เช้าวันต่อมา
ทันทีที่เห็นพิชชาลืมตาขึ้นคนที่รออยู่ก็จัดการขึ้นคร่อมร่างบางแล้วยกขาเรียวขึ้นเพื่อกระทำซำเราเธออีกครั้ง
“คุณไบร์ท! อ๊าย ฮึ่ก อย่านะคะ พีชเจ็บค่ะ อย่าทำอีกเลย”
พิชชากล่าวด้วยน้ำเสียงแหบแห้งอย่างคนพึ่งตื่นนอน พยายามปัดป่ายขัดขืนไบเดนสุดกำลังที่มี ทว่าไม่สามารถต้านแรงกระสันของกระทิงดุได้
“เมื่อคืนฉันยังไม่ถึงใจเธอก็ชิงหลับไปก่อน แหกขาออก!”
ไบเดนพยายามดันขาเรียวให้ถ่างออกเพื่อเบียดกายเปลือยของตนเข้าไป ไม่นานก็สำเร็จจึงไม่รีรอจับแท่งเนื้อเจ้าสำราญยัดเข้าไปในหลืบร่องที่ไม่พร้อมรับ
“โอ๊ย! เจ็บค่ะ พีชเจ็บ อย่าทำเลยคุณไบร์ท พอก่อนเถอะค่ะ”
แม้ไบเดนจะพยายามอยู่นาน แต่ส่วนอ่อนไหวที่ไม่พร้อมแถมยังไม่มีน้ำหล่อลื่นไม่มีทางเปิดรับ ยิ่งพยายามยิ่งทำให้ฝ่ายหญิงเจ็บปวด
ไบเดนถอนฉุนอย่างหิวโหยก่อนจะเอื้อมมือไปคว้าหลอดเจลหล่อลื่นที่เขาเตรียมเอาไว้ เปิดมันบีบใส่มือแล้วปาดเข้าไปยังกลางเนินเนื้อสีแดงที่ทั้งบวมและช้ำ
“อือ.....อย่าเลยนะคะคุณไบร์ท สงสารพีชเถอะ พีชขอร้อง ฮื้อ....”
“ขอร้องให้ตาย ฉันก็จะไม่มีทางพลาด! สงสารคนแบบพวกเธออีก ถ่างขา!”
พูดทั้งดันขาเรียวขึ้นแล้วจับอาวุธลับยัดเข้าไปในร่องฉ่ำ คราวนี้มันสามารถเข้าไปได้เพราะเจลหล่อลื่นช่วยนำทาง
สวบ!
“อ๊าย! ฮึ่กๆ ”
ความรู้สึกเจ็บและจุกกลับมาเยือนพิชชาอีกครั้งเมื่อท่อนเอ็นลำโตแถมยังแข็งปานเหล็กถลำเข้าสู่ร่องกลางกลีบเกสรแบบเต็มความยาว หญิงสาวทำได้เพียงเปล่งเสียงร้อง และอ้าปากค้างทั้งส่ายหน้าไปมา
ไบเดนเริ่มขยับเข้าออกในร่างกายของหญิงสาวอย่างรุนแรง ขณะเดียวกันมือทั้งสองข้างก็บีบคลึงหน้าอกคู่เต่งแบบไม่ถนอม เวลานี้เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังกระหายเลือด และกลิ่นเลือดในกายเธอก็เป็นอะไรที่เขาโปรดปราน
พิชชาพยายามกัดฟันเพื่ออดทนต่อความเจ็บปวดที่ได้รับ ตอนนี้รู้แล้วว่า แม้จะพยายามขอร้องจนคอแตกตายเขาก็ไม่มีทางหยุดการกระทำป่าเถื่อนนี้ ดังนั้นก็ปล่อยให้เขาได้สาสมใจ ปล่อยให้เขาทำจนเธอตายไปเลยยิ่งดีเรื่องทุกอย่างมันจะได้จบ!
“เจ็บก็ครางออกมาสิ ครางออกมาเสียงดังๆ” เขาบงการทั้งกระแทกกระทั้นไม่หยุด
มือเรียวยกขึ้นปิดปากตัวเองไว้ทันทีทั้งส่ายหน้า ถ้าเขาไม่หยุดก็อยากให้เขาหัวเสียจนทำรุนแรงกว่านี้เธอจะได้สลบไปอีกครั้งหรือไม่ก็ขาดใจตายไปจริงๆ
“กล้าดื้อกับฉันงั้นเหรอ?”
เมื่อเห็นท่าทีอารยะขัดขืนของจำเลยไบเดนยิ่งมีอารมณ์รุนแรงมากยิ่งขึ้น เขาหยุดการกระทำชั่วคราวเพื่อจับร่างบางเปลี่ยนท่า สองแขนเรียวถูกจับไพล่หลังเอาไว้ด้วยมือเพียงข้างหนึ่ง ก่อนที่เขาจะสอดส่วนแข็งขืนเข้าไปในร่องสวาทอีกครั้งจากด้านหลัง
“อ๊า...คุณไบร์ท! เจ็บค่ะ เจ็บเหลือเกิน ฮื้อ......”
“เจ็บเท่าไหร่กันเชียว แค่โดนเอามันไม่ตายหรอก”
ปึก ปึก ปึก!
“งั้นก็ทำให้พีชตายสิคะ ทำให้พีชตายไปเดี๋ยวนี้เลย จับพีชไปโยนลงบ่อจระเข้ของคุณก็ได้ โอ๊ย! ฮื้อ.....”
