แล้วเช้าวันหนึ่งในสองปีต่อมาเข็มหอมก็ถูกปลุกด้วยรอยจูบอีกครั้ง
“เฮ้ย! ใคร” หล่อนรีบลุกขึ้นมองเด็กผู้หญิงอายุประมาณขวบเศษนั่งยิ้มตาหยี รู้ทันทีว่านี่คือเจ้าของรอยจูบที่แก้มเมื่อครู่ ก่อนจะตกใจจนสะดุ้งกับสัมผัสหน่วงหนักกว่าเดิมบนแก้มอีกข้าง
“ผมกลับมาแล้วครับพี่” เขายิ้มให้
เข็มหอมหยิกแก้มตัวเองทดสอบว่าฝันไปหรือเปล่า แต่คำพูดต่อมาของไฟรัสก็ให้คำตอบได้ดี ว่าคือความจริงและเป็นฝันร้ายสำหรับหล่อนอีกครั้ง
“ฝากข้าวสวยด้วยนะครับ ผมต้องกลับไปเรียนต่อให้จบ” ยังยิ้มจนเห็นฟันขาว
หล่อนตบเขาจนหน้าหันให้แน่ใจว่านี่คือฝันร้ายจริงๆ
“แกพูดใหม่สิ ไอ้แขก”
“ฝากเลี้ยงข้าวสวยลูกผมด้วย ผมต้องกลับไปเรียนต่อ”
มันกล้าเอาลูกศัตรูมาฝากกูเลี้ยง แน่นอนหล่อนเห็นผิงเพื่อนรักสมัยเรียนเป็นศัตรูไปทันทีที่นายคนนี้ทิ้งไป
“ไม่!”
“นะพี่นะ นะครับ” เขาอ้อน กอดหล่อน หอมแก้มหล่อน แล้วกระโดดข้ามตัวหล่อนไปคว้าลูกที่กำลังจะคลานตกเตียง
“ระวังนะเบบี๋เดี๋ยวตกเตียง” จากนั้นก็พามาวางบนตัวหล่อนที่ยังคงเอนพิงหัวเตียงงงเป็นไก่ตาแตก ปล่อยให้เขาข้ามไปข้ามมาเหมือนท่อนซุง
“อยู่กับมามี๊นะลูก แดดดี๊ต้องไปเรียน ดูแลหนูไม่ได้”
“ถามกูก่อนไหมว่ายินดีหรือเปล่า” หล่อนพูดรอดไรฟัน แน่นอนว่าเวลาปกติหล่อนพูดจาไพเราะหวานหูกว่านี้เยอะ แต่ตอนถูกลูกอึ้งและลูกเคืองเล่นงาน ความดิบเถื่อนก็แสดงออกมาทางคำพูดเช่นนี้ แต่ดูเหมือนคนถูกถามไม่สะทกสะท้านยังหน้าด้านหน้าทนพูดเอาแต่ได้
“ผมรู้ว่าพี่ใจดี พี่รักผมก็ต้องรักลูกผมด้วย”
“แล้วแม่มันละ”
“เลิกกันแล้ว ฝากก่อนนะพี่” เขาตอบง่ายๆ และสรุปสั้นๆ ให้ได้ประโยชน์ใส่ตัวเองทั้งสิ้น
“เข้าใจผิดแล้ว ฉันไม่ได้รักนาย”
“รัก”
“ไม่รัก”
“ไม่รักแล้วทำไมยังอยู่ที่นี่ ทำไมไม่ไปอยู่ที่อื่น ก็เพราะพี่ยังรอผมไง หรือไม่จริง”
เข็มหอมอึ้งสิ ก็เขาพูดแทงใจดำเสียทั้งหมด ใช่! หล่อนยังรักสุดหัวใจ รอคอยอย่างมีความหวังว่าเขาจะกลับมาหา จึงยังอยู่บ้านที่เป็นเหมือนรังรักเรือนแรกที่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน
