เมื่อเห็นแบ้งเทาตรงหน้า มือเรียวเอื้อมไปคว้าเพื่อหยิบแก้วจะมาชงเหล้า แต่ชายร่างท้วมพุงพุ้ยนั่นกลับดึงแขนของฉันไปให้นั่งลงข้างๆ
"คนสวยมาเสริฟข้างๆพี่นี่มา" มือหยาบของมันโอบไหล่เอาไว้ ฉันพลันสะบัดมันออกกลิ่นกายมันเหม็นเขียว
" แหม๋ทำเหมือนไม่เคย อยากได้เท่าไหร่คืนนี้ไปกับพี่" คนร่างท้วมเอ่ย
"ดื่มเป็นเพื่อนพี่ก่อน เอาอะไรสั่งได้เลย"
ให้ตายสิ ฉันไม่ชอบอะไรแบบนี้เลย ฉันจึงสะบัดมันออกอีกครั้ง ขณะนั้นดันปรากฎสาวชุดแดงที่หาเรื่องตอนหัวค่ำเดินเข้ามามองเห็นฉันขัดขืนแขก
"นี่เธอ ลูกค้าให้นั่งก็นั่งไปสิ ถ้าขืนขัดใจลูกค้าฉันฟ้องพี่ทิพย์นะ"จากนั้นสาวชุดแดงนั่นไปนั่งข้างประธานซิน ทำท่ายั่วยวน
มือเรียวของหล่อนยกแก้วเหล้าขึ้นมาป้อน ทำเป็นเอาอกเอาใจ แต่ทำไมฉันรู้สึกขัดหูขัดตาไม่พอใจ ไม่ชอบที่หล่อนมาทำแบบนี้กับประธานซิน
"น้อง เอาคอกเทลให้พี่แก้วนึง"เมื่อมีพนักงานเสิร์ฟเดินมาฉันสั่งมาเพื่อทำอะไรบางอย่าง
ผ่านมาไม่นาน คอกเทลนั้นก็มาเสิร์ฟ สายตาฉันจดจ้องไปที่ประธานซินก็เหมือนจะดูนิ่งเฉย ฉันกับเขานั่งอยู่ฝั่งข้าม แต่สังเกตเห็นว่าเขามองมาที่ฉัน งั้นเริ่มยั่วบทแรกเบาๆเพราะฉันหมั่นไส้สาวชุดแดงนี่จังเลย
นิ้วเรียวจุ่มลงไปที่แก้วน้ำสีหวาน ก่อนที่ฉันจะยกขึ้นกลางอากาศยื่นไปข้างหน้าเพื่อบ่งบอกว่าแก้วนี้เพื่อคุณ
จากนั้นหยิบผลเชอรี่สีแดงสดที่วางประดับริมขอบแก้วออกมา เพื่อที่จะอ้าปากงับผลเชอรี่นั่น
Part ประธานซิน
ศิรินเธอคิดจะทำอะไรของเธอ ถ้าโดยสัญชาตญาณสายตาที่เธอมองผมนั้นราวกับกำลังยั่วผมยังไงยังงั้น หรือเขาไม่พอใจหญิงสาวที่นั่งเกาะแขน เอ๊ะหรือเขาต้องการผม ผมก็เดาใจเธอไม่ออก
ได้แต่มองเธออย่าง งง ๆ แต่ท่าทางดูดดึงลูกเชอรี่ของเธอตอนนี้ ช่างเซ็กซี่เหลือเกินจนทำให้ผมใจสั่น ผมต้องหาทางคุยกับเธอให้รู้เรื่องเธอทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร
ผมมองเธอไม่ละสายตา เธอปฏิเสธผมแต่เธอเลือกที่จะมาทำแบบนี้เหรอ
part ศิริน
สบโอกาสทีเผลอที่ชายร่างท้วมมัวแต่คุย ฉันสะบัดหยัดตัวลุกขึ้นเดินออกจากชายร่างท้วมแล้วดึงแก้วพร้อมแบ้งเทามาด้วย แต่ใยสาวชุดแดงตอนนี้สิ
หมั่นไส้หล่อนมาก ในสมองพลันฉุกคิดเรื่องสนุกๆขึ้นมา หลังจากฉันชงเหล้าแก้วอีตาร่างท้วมเสร็จ ฉันแกล้งสะดุดล้ม สาดแก้วเหล้าเข้าสาวชุดแดงเต็ม แต่น้ำดันประธานซินโดนไปด้วยซะงั้น
"อุ้ยขอโทษค่ะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ"ฉันรีบเอ่ยก่อนด้วยเสียงหวาน
"นังเด็กบ้านี่แกแกล้งฉันเหรอ"
"เปล่านะคะเมื่อกี๊มันมืดหนูมองไม่เห็น" ตาคู่สวยฉันเหลือบมองเห็นเสื้อขาวของเขาเปียกเลอะจึงยกมือไหว้ขอโทษและแสดงความรับผิดชอบ
" ท่านประธานคะเสื้อเลอะ ไปค่ะเดี๋ยวศิรินเช็ดให้ " มือสวยจับวงแขนแกร่งดึงขึ้นให้ลุกตามฉันมา
