"ใช่ ！
ไว้ลั่วหนิงซีแต่งงานกับเซิ่งข่ายเมื่อไหร่ก็ใกล้จะตายแล้วหล่ะ พอถึงตอนนั้นเธอยังจะมาแย่งเฉิงหนันไปจากแกได้อีกเหรอ?"
ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดีของเจียงจิ้งหย่านั้นเผยให้เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
"โอ้พระเจ้า ！ นี่มันยิงปืนนัดเดียวได้นกสองตัวชัด ๆ เลย จัดการลั่วหนิงซีได้แถมยังได้เงินก้อนโตอีก ！"
ลั่วจื่อฉิ้นอดไม่ได้ที่จะตื่นเต้นขึ้นมาทันที แต่ไม่นานก็เริ่มกังวลขึ้นมา "แต่พ่อจะยอมให้ลั่วหนิงซีแต่งงานกับเซิ่งข่ายเหรอคะ?"
เจียงจิ้งหย่าสบถขึ้นมาและพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจว่า "บริษัทนั้นมีปัญหาเรื่องการดำเนินการอยู่ เซิ่งข่ายรับปากว่าจะช่วยลงทุนให้ เพื่อบริษัทแล้ว พ่อของแกไม่มีทางไม่ตกลงหรอกน่ะ"
แผนร้ายของทั้งคู่นั้นลอยเข้ามาในหูของลั่วหนิงซีผ่านกำแพงแค่ด้านเดียว
ตัวของลั่วหนิงซีโซเซและแทบจะล้มลงไปกองกับพื้น
ผู้ชายที่นอนกับเธอเมื่อคืนนี้เป็นผู้ชายขายตัวที่ลั่วจื่อฉิ้นจ้างมางั้นเหรอ?
พ่อของเธอจะให้เธอแต่งงานกับไอ้แก่นิสัยเลวเพื่อบริษัทจริง ๆ หน่ะเหรอ?
ตอนที่ลั่วชื่อกรุ๊ปเจริญรุ่งเรืองและทำเงินได้นั้น เธอที่เป็นลูกสาวของอดีตภรรยานั้นไม่ได้รับความรักจากพ่อด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้พอการบริหารของบริษัทมีปัญหากลับจะสละความสุขของเธอไปงั้นเหรอ?
พวกเขาคิดว่าเธอเป็นอะไรกันแน่?
บันไดสู่ความก้าวหน้างั้นเหรอ ?！
"ปัง ！"
ลั่วหนิงซีผลักประตูออกไปด้วยมือเดียว สองแม่ลูกที่นั่งอยู่บนโซฟานั้นตกใจและมองมาทางที่เธอในทันที
"ลั่วหนิงซี?"
แววตาของลั่วจื่อฉิ้นฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาทันที "ทำไมเธอถึงอยู่ที่นี่ได้หล่ะ?
"ที่แท้เมื่อคืนนี้ที่ฉันรู้สึกตัวร้อนรุ่มนั้นไม่ใช่เพราะเมา แต่เป็นเพราะเธอวางยาฉันงั้นสินะ ！
ลั่วจื่อฉิ้น ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับฉันด้วยหล่ะ?
แม้ว่าเราจะไม่ใช่พี่น้องที่เกิดจากแม่คนเดียวกัน แต่ก็เป็นลูกสาวของตระกูลลั่วเหมือนกันนะ ！"
ใบหน้าของลั่วหนิงซีเต็มไปด้วยความโกรธ หน้าอกนั้นกระเพื่อมไม่หยุด
ลั่วจื่อฉิ้นไม่คิดจะเสแสร้งอีกต่อไป "แกยังจะมีหน้ามาถามว่าทำไมอีกเหรอ?
ก็เห็นอยู่ว่ายวีเฉิงหนันคือแฟนของฉัน แต่แกหล่ะ?
แกมาตามตอแยเขาทุกวัน ยั่วยวนเขา นั่นเป็นกรรมของแกที่อยากจะมาเป็นชู้ต่างหากหล่ะ ！"
"ที่แท้...
ก็เพราะเขางั้นเหรอ?"
ลั่วหนิงซีหัวเราะเยาะตัวเองพลางยิ้มออกมาอย่างขมขื่น แววตาคู่นั้นแดงก่ำขึ้นมาเรื่อย ๆ และแฝงไปด้วยความไม่ยอม
"แต่ก็เห็น ๆ อยู่ว่าฉันกับยวีเฉิงหนันนั้นรู้จักกันมาก่อน ตอนที่เขาเกิดอุบัติเหตุและอยู่ในอาการโคม่านั้น คนที่ดูแลเขาทุกอย่างโดยไม่ได้หลับไม่ได้นอนนั้นคือฉันที่เป็นแฟนเขาคนนี้ต่างหากหล่ะ ！ เพื่อเขา ฉันยอมทิ้งโอกาสที่จะได้ไปเรียนต่อต่างประเทศไปด้วยซ้ำ ！
ถ้าไม่ใช่เพราะพอเขาฟื้นขึ้นมาแล้วความจำเสื่อม และเธอมาแอบอ้างว่าเป็นฉันแล้วหล่ะก็ เขาจะไปมีโอกาสรักเธอได้ยังไงกัน?"
"เธอว่าใครกันแน่ที่เป็นชู้หน่ะ?"
ช่วงครึ่งปีที่แฟนของเธอความจำเสื่อมมานี้ ลั่วหนิงซีพยายามทุกวิถีทางเพื่อจะเรียกความทรงจำของเขากลับมาเพื่อให้เขาจำได้ว่าเธอต่างหากที่เป็นผู้หญิงที่อยู่กับเขามาตลอดสองปี แต่สุดท้ายกลับไม่ได้ผล
ยวีเฉิงหนันนั้นเชื่อว่าลั่วจื่อฉิ้นต่างหากที่เป็นคนรักของเขา
พอคิดแบบนี้ ใจของเธอก็เหมือนมีมือใหญ่ ๆ มาบีบไว้แน่น มันอึดอัดซะจนหายใจไม่ออกเลย
ลั่วจื่อฉิ้นนั้นไม่เพียงแต่ไม่รู้สึกผิด แถมยังยิ่งได้ใจเข้าไปอีก "ไม่ว่าฉันจะใช้วิธีอะไร แต่ตอนนี้ยวีเฉิงหนันก็เป็นของฉันแล้ว ส่วนแก...
เหมาะแค่มีอะไรกับผู้ชายขายตัวที่ต้อยต่ำเท่านั้นแหละ ！
อ่อ ใช่ เดี๋ยวแกจะต้องแต่งงานกับเซิ่งข่าย ไอ้แก่ลามกนั่นด้วย ไม่แน่ว่าอาจจะมีชีวิตไม่ถึงเดือนก็เป็นได้..."
ลั่วหนิงซีกำหมัดแน่น "ฉันมันโง่และติดกับดักของเธอเอง แต่พวกเธอนั้นอยากจะบีบให้ฉันแต่งงานและเหยียบฉันไต่ขึ้นไปที่สูงงั้นเหรอ?
ฉันจะบอกให้เลยว่าไม่มีทาง ！
！ " ตอนที่ลั่วหนิงซีกำลังจะหันหลังกลับไปนั้น ลั่วจื่อฉิ้นเหลือบไปเห็นว่ามีร่างเงาขยับไปมาตรงที่ประตู จู่ ๆ เธอก็เขย่าชายเสื้อของลั่วหนิงซีและตะโกนเสียงดังขึ้นมาว่า "...
ซีซี ฉันกับเฉิงหนันนั้นรักกันจริง ๆ เธอให้พวกเราสมปรารถนาเถอะนะ...
อ๊า ！
！ "
มีเสียงกรีดร้องดังขึ้นมา ตอนที่ลั่วหนิงซีหันกลับไปนั้น ลั่วจื่อฉิ้นก็ล้มลงกับพื้นอย่างแรงแล้ว
"จื่อฉิ้น ！" มีเสียงตะโกนดังขึ้น ลั่วหนิงซีรู้สึกว่ามีคนวิ่งผ่านเธอไป ตัวของเธอนั้นโดนแรงกระแทกเข้าอย่างแรงทันทีจนต้องล้มลงกับพื้น ยวีเฉิงหนันรีบพุ่งเข้ามาทันที เขาโอบลั่วจื่อฉิ้นที่อยู่บนพื้นไว้อย่างกังวลทันที "จื่อฉิ้น ไม่เป็นไรใช่ไหม?
ลั่วหนิงซี เธอทำอะไรกับพี่สาวของเธอกัน?
！ "
"พี่เฉิงหนัน ไม่ต้องไปโทษซีซีหรอกค่ะ เธอชอบคุณ ฉันควรจะยอมหลีกทางให้เธอค่ะ..."
"ลั่วหนิงซี จะให้ฉันบอกเธออีกกี่ครั้งกัน?
ฉันรักพี่สาวของเธอเท่านั้น ！
เธอยิ่งตามตอแยไม่เลิกแบบนี้ ฉันมีแต่ยิ่งเกลียดเธอเท่านั้น ！"
ยวีเฉิงหนันรีบพยุงลั่วจื่อฉิ้นขึ้นมาอย่างเป็นกังวลพลางด่าลั่วหนิงซีด้วยเสียงเด็ดขาด
