ในเสียงเชียร์ของเพื่อนๆ เย่ซิงเหยาถือแก้วเหล้าไว้ในปากแล้วนั่งลงบนตักอย่างอ่อนโยนของมู่ชิงเย่
"จูบหน่อย จูบหน่อย"
บรรยากาศครึกครื้นสนุกสนาน ซึ่งปกติแล้วมู่ชิงเย่ไม่เคยชอบความวุ่นวายแบบนี้เลย
แต่ครั้งนี้กลับต่างออกไป เขาขยับลูกกระเดือกเล็กน้อย ดวงตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่อาจบรรยายได้
ไม่ได้ผลักไส แถมยังดูเหมือนจะเพลิดเพลินกับมัน
เซี่ยชูเซี่ยวหยุดมือที่กำลังจะเปิดประตู รู้สึกเหมือนมีตะกั่วถ่วงอยู่ที่เท้า
เธอไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะกลายเป็น "น้องสาว" ที่มู่ชิงเย่พูดถึง
ฝนตกลงมาบนตัวเธอ หนาวจนกระดูก ไม่รู้แล้วว่าบนใบหน้าของเธอคือน้ำตาหรือฝน
แต่ไม่มีใครถือร่มให้เธอเหมือนสมัยก่อนอีกแล้ว
แขนของเธอเจ็บแปลบๆ นั่นคือบาดแผลที่เกิดจากการช่วยมู่ชิงเย่จากราวแขวนเสื้อที่ตกลงมาเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน แต่กลับไม่เจ็บเท่าในใจ
มู่ชิงเย่หลายคืนไม่ได้กลับบ้าน เซี่ยชูเซี่ยวกัดฟันปลอบใจตัวเอง
"ผู้ชายก็แบบนี้ ชอบคนที่มีเสน่ห์และกล้าแสดงออก เป็นเพราะตัวเองไม่ดีพอ ไม่สามารถรั้งใจเขาไว้ได้"
ดังนั้นเมื่อมู่ชิงเย่กลับมานอนข้างเธออีกครั้ง เธอก็โอบเอวมู่ชิงเย่ พยายามจูบเขาเพื่อเอาใจ
ในขณะที่ลมหายใจพันกันจนถึงจุดหนึ่ง เซี่ยชูเซี่ยวคิดว่าทุกอย่างจะดีขึ้น
แต่เมื่อชายหนุ่มซบหน้าลงตรงหน้าอกเธอ จู่ๆ ก็ขมวดคิ้ว
"เธอมีกลิ่นคาวปลา ยังไม่ได้อาบน้ำหรือ ?"
คำพูดนี้ทำให้เซี่ยชูเซี่ยวชะงัก ไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไป
ทั้งสองเงียบไม่มีคำพูดใดๆ ระหว่างกัน ความรักร้อนแรงเมื่ออายุสิบแปดไม่มีเหลือแล้ว
ทั้งสองที่กำลังจะเข้าสู่ประตูวิวาห์นอนอยู่ในห้องที่มองเห็นวิวแม่น้ำ แต่ต่างคนต่างมีฝันที่แตกต่าง
เซี่ยชูเซี่ยวกอดหมอนลืมตาจนเช้า
สุดท้ายก็ล้างตัวเองด้วยครีมอาบน้ำหลายครั้ง เพียงหวังให้ชายคนนี้ขอโทษสักคำ
แต่มู่ชิงเย่รับโทรศัพท์จากเย่ซิงเหยา และออกจากบ้านไปพร้อมกับข้าวต้มมันม่วงที่เพิ่งทำเสร็จ โดยไม่แม้แต่จะมองเธอ
สิ่งที่มาถึงก่อนคำขอโทษของมู่ชิงเย่ คือคำเชิญจากเย่ซิงเหยา
ผู้หญิงที่ดูมีระดับและอำนาจ
"ชิงเย่บอกฉันถึงเธอ ว่าเคยอยู่เคียงข้างเขาในวันที่ลำบาก และต่อมากลายเป็นคู่หมั้นของเขา"
"แต่เขาบอกว่าเห็นเธอแล้วนึกถึงเรื่องราวของพ่อแม่เขา"
"ยิ่งไปกว่านั้น เธอเป็นคนขายปลา ไม่สามารถช่วยเขาในอนาคตได้"
"แต่ฉันไม่เหมือนกัน บ้านฉันมีเงินและอำนาจ สามารถช่วยให้เขาแสดงความสามารถบนเวทีที่ใหญ่กว่าได้"
"ถ้าเธอยอมจากไป ฉันจะให้ยารักษาที่ยายของเธอต้องการฟรีๆ"
เย่ซิงเหยาสูงส่ง โบกมือแสดงท่าทีดูหมิ่น
เซี่ยชูเซี่ยวจับถ้วยชาด้วยมือที่สั่นเล็กน้อย นั่งมองน้ำชาที่กระเพื่อมไปมาอย่างเหม่อลอยทั้งบ่าย
เธออยากจะลุกขึ้นสาดน้ำชาใส่หน้า แต่อยากชี้นิ้วใส่หน้ามู่ชิงเย่แล้วถามว่าทำไมเขาถึงเปลี่ยนใจ
แต่เมื่อคิดถึงภาพยายของเธอนอนบนเตียงรอคอยด้วยความเจ็บปวด เธอรู้สึกเหนื่อยล้า
คิดถึงท่าทีที่เย็นชาของมู่ชิงเย่ต่อเธอ เธอก็เข้าใจได้
บางทีเธออาจจะไม่มีอนาคตกับมู่ชิงเย่จริงๆ
เธอจิบชาแล้วเอ่ยด้วยเสียงขมขื่น
"ตกลง ฉันยอมแพ้"
"ฉันจะออกจากเขา นอกจากเงื่อนไขด้านบนแล้ว ขอให้คุณช่วยจัดฉากว่าเสียชีวิตให้ฉันก่อนฉันจะไป"
