หัวของเจียงช่านขาวโพลนไปหมด
เธอรู้สึกว่าอกแกร่งที่ร้อนระอุกำลังแนบอยู่ที่หลังของเธอ ทำให้ได้ยินเสียงเต้นของหัวใจที่แรงมาก ความเป็นชายของเขาโอบรัดเธอไว้แน่น เธอสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แขนขาของเธอยังคงแข็งทื่อ และไม่สามารถขยับได้
มือของผู้ชายคนนั้นหยุดชะงักไป
“รู้ไหมว่าผมเป็นใคร？”
เจียงช่านถึงกับอึ้ง
สิ่งที่เขาต้องการจะพูดก็คือเขาเป็นสามีของเธอ นี่เป็นคืนเข้าหอของพวกเขา เรื่องแบบนี้ระหว่างสามีภรรยานั้นก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ
แต่เจียงช่านกลับตอบคำถามของเขา อกมาอย่างกลัว ๆ ว่า “ฉันรู้... คุณคือกู้เหมิ่ง”
ตาของเขาหรี่ลงเล็กน้อย และมุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
กู้เหมิ่ง... เฮอะ ขอบคุณที่เธอยังรู้จักชื่อนี้
แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ใช่กู้เหมิ่ง
เธอเองก็ไม่ใช่เจียงเหยา
จริง ๆ แล้วเขาสามารถบอกได้ตั้งแต่วินาทีที่เธอเดินเข้ามาแล้วว่าเธอเป็นแค่ตัวแทน แม้ว่าจะไม่รู้เหตุผล แต่จากนิสัยของคุณหนูตระกูลเจียงแล้วเป็นไปไม่ได้เลยที่จะแต่งงานกับคนบ้านนอกแบบนี้
แต่ไม่เป็นไร เธอแต่งงานแทน เขาเองก็แต่งงานแทน ถือซะว่าเจ๊ากันไป
“กู้เหมิ่ง...”
เขากลับมาได้สติอีกครั้ง และตอนที่เขาก้มหน้าลงสบตากับแววตาคู่สวยของเธอ เขาก็ได้เห็นแววตาที่อ่อนโยน ปนไปด้วยความอาย เหมือนมือที่มองไม่เห็น มาคว้าหัวใจของเขาไป
“ขอโทษค่ะ ฉันตื่นเต้นไปหน่อย” เธอกัดริมฝีปาก ยื่นมือเล็ก ๆ ออกไปโอบรอบคอเขาอย่างลองเชิง “คุณเป็นสามีของฉัน คุณจะทำอะไรกับฉันก็ได้... ง...งั้นเรามาเริ่มกันเถอะค่ะ”
เม็ดเหงื่อไหลออกมาจากปลายจมูกเล็ก ๆ ของเธอ เธอเขยิบเข้าไปใกล้เขาอย่างเงอะงะแต่ตัวของเธอนั้นสั่นขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
ใจของกู้เหมิ่งเต้นรัว ตอนที่เธอทำอะไรไม่ถูก และกำลังจะจูบริมฝีปากเขานั้น จู่ ๆ เขาก็จับมือเล็ก ๆ ของเธอไว้ และดันเธอให้ห่างออกไปจากเขา
เจียงช่านถึงกับชะงัก หน้านั้นยังคงแดงอยู่ ดวงตากลมโตของเธอเต็มไปด้วยความงุนงง
“ช่างเถอะ” เขามองเธอ “วันนี้เธอเหนื่อยแล้ว รีบนอนเถอะ”
“กู้เหมิ่ง ฉัน...”
“ฉันว่าเธอต้องใช้เวลาสักพักถึงจะชินกับมัน ก่อนที่เธอจะชินกับการมีสามีนั้น ฉันจะไม่ทำให้เธอลำบากใจ”
เขาพูดพลางพลิกตัวกลับไป
เจียงช่านมองแผ่นหลังเปลือยเปล่าของเขาอย่างเหม่อ ๆ ไม่รู้ว่านานเท่าไหร่ แล้วก็ได้ยินเสียงกรนเบา ๆ ดังขึ้นมา
เธอถึงได้สังเกตเขาอย่างละเอียด
เขาดูหล่อมากในยามที่เขาหลับ ใบหน้าคมคาย คิ้วคมนั้นดูมีเสน่ห์ในแบบฉบับของผู้ชาย แขนแกร่งที่วางอยู่ใต้หมอน หุ่นที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ ทำให้เธอถึงกับหน้าแดงขึ้นมา
ใจของเจียงช่านเต้นไม่เป็นจังหวะ และรีบหันหน้าหนี
ขณะที่เธอเริ่มง่วง เธอก็นึกถึงคำดูถูกก่อนที่เธอจะแต่งงานของแม่เลี้ยง และเจียงเหยาขึ้นมา พวกเธอบอกเธอว่าเมื่อก่อนนั้นตระกูลกู้เป็นเพื่อนกับพวกเขา และเคยสัญญาว่าจะให้ลูก ๆ ของทั้งสองตระกูลแต่งงานกัน แต่หลังจากสิ้นเนื้อประดาตัว ตระกูลกู้ก็มาหลบอยู่ในหมู่บ้านบนภูเขาเล็ก ๆ ลูกชายของตระกูลกู้นั้นก็ไม่ได้เรื่อง เขาเป็นอันธพาลที่มีชื่อเสียง และว่ากันว่ามักจะเข้าออกสถานพินิจอยู่เป็นประจำ...
“ฉันจะแต่งงานกับอันธพาลได้ยังไง？” เจียงเหยาพูดออกมาอย่างเย่อหยิ่ง “แกเหมาะสมกว่า ยังไงซะแม่ของแกก็มีผู้ชายมามากมายนับไม่ถ้วนอยู่แล้ว น้องชายของแกก็เป็นลูกของผู้ชายที่ไหนก็ไม่รู้！”
“คนอย่างแก ก็เหมาะแค่กับอันธพาลบ้านนอกนั่น！”
“ช่านช่าน แกลองคิดให้ดีนะ” ท่าทางของพ่อของเธอก็เย็นชาเช่นกัน “ตราบใดที่แกยอมแต่งงานกับกู้เหมิ่งแทนเหยาเหยา ฉันจะให้เงินแกก้อนนึงเพื่อเอาไปรักษาแม่ของแก”
แม่เลี้ยงก็ด่าขึ้นมาว่า “การที่ให้อีตัวอย่างแกแต่งงานในฐานะคุณหนูรองของตระกูลเจียงนั้นก็ถือเป็นเกียรติมากแล้ว！ รู้จักสถานะของตัวเองด้วย！”
เจียงช่านสะดุ้งตื่น และก็พบว่าฟ้าสว่างจ้าแล้ว และผู้ชายที่อยู่ข้าง ๆ เธอนั้นก็หายไปแล้วเช่นกัน
