โดยเฉพาะตอนอยู่บนเตียง เธอเป็นฝ่ายรุกจนมีเสน่ห์เหลือล้นมาก
เสิ่นเจียหวินกับท่านผู้เฒ่าเสิ่นไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติแต่อย่างใด แต่ใบหน้าของมู่ซินยวี่กลับซีดเผือดหมดแล้ว
สายตาของเขาที่มองมาดูคุกคามมาก ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะเกิดความคิดอยากจะหนี
แต่เธอจะหนีไปได้ยังไงล่ะ หากเธอแสดงพิรุธอะไรออกมาตอนนี้ ใครจะไปรู้ล่ะว่าคนตระกูลเสิ่นจะสงสัยเธอรึเปล่า
มู่ซินยวี่จึงทำได้เพียงฝืนยิ้มเข้าไว้ ตอนที่เธอกำลังจะแก้ปัญหาเฉพาะหน้าโดยการพูดจาสุภาพ ๆ ตามมารยาท แต่แล้วเสิ่นเจียสวี่ก็พูดขึ้นมาอีกครั้งอย่างคาดคิดไม่ถึง “แต่เธอบอบบางไปนิด เรี่ยวแรงไม่ค่อยจะมีเลย”
มู่ซินยวี่รู้สึกเย็นยะเยือกตั้งแต่ฝ่าเท้าขึ้นมาทันที ใบหน้าเธอซีดเผือดอย่างฉับพลัน
เสิ่นเจียสวี่คิดจะทำอะไรเนี่ย！ เขาจะพูดเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อกี้นี้งั้นเหรอ
ไหนเขาสัญญาว่าจะเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับไง！
เธออยากจะเข้าไปปิดปากเขาเดี๋ยวนี้เลย แต่ตอนนี้เธอไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมาด้วยซ้ำ เธอกลัวว่าจะไปสบตากับสายตาร้ายกาจคู่นั้นของเขาเข้า
เสิ่นเจียหวินขมวดคิ้วแน่นพลางถามว่า “พี่ยวี่พูดแบบนี้…… มันหมายความว่ายังไงเหรอ？”
“ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ”
เสิ่นเจียสวี่กระตุกมุมปากและพูดต่อว่า “เธอต้องพิงตรงนั้นเหมือนคนไม่มีกระดูก ใบหน้าก็ซีดเซียวไปหมด ถ้าไม่เรียกว่าบอบบางแล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ？”
เวลานี้เสิ่นเจียหวินถึงได้สังเกตว่าใบหน้าของมู่ซินยวี่ดูซีดเซียว มือก็เย็นไปหมด
“เมื่อกี้นี้ซินยวี่ดื่มเยอะเกินไปก็เลยรู้สึกไม่ค่อยสบายตัว ตอนนี้น่าจะยังไม่ฟื้นตัวดีน่ะ”
ด้วยความที่อยู่ต่อหน้าปู่ เขาจึงต้องแสร้งทำตัวเป็นคนที่อ่อนโยนและเป็นสุภาพบุรุษ “ถ้าคุณรู้สึกไม่สบายตัวมาก ให้ผมพาคุณกลับบ้านก่อนไหม พรุ่งนี้คุณต้องบินไปจัดการเรื่องสัญญาที่เมืองฮู่ไม่ใช่เหรอ？”
มู่ซินยวี่พยักหน้าแบบแข็ง ๆ “ก็ได้ค่ะ”
ท่านผู้เฒ่าเสิ่นถามเธอด้วยความเป็นห่วงสองสามประโยค จากนั้นก็ให้เสิ่นเจียหวินไปส่งเธอที่บ้าน
มู่ซินยวี่ก้มหน้าเดินออกไป แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนกำลังถูกจับจ้องอยู่ตลอดเวลา
ขณะที่กำลังเดินทางกลับ เสิ่นเจียหวินก็ยังคงมีท่าทีเย็นชาอยู่ตลอด เขาไม่พูดอะไรเลยสักคำ
หากเป็นเมื่อก่อน มู่ซินยวี่คงจะพยายามเอาใจเขาไปแล้ว แต่พอรู้ว่าเขาคิดยังไง แถมยังเกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นอีก เธอก็ไม่อยากจะสนใจเขาอีกแล้ว
เมื่อกลับถึงห้องของตัวเอง มู่ซินยวี่ก็รีบวิ่งเข้าไปในห้องน้ำทันที
รอยแดงและรอยฝ่ามือที่คลุมเครือบนตัวของเธอสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน ด้วยความที่ชุดราตรีของเธอในวันนี้ค่อนข้างมิดชิด พอถอดออกมาและเห็นรอยพวกนั้นจึงรู้สึกตื่นตกใจมาก
เมื่อนึกถึงตอนที่เธอกำลังมึนเมาเคลิบเคลิ้มและถูกเสิ่นเจียสวี่บีบเอวเอาไว้และจูบอย่างรุนแรงจนแทบจะจูบเธอเกือบทั้งตัวอยู่แล้ว มู่ซินยวี่ก็อดไม่ได้ที่จะสั่นสะท้านขึ้นมา
บนกางเกงในยังคงมีคราบเลือดติดอยู่เลย พอเธอลองสัมผัสก็รู้สึกแสบร้อนไปหมด มู่ซินยวี่เปิดน้ำ เธอขัดตัวจนผิวหนังแทบจะหลุดอยู่แล้วกว่าจะยอมหยุด
ไอ้สารเลวนั่น......