ผมลุกออกมาจากตรงนั้นตามที่เธอบอก เพราะมีบางอย่างต้องคุยกับเธอ และเดินจูงมือผมไปยังห้อง ห้องนึง ผมเดินตามเธอออกมาอย่างไม่มีข้อกังขา
ฉันนึกขึ้นได้ว่าฉันจับแขนเขาอยู่โดยลืมตัว ฉันจึงรีบปล่อยแขนเขาให้เป็นอิสระ
"นี่คุณมาทำงานแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่" ผมมองชุดเสื้อผ้าที่เธอใส่ ช่างดูเซ็กซี่เย้ายวนใจดีนัก รูปร่างสะโพกสมส่วน เรียวขาสวย เนินอกอวบถ้าได้ลองอีกครั้งก็คงจะดี ค่ำคืนนั้นผมจำเธอไม่เคยลืม
"วันนี้วันแรกค่ะ" ฉันงุดลงก้มหน้าตอบ เพราะไม่กล้าสู้หน้า ฉันพาเขามายังห้องแต่งตัว เพื่อที่จะเอาเสื้อที่เปียกเหล้า ล้างเพื่อไม่ให้เสื้อสีขาวเป็นคราบ
"ท่านประธานถอดเสื้อมาสิคะศิรินจะเอาไปล้างตรงที่เลอะให้"
"เธอเป็นคนทำเธอก็ถอดให้สิ" ผมกะจะแกล้งเธอบ้าง
พอเขาบอกแบบนั้นแต่ทำไมใจมันสั่นแบบนี้ล่ะ
ทันใดนั้นมือสวยของฉันที่กำลังปลดกระดุมเม็ดที่สาม มือหนาของคุณซิน คว้าข้อมือของฉันดึงขึ้น
"เธอต้องการเงินเท่าไหร่ ที่จะไม่ต้องทำงานนี้"
"คะ?"
เล่นเอาฉันตอบไม่ถูกเลยทีเดียว แต่ทำไงได้ ในเมื่อต้องใช้เงิน
"5 แสนค่ะ"
" งั้นไปเก็บของแล้วไปกับฉันเดี๋ยวนี้เลย "
" ไปไหนคะ ศิรินพึ่งทำงานวันแรกยังไม่ได้เงินเดือนเลย "
" จะเอา5แสนหรือจะทนอยู่แบบนี้"
ฉันก็ลังเล ไม่รู้ว่าเขาจะพาฉันไปไหน แล้วฉันแค่พูดไปแบบนั้น นะไม่ได้กะเอาจริง
"นี่คุณให้จริงเหรอ?"
"เห็นฉันชอบพูดเล่นหรือไง"
เค้าเป็นถึงประธานคงไม่มานั่งพูดเล่นกับฉันหรอกมั้ง ลองดูคงไม่เป็นไร ยังไงเขาก็เป็นเจ้านายฉัน
ฉันวิ่งเข้าไปเก็บกระเป๋าแล้วเดินตามเขาออกมาโดยไม่ได้บอกใคร แต่มีพวกการ์ดของร้าน มาขวางอยู่
"ยังไม่เลิกงานออกไม่ได้นะครับ "
"เธอออกแล้วไม่ใช่พนักงานที่นี่ หลบไป "เสียงทุ้มประธานหนุ่มเอ่ยอย่างไม่เกรงกลัวต่อสิ่งใด
การ์ด 2 คนทำท่าจะหาเรื่อง ประธานซินก็ใช่ย่อย ทันใดนั้นเขาต่อสู้ราวกับยูโดสายดำ พึ่งจะรู้ว่าเขาก็เก่งชกต่อยเหมือนกัน
"การ์ดพวกนี้ไม่รู้จักมาเฟียเก่าอย่างเราซะแล้วศิลปะการต่อสู้ไม่ได่เรื่องเลยสักคน หึ"
จากนั้นประธานหนุ่มจูงแขนฉันเดินไปยังรถซุปเปอร์คาร์สีเหลืองที่จอดอยู่แล้วเปิดประตูให้ฉันขึ้นรถไปกับเขาโดยที่ฉันก็ไม่รุ้ว่าเขาจะพาไปที่ไหน
คะ เค้าเปิดประตูรถให้ฉันด้วย ความรู้สึกนี้รู้สึกพิเศษยังไงชอบกล
รถยนต์มุ่งสู่ถนนสายหลัก เลี้ยวขวับเข้าโรงแรมหรูแห่งนึง ผ่านมาไม่ถึง 20 นาที
นี่อย่าบอกนะว่าพาฉัน . . .เนี่ย
"ประธานซินคะ คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?"
"ก็เธอรับงานฉันแล้วไง 5 แสน ครานี้ถึงคราวเธอทำหน้าที่ของเธอแล้ว
"ทะ ทำอะไรคะ?"
โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ
