ในข่าวลือเล่าว่า ศจึงหานเคยมีชื่อเสียงเรื่องความเจ้าชู้และการใช้ชีวิตที่เสี่ยง และเคยมีคนเสียชีวิตจากการกระทำของเขา ต่อมาเมื่อประสบอุบัติเหตุทำให้ขาพิการ แม้เขาจะสงบลง แต่อารมณ์กลับเปลี่ยนแปลงง่าย
เจียนอ้ายอ้ายคิดว่าศจึงหานน่าจะเป็นผู้ชายที่ดุร้าย แต่เมื่อพบตัวจริงกลับไม่เป็นอย่างที่คิด
“ขอโทษค่ะ ขอโทษค่ะ”
กลัวว่าจะทำให้คุณชายท่านนี้ไม่พอใจ เจียนอ้ายอ้ายรีบลุกขึ้นจากตัวเขา แต่ไม่รู้ว่าเพราะการล้มนั้นทำให้เท้าแพลงหรือเปล่า เธอรู้สึกอ่อนแรงและพยายามพยุงตัวไปข้างๆ
หืม? นี่คืออะไร?
เจียนอ้ายอ้ายมองมือขวาด้วยความสงสัย แล้วเอื้อมมือไปบีบเบาๆ ทันใดนั้นแรงดึงดึงเธอไปข้างหลังจนล้มลงไปนั่ง เธอมองศจึงหานด้วยความไม่เชื่อ
เขากลับโยนเธอออกไป !
เจียนอ้ายอ้ายคิดว่าเสร็จแล้ว เพิ่งเจอหน้าก็ทำให้คุณชายท่านนี้โกรธเสียแล้ว
ขณะนั้นใบหน้าของศจึงหานก็ไม่ค่อยสบายใจเช่นกัน
เมื่อรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงที่ขา ความอับอายและความโกรธก็ลามไปที่ปลายหูจนกลายเป็นสีแดงสด เขาอุตส่าห์ออกมาเพื่อรับผู้หญิงคนนี้ แต่ใครจะคิดว่าเธอจะเหมือนในข่าวลือ ไม่รู้จักอายหรือความเหมาะสม มือแตะต้องส่วนที่ไม่ควรแตะกลางวันแสกๆ แบบนี้ ถ้าปิดประตูคงไม่ใช่ . .
. เจียนอ้ายอ้ายรู้สึกเจ็บที่ก้นมาก กระโปรงก็ขาด ข้างๆ คนรับใช้ปิดปากดูเหตุการณ์ เธอเม้มปากพยายามลุกขึ้นจากพื้น แต่ไม่สำเร็จ
ในตอนนั้น รถเข็นจอดข้างหน้าเธอ มือเรียวยาวที่เห็นข้อต่อชัดเจนยื่นออกมาหาเธอ เจียนอ้ายอ้ายตกใจร้องเบาๆ แต่ไม่ทันคิดก็ล้มลงไปเจ็บก้นอีก จึงเม้มปากแน่นไม่ให้ส่งเสียงหยาบคายออกมา
ดูน่าสงสารอย่างมาก
ศจึงหานไม่คิดว่าจะทำให้เธอกลัว จึงถอยหลังและมองคนรับใช้ที่ยืนดูเหตุการณ์อย่างไม่พอใจ “เห็นคุณนายล้มแล้วไม่คิดจะช่วยลุกขึ้นเหรอ ?”
คนรับใช้จึงรีบวิ่งมาช่วยเจียนอ้ายอ้ายลุกขึ้นอย่างทุลักทุเล
เจียนอ้ายอ้ายรู้สึกอับอายและลำบากใจอย่างมาก ขออย่าให้ใครในตระกูลศไปบอกตระกูลเจียน มิฉะนั้นเวินหมิงหยาอาจจะรู้สึกว่าเธอทำให้ขายหน้า แล้วจะไม่ยอมรักษายายของเธอ
ให้ทำอะไรเธอยอมหมด ยกเว้นยายจะมีปัญหา
เจียนอ้ายอ้ายบอกตัวเองว่า อย่ากลัว อย่ากลัว นี่คือสามีในอนาคตของเธอ แล้วจึงกล้าหาญเผชิญหน้ากับศจึงหาน เธอเงยหน้าขึ้นดู แต่เห็นคนดูแลเขาเข็นรถเข็นไปไกลแล้ว
เธอเพิ่งรู้ตัว ศจึงหานคงตั้งใจจะช่วยเธอหรือเปล่า?
ผู้ชายคนนั้นเป็นคนใจดีขนาดนั้นหรือ?
คนรับใช้พาเจียนอ้ายอ้ายไปยังห้องแต่งงาน
เธอนั่งบนเตียงแต่งงานที่นุ่มและกว้างใหญ่ พยายามไม่ให้ดูเหมือนคนบ้านนอกที่มองไปรอบๆ ข้างๆ ห้องน้ำมีเสียงน้ำไหล น่าจะเป็นศจึงหานกำลังอาบน้ำ ซึ่งทำให้เธอที่เพิ่งผ่อนคลายกลับมาตึงเครียดอีกครั้ง
ในห้องน้ำ รถเข็นถูกทิ้งไว้ข้างๆ น้ำเย็นจากฝักบัวไหลลงบนเส้นผม ผ่านแผ่นหลังที่มีกล้ามเนื้อ แล้วไหลลงไปตามขาที่ยาวและแข็งแรงสู่พื้น รวมเข้าท่อระบายน้ำ
ศจึงหานดึงผ้าเช็ดตัวเช็ดตัวเอง เปิดก๊อกน้ำ รับสายโทรศัพท์ที่ดังอยู่ข้างๆ “มีอะไร?”
เสียงจากโทรศัพท์บอกว่า “ท่านพ่อยกเลิกการลงโทษของท่านชายรองแล้ว ให้ท่านชายรองกลับไปที่บริษัทแล้ว”
“ถ้าผู้ใหญ่พูดแล้วก็ให้เขากลับไป ” ศจึงหานพูด “เฉิงซูหยุนมีการเคลื่อนไหวบ้างไหม?”
แม่เลี้ยงของเขาเพิ่งได้หุ้น 4% จากท่านพ่อ คงรอไม่ไหวที่จะลงมือแล้ว
“ทางนั้นมีการเคลื่อนไหวใหญ่ จะจัดการไหม?”
ศจึงหานหัวเราะเย็นๆ “ไม่ต้อง”
ผู้หญิงคนนั้นกล้าทำเรื่องไม่คิดให้เขาโกรธ ก็ต้องเตรียมรับมือความโกรธของเขา
“ครับ”
“ใช่แล้ว ไปตรวจสอบเจียนชี่ชี่หน่อย” ศจึงหานรู้สึกว่าผู้หญิงที่พบวันนี้ไม่เหมือนในข่าวลือ “ตรวจสอบให้ละเอียด”
เขาแต่งตัวอย่างใจเย็น แล้วกลับไปนั่งรถเข็น พร้อมรอยยิ้มที่ดูสนุกสนาน
เจียนชี่ชี่ มีความลับอะไรในตัวเธออีกนะ?
