโต๊ะ เสมือนเป็นเศรษฐีใจบุญ พูดว่าหนุ่มน้อยในคลับนี้เลือกได้ตามใจ
แต่เธอไม่คิดเลยว่าเลือกไปเลือกมา จะเลือกฉือหยั่นโจวคนนี้ได้ยังไง
? “จริงๆ แล้วเพื่อสนุกหรือใช้ฉันแก้แค้นฉือจิ้งอี้?” ฉือหยั่นโจวจับคางเธอไว้ กลิ่นบุหรี่ที่เข้มข้นทำให้เธอรู้สึกกดดัน
เขายังจำได้ถึงเมื่อคืนที่บาร์ เสิ่นจินอันบ่นว่าอยากให้ฉือจิ้งอี้เสียหน้าใหญ่ๆ แต่ไม่คิดว่าการเสียหน้านี้จะเกี่ยวกับตัวเขาเอง
