“ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายเพิ่มเติมว่าเทียนเอ๋อสำคัญกับเจวี๋เฉินมากแค่ไหนใช่ไหม“ หูเฟิงเจียวเหลือบมองเจียงหวานด้วยความสะใจ ยกคิ้วขึ้นและพูดอย่างพึงพอใจว่า “เทียนเอ๋อกลับมาแล้ว ดังนั้นคุณต้องจัดที่ว่างให้เรียบร้อย“
เจียงหวานยืนนิ่งอยู่ในที่ จ้องมองแม่สามีอย่างตั้งใจ ขณะที่มือที่จับกระเป๋าเดินทางของเธอบีบแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เสียงดังของหูเฟิงเจียวแทงทะลุหัวใจของเจียงวานอย่างลึกซึ้ง
เมื่อเจียงหวานไม่ตอบสนอง หูเฟิงเจียวก็ยิ่งก้าวร้าวมากขึ้น
ทรัพย์สินสุทธิของ Juechen ของฉันคือเท่าไร？ คุณมาจากครอบครัวที่ยากจน คุณแตกต่างจากฉันอย่างสิ้นเชิง คุณจะคู่ควรกับการเป็นขุนนางได้อย่างไร？
ขนตายาวสลวยของเจียงว่านปกปิดความผิดหวังไว้ในแววตา เธอหลุบตาลง ไม่พูดอะไร แล้วลากกระเป๋าเดินทางผ่านหูเฟิงเจียวไป
ท่าทีเฉยเมยของเจียงหวานทำให้หูเฟิงเจียวโกรธมาก
นางเอื้อมมือไปคว้าแขนของเจียงหวาน เยาะเย้ย แล้วพูดว่า “ภูมิหลังครอบครัวของเทียนเอ๋อดีกว่าเจ้าเป็นพันเท่า เจ้ามีเพียงแม่บุญธรรมที่เกษียณแล้วและป่วยหนัก เจ้าต่างจากนางอย่างสิ้นเชิง“
เมื่อได้ยินเช่นนี้ ดวงตาของเจียงหวานก็เปลี่ยนเป็นเย็นชาทันที
แม่บุญธรรมของเธอคือสิ่งสำคัญที่สุดของเธอ และเธอจะไม่ยอมให้ใครมาเลี้ยงดูเธอในเรื่องนี้
เจียงว่านสะบัดมือของหูเฟิงเจียวที่จับแขนเธอไว้ออก แล้วพูดอย่างเย็นชาว่า “ฉันแนะนำให้เธอไปหาจักษุแพทย์เมื่อมีเวลานะ เธอปฏิบัติต่อฉู่เทียนเอ๋อราวกับเป็นสมบัติล้ำค่า แต่อย่าลืมนะว่าหล่อนทอดทิ้งลูกชายของเธอและหนีไปในช่วงปีที่ยากลำบากที่สุดของชีวิต！”
“คุณ—” คำพูดเหล่านี้ทำให้ Hu Fengjiao โกรธขึ้นมาทันที
นังร่านน้อยนั่นกำลังล้อเลียนเธออย่างชัดเจนว่าตาบอด！
หูเฟิงเจียวรีบยกมือขึ้นเพื่อจะตบหน้าเจียงหวาน
เจียงว่านรีบตอบโต้อย่างรวดเร็ว จับข้อมือของหูเฟิงเจียวไว้ เธอพูดอย่างใจเย็นและชัดเจน “ได้โปรดเข้าใจ ฉันเป็นภรรยาที่ถูกต้องตามกฎหมายของตระกูลหลี่ ไม่ใช่กระสอบทรายของคุณ”
หลังจากพูดจบ เจียงหว่านก็สะบัดมือของหูเฟิงเจียวออก
เนื่องจากความเฉื่อย หูเฟิงเจียวจึงล้มลงบนโซฟาข้างๆ เธอโดยตรง
เธอโกรธมากจนแทบหายใจไม่ออก และจ้องมองเขาแล้วพูดว่า “เจียงหวาน！“ คุณไปไกลเกินไปแล้ว！ “กล้าแตะต้องฉันเหรอ？”
เจียงหวานเพิกเฉยต่อคำสาปแช่งของหูเฟิงเจียวที่อยู่ข้างหลังเธอ และออกจากวิลล่าของตระกูลหลี่โดยไม่หันกลับมามอง พร้อมกับดึงกระเป๋าเดินทางของเธอไปด้วย
หูเฟิงเจียวโกรธมากจนหน้าซีด และเธอเดินไปที่ห้องทำงานพร้อมด่าทอไปด้วย
เธอเช็ดน้ำตาแล้วเดินไปหาหลี่เจวี๋เฉินซึ่งกำลังประมวลผลเอกสารของบริษัท และบ่นเรื่องสถานการณ์ของเธอกับเขาอย่างเกินจริง
หลี่เจวี๋เฉินเหลือบมองเอกสารบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ และฟังอย่างไม่เต็มใจนัก เมื่อเขาได้ยินหูเฟิงเจียวพูดถึงการจากไปของเจียงหวาน มือของเขาก็หยุดชะงักเล็กน้อย และภายใต้สีหน้าที่ไม่เปลี่ยนแปลงของเขา เขาก็ตกใจ
เจียงหวานออกไปแล้วจริงๆ
การแต่งงานสามปีไม่อาจเทียบได้กับผู้ชายที่เธอปรารถนา
ครั้งหนึ่ง หลี่เจวี๋เฉินได้ยินเจียงหวานพูดในขณะหลับกลางดึก โดยเรียกชื่อฟู่เจ๋อฉวน
น้ำเสียงของเขาจริงจังและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความกังวล
นั่นคงเป็นคนที่เธอโหยหา ใครสักคนที่สำคัญกับเธอมาก
หลี่เจวี๋เฉินยังรู้ด้วยว่าเจียงหว่านได้ค้นหาฟู่เจ๋อฉวนมาตลอดหลายปีและไม่เคยยอมแพ้
สีหน้าของเขาเริ่มเย็นชาและเศร้าหมองมากขึ้นเรื่อยๆ เขาไม่สามารถจดจ่อกับการอ่านแม้แต่คำเดียวในเอกสารได้
-
บ้านของเจียงหวาน
เมื่อแม่บุญธรรมของเจียงหวาน หลัวหยานหยุน เห็นเจียงหวานกลับมาพร้อมกับกระเป๋าเดินทาง เธอรู้สึกสับสนมาก
“ทำไมคุณถึงกลับบ้านกะทันหัน？” หลัวหยานหยุนถามด้วยความกังวล
เจียงหวานไม่อยากให้แม่บุญธรรมของเธอต้องกังวล จึงตอบอย่างคลุมเครือว่า “ฉันจะกลับบ้านและอยู่ที่นั่นสักสองสามวัน”
เมื่อเห็นเจียงหวานดูอ่อนล้า แม่บุญธรรมของเธอจึงไม่ถามคำถามใดๆ เพิ่มเติม
หลังจากกล่าวคำอำลาแม่บุญธรรมของเธอแล้ว เจียงหวานก็ตรงกลับไปที่ห้องของเธอเพื่อพักผ่อน
เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงว่านตื่นขึ้นมาตามปกติ คิดว่าวันนี้คงไปเที่ยวพักผ่อน จึงหลับตาลงอย่างงัวเงีย แล้วไปนอนต่อ
อย่างไรก็ตาม เธอเพิ่งจะหลับไปได้ไม่นาน โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น
เจียงว่านพลิกตัว ยกมือขึ้นอย่างเกียจคร้าน เหลือบมองหมายเลขผู้โทรด้วยสายตาง่วงงุน เมื่อเห็นว่าเป็นสายจากหัวหน้า เธอจึงรีบรับสายทันที
“เจียงหวาน ลูกค้ารายใหญ่ที่นี่ขอให้คุณทำผมและแต่งหน้าให้โดยเฉพาะ！“ หัวหน้างานเร่งเร้าอย่างใจร้อนว่า “มาที่บริษัท ทันที！”
เจียงหวานรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย แต่หัวหน้าของเธอเร่งเร้าเธอมากจนเธอไม่มีเวลาแม้แต่จะกินอาหารเช้าก่อนจะไปบริษัททันที
เจียงหวานรออยู่ที่บริษัทจนถึงเที่ยง แต่ลูกค้ารายใหญ่ที่หัวหน้าของเธอพูดถึงก็ไม่เคยปรากฏตัวเลย
เธอพยายามออกไปซื้ออาหารเช้าหลายครั้งก่อนกลับมา แต่หัวหน้าของเธอห้ามไม่ให้เธอออกจากสตูดิโอจัดแต่งทรงผม เพราะลูกค้าคนสำคัญคนนี้อาจมาได้ทุกเมื่อ
เจียงหวานเอนหลังพิงเก้าอี้ในห้องแต่งตัวอย่างยอมแพ้ รู้สึกง่วงนอน เมื่อจู่ๆ เธอก็ได้ยินเสียงเพื่อนร่วมงานหลายคนนินทากันอยู่ใกล้ๆ
คุณได้เห็นข่าวแล้วหรือยัง？ เมื่อวานนี้ Li‘s Entertainment ได้เซ็นสัญญากับ Chu Tian‘er
“เธอเป็นดาราสาวที่เพิ่งกลับมาจีนเพื่อพัฒนาอาชีพของเธอใช่ไหม？”
“ใช่……“
เมื่อข่าวซุบซิบในหมู่เพื่อนร่วมงานของเธอค่อยๆ หายไปในระยะไกล เจียงหวานก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยและดูหดหู่ใจ
เธอได้ยื่นฟ้องหย่าเมื่อวานนี้ และโดยบังเอิญ Li‘s Entertainment ก็ได้เซ็นสัญญากับ Chu Tian‘er เมื่อวานนี้เช่นกัน
เจียงหวานยิ้มอย่างขมขื่น ราวกับว่ามีเสียงหนึ่งคอยเตือนเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าชู เทียนเอ๋อร์มีความสำคัญต่อหัวใจของหลี่ เจวี๋ยเฉินมากเพียงใด
เจียงหวานรออย่างกระวนกระวายอยู่ในห้องแต่งตัวจนถึงบ่ายสองโมง แต่ไม่มีใครมา
“ดิง—” ข้อความมาถึงโทรศัพท์ของฉัน
เจียงหวานเปิดมันอย่างรวดเร็ว เพราะมันถูกส่งมาโดยหัวหน้าของเธอ
[เจียงหวาน การออกแบบของลูกค้าเสร็จสิ้นแล้ว พวกเขาไม่ต้องการคุณอีกต่อไป คุณกลับไปได้แล้ว] -
เจียงหวานรู้สึกว่าเธอโดนหลอก และด้วยใบหน้าที่โกรธจัด เธอเดินไปที่ห้องแต่งตัวซึ่งมีหัวหน้าอยู่ เพื่อเรียกร้องคำอธิบาย
ทันทีที่ประตูเปิดออก เจียงหวานก็เห็นผู้จัดการทักทายหญิงสาวสวยคนหนึ่งอย่างเอาใจใส่—ชู เทียนเอ๋อร์！