สิ้นประโยคนั้นไบเดนยิ่งกระแทกหนักหน่วงขึ้น เขาปล่อยสองแขนเรียวให้เป็นอิสระแล้วโอบร่างบางเพื่อบีบขยำสองเต้าอวบแทน
“จะรีบตายไปไหนล่ะ อย่าคิดว่าเธอตายแล้วทุกอย่างจะจบ ตราบใดที่ฉันยังไม่หายแค้น แม่เธอก็มีสิทธิ์ตายได้ทุกเมื่อ ฉะนั้นอย่าคิดตายเพื่อหนีบาป”
พูดจบร่างบางก็กลายเป็นที่ระบายความใคร่และความแค้นอย่างหนักหน่วง ทุกครั้งที่ท่อนเนื้อแข็งแรงแทรกเข้ามาพิชชาแทบหยุดหายใจ เรือนร่างงามสั่นไหวไปตามแรงกระทำ ทว่าซาตานร้ายก็ยังไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อย
ร่วมชั่วโมงที่เขากระทำย่ำยีร่างกายของเธออย่างทารุณจนสำเร็จความใคร่ ถึงตอนนี้ผิวของพิชชาแดงเถือกไปเกือบทั้งตัว ด้วยว่าเขาทั้งจับ ทั้งดูดและกระแทกกระทั้นเธออย่างรุนแรงจนช้ำเป็นจ้ำไปทั่ว
“ลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่งตัว ต่อจากนี้หน้าที่ของเธอคือช่วยงานป้าดากับป้าประไพแล้วก็คนใช้คนอื่นๆ......ห้องนอนของฉันเธอต้องเป็นคนทำความสะอาดเองทุกวันและอย่าให้ใครเข้ามายุ่งย่าม”
เจ้าของแววตาดุดันมองร่างบางที่กำลังนอนหอบอยู่บนเตียงอย่างเหยียดหยัน หลังจากยัดเยียดตำแหน่งนางบำเรอให้เธอในตอนกลางคืนแล้วจึงโยนหน้าที่คนรับใช้ในคฤหาสน์หลังนี้ให้เธอในตอนเช้า
“ค่ะ”
พิชชารับคำเสียงแผ่วก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียงนอน
“แล้วไอ้คราบเลือดคราบสกปรกบนเครื่องนอน ก็จัดการซักให้สะอาดด้วย”
พิชชาพยักหน้าอย่างสมเพชเวทนาตัวเอง ขณะลุกจากเตียงเดินไปหยิบผ้าเช็ดตัวมานุ่งไว้กันอาย
“ห้องพักของเธอ อยู่ที่เรือนคนใช้ด้านหลังเอากระเป๋าไปเก็บให้เรียบร้อยแล้วค่อยขึ้นมาทำงานบนนี้ เธอต้องดูแลฉันทุกอย่าง ทั้งเรื่องความสะอาด เสื้อผ้า กินอยู่ แล้วก็หลับนอน......”
“ค่ะ”
หญิงสาวรับคำด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย แม้สายตากระลิ้มกระเหลี่ยนั้นจะมาจากความพยายามที่จะทำให้เธออายแทบแทรกแผ่นดินหนี
จากนั้นพิชชาก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ เพื่อเปลี่ยนใส่ชุดที่เธอใส่มาเมื่อคืน ก่อนจะเดินออกมาลากกระเป๋าเสื้อผ้าของเธอลงไปข้างล่างตามที่เขาได้บัญชา
ชายหนุ่มมองตามร่างบางที่กำลังเดินขาถ่างเพราะหว่างขาระบมออกไปจากห้องของตนด้วยท่าทางอิดโรย สายตาร้ายแสดงออกถึงความพึงพอใจ
นี่มันแค่เริ่มต้น!
ผู้หญิงแพศยาอย่างพิชชากับภาลัยยังต้องเจอนรกบนดินอีกเยอะ หรือไม่ก็จนกว่าภาลัยจะยอมฆ่าตัวตายตามแม่ของเขาไป
.............
“นั่นน่ะ! ห้องของเธอ”
ป้าดาหญิงวัย53ปี ชี้ไปที่ห้องริมสุดของเรือนคนใช้ด้วยท่าทางไม่เต็มใจที่จะเป็นธุระให้ แต่ในเมื่อพิชชาเดินมาถามแกก็จำใจต้องบอก เรื่องราวของสองแม่ลูกเนรคุณคนใช้ที่คฤหาสน์หลังนี้รู้กันทั่ว ดังนั้นเมื่อถึงตอนนี้จึงมีแต่คนเกลียดพิชชาเข้าไส้
“ขอบคุณค่ะ”
เจ้าของแววตาโศกเอ่ยก่อนจะเดินก้มหน้าลากกระเป๋าของตนไปยังห้องห้องนั้น
ทันทีที่เปิดประตูเข้าไป สภาพที่พิชชาเห็นก็คือ ห้องนั้นไม่ต่างจากห้องเก็บของ เพราะมีข้าวของเต็มไปหมด อีกทั้งมีฝุ่นเกาะหนายิ่งกว่าต้นไม้ข้างถนนลูกรัง
พิชชาถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะหาทางก้าวเท้าเข้าไปภายในห้อง ระหว่างนั้นก็เหลือบไปเห็นบรรดาคนใช้ทั้งหลายกำลังมองมาที่เธออย่างลุ้นว่าเธอจะทำยังไงต่อไป
ก็คงตั้งใจแกล้งกันอย่างงั้นนั้นเอง