เธอจะไม่มีทางยอมเป็นคนรักของเขาเด็ดขาด
แต่ตอนนี้ มู่ซินยวี่กำลังจ้องมองร่องรอยเหล่านั้นและกำหมัดแน่น
เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาและจองทำศัลยกรรมตกแต่งเยื่อพรหมจารี
บริษัทยังคงรอการลงทุนจากเสิ่นซื่อ กรุ๊ปอยู่ เพื่อที่จะฟื้นสถานะทางการตลาดกลับมาให้ได้
แม้ว่าในการหมั้นครั้งนี้เสิ่นเจียหวินจะไม่ได้ชอบเธอ เธอมันก็ยังต้องดำเนินต่อไป
มู่ซินยวี่รู้สึกสงบขึ้นเล็กน้อยแล้ว เธอล้มตัวลงนอนบนเตียงเตรียมจะพักผ่อน แต่แล้วกลับเห็นคำขอเป็นเพื่อนบนวีแชทเด้งขึ้นมา
รูปโปรไฟล์เป็นสีดำล้วน ชื่อมีแค่คำว่าสวี่ง่าย ๆ คำเดียว
…… เสิ่นเจียสวี่งั้นเหรอ！
ลมหายใจของมู่ซินยวี่เริ่มรุนแรงมากขึ้น
เธอแสร้งทำเป็นไม่เห็น แล้วก็รีบโยนโทรศัพท์ทิ้งก่อนจะล้มตัวนอนหลับไป
เช้าวันรุ่งขึ้น เธอก็ส่งข้อความไปที่โรงพยาบาลที่เธอทำงานเพื่อขอลาพักร้อนหนึ่งวัน จากนั้นก็ขับรถไปยังโรงพยาบาลอีกแห่งหนึ่ง
ที่นี่เป็นโรงพยาบาลเอกชนที่โด่งดังในช่วงหลายปีที่ผ่านมา ถึงแม้จะมีราคาแพง แต่ก็มีชื่อเสียงที่ดีและเก็บรักษาความลับได้อย่างดีเยี่ยม
เริ่มมีแนวโน้มว่าจะแซงหน้าโรงพยาบาลระดับมณฑลและระดับเมืองแล้ว
มู่ซินยวี่สวมหน้ากากอนามัยเดินเข้าไปตรงโถงรอตรวจ ก้มหน้ารอหมอเรียกคิวของเธอ
หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ได้ยินพยาบาลสองคนที่เดินผ่านไปกระซิบกระซาบกันว่า “กัปตันกองทัพอากาศคนนั้นหล่อจัง……”
“โรงพยาบาลของพวกเราก้าวหน้าขึ้นแล้วนะ ปีนี้รับตรวจสุขภาพให้กับทางการบินพลเรือนด้วย ตอนที่กัปตันคนเมื่อกี้ถอดเสื้อออกเพื่อตรวจสุขภาพ ฉันเห็นกล้ามหน้าท้องเขาจนน้ำลายไหลหมดแล้วเนี่ย！”
“หยุด ๆ หยุดพูดได้แล้ว เขาออกมาแล้ว！”
มู่ซินยวี่เงยหน้าขึ้นโดยสัญชาตญาณ แล้วเธอก็เห็นชายรูปร่างสูงใหญ่กลุ่มหนึ่งเดินออกมาพอดี
คนที่อยู่ด้านหน้าสุดดูสะดุดตาที่สุด ถึงแม้ทุกคนจะสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและกางเกงขายาวสีดำเหมือนกันหมด แต่ไหล่ที่กว้าง เอวที่คอดและขายาว ๆ ของเขากลับดูสมส่วนจนน่าทึ่ง ทำให้เธอไม่สามารถละสายตาไปจากเขาได้เลย
เธอรู้สึกคุ้นเคยกับใบหน้าที่หล่อเหลานั้นอย่างมาก
ทำไมถึงเป็นเสิ่นเจียสวี่ไปได้ล่ะ......
หัวสมองของมู่ซินยวี่ตื้อไปหมดแล้ว
เธอกำมือแน่น อยากจะหนีออกไปจากที่นี่เดี๋ยวนี้เลย
เธอกับเสิ่นเจียสวี่ไม่ค่อยได้มีปฏิสัมพันธ์กันมากนัก แต่เธอเคยได้ยินเรื่องราวที่เขาทำอย่างเด็ดขาดและโหดเหี้ยมไร้ความปราณีมาเยอะมาก
เธอไม่กล้าที่จะจินตนาการเลยว่าหากเสิ่นเจียสวี่รู้ว่าเธอมาที่โรงพยาบาลเพื่อศัลยกรรมตกแต่งเยื่อพรหมจารีมันจะเกิดอะไรขึ้น
ทันใดนั้น พยาบาลคนหนึ่งก็เดินสาวเท้าออกมา ในมือถือผลงานตรวจเอาไว้พลางพูดว่า “คนไข้คิวที่เจ็ดอยู่ไหมคะ มู่ซิน......”
เสิ่นเจียสวี่ชะงักฝีเท้า ขมวดคิ้วแน่นและหันหน้ากลับมามอง
